میم. الف
- بزرگ‌ترین کارخانه‌های تولید خودروی منطقه را داریم و آمار تولید خودروی ما به کشورهای پیشرفته نزدیک است، اما به دلیل اینکه این صنعت به‌صورت دولتی مدیریت می‌شود، نه مردم از محصولات این صنعت رضایت دارند و نه دولت. دولت همواره برای جلوگیری از ضررده بودن این صنعت باید به آن پول تزریق کند و مردم هم همواره شکایت از گرانی محصولات و سطح پایین خدمات پس از فروش دارند. گاهی اوقات این بخش دولت با بخش دیگر دولت سر پلاک کردن یا نکردن محصولات این شرکت‌ها دعوا دارند. از همه اینها که بگذریم از اینکه مدیران ارشد این شرکت‌ها پاداش‌های میلیاردی می‌گیرند چطور می‌توان گذشت. بدتر از این نمی‌شود که کشور ما درگیر چنین صنعتی شده است، در حالی که بسیاری از محصولات کشاورزی و دامی را همچنان وارد می‌کنیم.
- کارمندان در این دیار بر اساس خروجی و محصول کار خود دستمزد نمی‌گیرند. بلکه بر اساس یک جدولی به نام اشل حقوقی که در آن سابقه، مدرک تحصیلی، مهارت‌های فردی دخیل است حقوق دریافت می‌کنند. در چنین شرایطی است که وقتی شما با زحمت زیاد یک متخصص نرم افزار برای شرکت خود استخدام می‌کنید، با توجه به اینکه سابقه نسبتا خوبی داشته حقوق خیلی تومن در ساعت براش تعیین می‌کنید و قرارداد یکساله می‌بندید. می‌بینی آخر سال این بنده خدا یک خروجی به درد بخور هم بهت نداده و همه وقتش رو به گلچرخ در اینترنت سپری کرده. بازم ازت طلبکاره و میره اداره بیمه ازت شکایت می‌کنه که سنوات به من نداده.
- بیش از اینکه به فکر کشور و مردم و آبادانی باشیم، به فکر خودمون، شأن و پست و مقام خودمون هستیم. برای همین در بسیاری از پروژه‌های جدید می‌بینیم که چند نقطه دولتی با هم در حال جنگ هستند که این پروژه‌ها را به خودشون نسبت بدن و دیگران را از انجام آن منصرف کنند. کلا ارائه بیلان کاری برامون مهم‌تر از انجام کار است.
- سوپراستار کشورمون وقتی میره در جشنواره بین‌المللی جایزه بگیره، به لحاظ حجاب و وضعیت ظاهری از اون مسیحی یا بی دینی که داره جایزه رو بش می‌ده وضعش خرابتره (بهتر نیست). به جای اینکه خیلی با شهامت فرهنگ و ارزش دینی و میهنی خودمون رو قبول کنیم و در جهان عرضه کنیم، هی خودمون رو به‌صورت افراطی شبیه غربی‌ها می‌کنیم و از خودمون فرار می‌کنیم. این فرار از خود اینقدر بارز هست که هر جای دنیا بری می‌فهمن که تو ایرانی هستی. اونم به‌خاطر یک عدم تجانس با خود و بقیه.
- علاقه به کارکردن نداریم اما تا دلت بخواد دوست داریم بریم تفریح.
- هنوز دموکراسی را در نخبگان سیاسی جا ننداختیم. راستی ونزوئلا جهان چندمه؟ اگر جهان سومی هم هست از اون جنس خوباشه. چون وقتی یکی تو انتخابات می‌بازه پا نمی‌شه بره تو خیابون و سروصدا کنه و خیلی محترمانه به رقیبش تبریک میگه. ضمنا قبل از جمع شدن آرا هم کسی اعلام برنده شدن نمی‌کنه.
- اگر بخواهی کشورت را آباد کنی، خانه خراب می‌شوی؟ ماهانه 30درصد حقوقت را (که 7درصدش را از تو می‌گیرند) به سازمانی به نام تامین اجتماعی پرداخت می‌کنند اما موقعی که یک عمل جراحی 4 میلیون تومانی برات پیش میاد این سازمان حاضر نیست حتی 20 درصد هزینه‌هات رو تامین کنه. بعد از 30 سال پرداختت می‌خواد تازه شروع کنه و ماهانه به اندازه همان حقوقت بهت پول بده. اونم بگیر نگیر داره. دیر و زود می‌شه. هی باید دوران پیری بری تو صف بانک. میگن ریختن یا نریختن. الان بانک‌ها یا بیمه‌هایی هستند که با همین پرداختی بعد از 30 سال دفعتا چند میلیارد بهت پول میدن. واقعا؟
- بهترین دانشجویان کشور (البته از نظر هوش و نه همت و تلاش) را یک دوره در یک دانشگاه خاص آماده می‌کنیم، بسته بندی می‌کنیم و ارسال می‌کنیم به کشورهای دیگر –پیشرفته- بدون اینکه مبلغی از اونها بابت این دست پختمون دریافت کنیم. شاید هم امید داریم از 100 تا 10 تاشون برمیگردن و این جهان سومی رو به جهان دومی تبدیل می‌کنن. البته اگر هم برگردن معمولا 9 تاشون غربزده شدن و دارن تبلیغ اونجا رو می‌کنن، ممکنه توی هر چندهزار تا یکی پیدا بشه مثل شهید چمران.
- وقتی می‌خواهیم شغل ایجاد کنیم، اعلام می‌کنیم که کیا می‌تونن شغل ایجاد کنند؟ بعد یک عده سودجو میگن ما. بعد میگیم خب ما به شما به خاطر این نیت خیر هر چی بخواهید وام می‌دیم. بعد وام‌ها رو که خوب گرفتند، یک انمش رو میبرن تو کار صنعتی، آن منهای یک انمش رو هم میبرن تو دلالی و خرید و فروش و بازار املاک و... بعد یه هو می‌بینیم که قیمت ملک بعد از 2 سال 3 برابر می‌شه. بعد می‌فهمیم که نباید به مردم به این راحتی اعتماد کرد و وام رو باید با دقت و درست داد تا سر جای خودش خرج بشه.
- کلا همه چیز گل و بلبل است. بانک مرکزی هی بخشنامه می‌کنه که یک ضامن کافیه. بانک‌ها هیچ کدام اعتنایی نمی‌کنند. هی از طرف دولت بخشنامه صادر می‌شه. هی دستگاه‌های دولتی میگن نمی‌شه اجرا کرد. این وسط هی مجلس سوال می‌پرسه. قوه قضائیه هم هی میگه نرو زندان‌ها را نگاه کن. چون آبروی من می‌رود. زندان‌ها مو جارو نکردم.