گروه سیاسی: دنیس راس طی مقاله‌ای به طرح موضوع انتخابات آینده آمریکا پرداخت و سعی در ترسیم سیاست‌هایی که باید در قبال ایران در پیش گرفته شود، کرد. به گزارش اشراف، اندیشکده «واشنگتن» در گزارشی به قلم دنیس راس آورده است با وجود اختلافات موجود در دیدگاه‌های اوباما و رامنی، درباره برنامه اتمی ایران، هر دو مجبور به پیگیری یک سیاست هستند، چرا که گزینه‌های زیادی در دست ندارند. وی همچنین معتقد است هر دوی این نامزدها خط قرمزشان دسترسی ایران به سلاح اتمی است، بنابراین، این استراتژی می‌تواند موجب آرامش‌خاطر اسرائیل شود. دنیس راس نوشته است: با نزدیک شدن به سال 2013 که سالی مهم در روند برنامه هسته‌ای ایران خواهد بود، رئیس‌جمهور آینده آمریکا نیز احتمالا سرعت بیشتری به اقدامات دیپلماتیک و همچنین روند تحریم‌ها خواهد بخشید تا بتواند قبل از متوسل شدن به زور شفافیت بیشتری را ایجاد کند. بدون در نظر گرفتن اینکه چه کسی در ششم نوامبر برنده انتخابات خواهد شد، برنامه هسته‌ای ایران یکی از چالش‌های جدی پیش‌روی رئیس‌جمهور آینده آمریکا خواهد بود. در صورت عدم تغییر در مواضع رهبران ایران و عدم توقف غنی‌سازی اورانیوم، این حرکت مداوم هسته‌ای ایران نیازمند برداشتن گام‌های جدی‌تری از سوی آمریکا و جامعه جهانی خواهد بود. از یک دیدگاه آمریکایی، هم باراک اوباما و هم میت رامنی تعهد خود مبنی بر جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح اتمی و عدم تحمل ایران بعد از ساخت سلاح را اعلام داشته‌اند. با توجه به سرعت کنونی ایران در مسیر برنامه اتمی‌اش و با توجه به ذخیره اورانیوم غلظت پایین و متوسط، این کشور قبل از سال 2013 به نقطه‌ای خواهد رسید که دیگر آمریکایی‌ها قادر نخواهند بود با اطمینان بگویند آیا می‌توانند ایران را از قرار دادن جامعه جهانی در یک عمل انجام شده، منصرف کنند یا خیر و این بدین معنی است که ایران می‌تواند به سرعت سلاح بسازد و برای جلوگیری از این عمل زمان کافی نخواهیم داشت. به عقیده راس، به 2 دلیل ایران می‌تواند سرعت برنامه هسته‌ای خود را کم کند؛ اول اینکه از عکس‌العمل نظامی کشورهای غربی می‌ترسد و دوم اینکه بتواند در جهت سبک کردن تحریم‌ها گام بردارد تا از این شرایط اقتصادی کنونی بیرون بیاید. اما این امر نیاز به تغییر در رفتار ایران دارد. بنابراین چه در صورت انتخاب مجدد باراک اوباما و چه در صورت انتخاب رامنی، آنها باید برای جلوگیری از برنامه اتمی ایران چاره‌ای بیندیشند. وی ادامه می‌دهد: برای باراک اوباما این امر یک وظیفه آسان‌تری خواهد بود. او 4 سال با این قضیه دست به گریبان بوده و راجع به آن بیشتر فکر کرده است. او از طرفی استراتژی افزایش فشار و همچنین افزایش بهایی که ایران برای دفاع در برابر جامعه جهانی می‌پردازد را پیگیر بوده و از طرفی یک راه دیپلماتیک هم برای آنها باز گذاشته است. راس همچنین با اشاره به رویکرد رامني در قبال ایران نوشته است: رامنی در 4 سال گذشته با این موضوع سر و کار نداشته است. در صورت انتخاب، او به زمان احتیاج خواهد داشت تا دولت خود را تشکیل دهد و سپس به بررسی موضوع بپردازد. وی به نظر نمی‌رسد که مانند اوباما بتواند با سرعت در این مسیر حرکت کند اما مانند اوباما، رامنی هم به مفید بودن افزایش فشار اقتصادی و نظامی پی برده است نه برای اینکه هزینه ایرانی‌ها را بالا ببرد، بلکه برای اینکه به آنها بفهماند اگر راه دیپلماتیک شکست بخورد ما برای توسل به زور آماده‌ایم. یک چنین سیاستی، اسرائیلی‌ها را متقاعد خواهد کرد تا با آمریکا برای برداشتن گام‌های بعدی در این موضوع همکاری کنند. در قسمت پایانی این مقاله آمده یک مساله نیز وجود دارد که ممکن است برای اوباما و رامنی مشترک باشد. هر دوی آنها ممکن است بخواهند دست به اقدامات سیاسی مبتکرانه بزنند یا یک پیشنهاد نهایی را به ایران ارائه دهند. آنها این کار را فقط به منظور امتحان کردن آمادگی ایران برای پذیرش یک راه‌حلی که به انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای می‌انجامد، انجام نمی‌دهند، بلکه در عین حال می‌خواهند توانایی ایران برای رسیدن به سلاح اتمی را محدود کنند.