آنها تاکنون به گونه‌ای پیش رفته‌اند که با وجود سپری شدن یک‌پنجم از مسابقات باشگاهی اسپانیا کسی جرات ندارد فقط از بارسا و رئال به عنوان شانس‌های قهرمانی
نام ببرد. فقط کافی است کمی دقیق‌تر نگاه کنید؛ بارسا تنها تیم بدون شکست این فصل اروپا چه در بازی‌های داخلی و چه اروپایی نیست. شکست بارسا در دیدار برگشت سوپرکاپ اسپانیا به‌رغم آنکه در فصل جدید برگزار شده اما آخرین بازی فصل گذشته این تیم به حساب می‌آید. حتی بدون توجه به دیگر لیگ‌های معتبر در قاره سبز و عملکرد نمایندگانشان در بازی‌های اروپایی و با وجود آنکه همه از نتایج تیم تیتو ویلانووا صحبت می‌کنند و همه جا حرف از پیروزی‌های پیاپی بارساست اما تیم دیگری نیز در همین اسپانیا وجود دارد که از نظر نتیجه‌گیری کاملا به آبی و اناری‌ها شبیه است و مثل آنها تاکنون در فصل 13-2012 شکستی را تجربه نکرده است. (پورتوی پرتغال هم با چنین شرایطی روبه‌رو است و تا بدین جای فصل شکستی در کارنامه ندارد.) جز تساوی هفته اول برابر لوانته، تیم دوم شهر مادرید هرچه بازی پیش رو داشته را با برد پشت سر گذاشته و این یعنی 10 پیروزی پیاپی. این جدای از رکورد 15 پیروزی پیاپی اتلتیکومادرید در لیگ اروپاست. اینها مجموعه عواملی است که مدافع عنوان قهرمانی، در این فصل هم یکی از مدعیان اصلی تصاحب جام دوم باشگاهی اروپا محسوب شود. با اين وصف، کسب پیروزی‌های متوالی تنها آمار قابل ملاحظه تیم تحت رهبری دیه‌گو سیمئونه تا اینجای فصل نیست. آنها در لالیگا از تیم همشهری، یعنی رئال 3 گل بیشتر وارد دروازه رقبا کرده‌اند. همان طور که به همین اندازه نیز از بارسلونای صدرنشین کمتر گل دریافت کرده‌اند. این آمار خارق‌العاده در حالی برای قرمز و سفیدهای مادریدی به دست آمده که هنوز يك سال هم از نشستن اين مربی 42 ساله آرژانتینی روی نیمکت این تیم نمی‌گذرد. سیمئونه در حالی در دسامبر سال گذشته جانشین مانزانو شد که این تیم رده دهم لیگا را در اختیار داشت؛ جایگاهی که با یک شکست، پایین‌تر هم می‌رفت اما سیمئونه شور مجددی در ویسنته کالدرون به پا کرد. کسب نتایج درخشان، ابتدا طرفداران را با این تیم آشتی داد و در ادامه نیز با رساندن تیم به جمع 5 تیم بالای جدول توانست اوضاع را تا حد بسیاری بهبود بخشد، البته اوج کار این آرژانتینی احساساتی که بیشتر و پیش‌تر او را با اخراج مظلومانه دیوید بکام در جام‌جهانی 98 و دیدار حیثیتی آرژانتین- انگلستان به یاد می‌آوردیم در مسابقات لیگ اروپا بود، جایی که تاثیر تعصب او و تپش قلبش به بازیکنان درون زمین نیز سرایت کرد تا اینگونه اتلتیکویی که فصل را خیلی بد شروع کرده بود در نهایت و خیلی مقتدرانه به جام اروپایی برسد. سومین تیم پرافتخار اسپانیا پس از رئال‌مادرید و بارسلونا حالا علیه این دو ابرقدرت فوتبال قد علم کرده است و می‌خواهد لیگا را از حالت دوقطبی بیرون آورد. آنها تاکنون به گونه‌ای پیش رفته‌اند که با وجود سپری شدن یک‌پنجم از مسابقات باشگاهی اسپانیا کسی جرات ندارد فقط از بارسا و رئال به عنوان شانس‌های قهرمانی نام ببرد. با وجود آنکه اتلتیکو 16 فصل است طعم قهرمانی لالیگا را نچشیده (آخرین قهرمانی آنها به فصل 96-1995 فوتبال اسپانیا بازمی‌گردد) اما آنها با وجود فوق‌ستاره‌ای چون فالکائو در فصل جدید به این رویای شیرین نیز فکر می‌کنند. هرچند خودشان هم خوب می‌دانند که اتلتیکو برای مهاجم کلمبیایی کوچک است و دیر یا زود او را از دست خواهند داد. با این حال جوانان آینده‌داری نظیر دیه‌گو کاستا، آدریان لوپز، کوکه و آردا توران ترک‌تبار در اتلتیکو حضور دارند و سیمئونه توانسته با استفاده از تمام بازیکنانش یک تیم به تمام معنا بسازد که این بی‌شک مهم‌ترین عامل در نتیجه‌گیری اتلتیکو است. وقتی بازی این تیم را می‌بینی خیلی راحت متوجه می‌شوی که آنها با تمام وجود درون زمین بازی می‌کنند. درست همان چیزی که مربی‌شان از آنها می‌خواهد. دوندگی و جنگندگی بازیکنان این تیم در مقایسه با گذشته بسیار افزایش یافته و این بی‌تاثیر از هیجاناتی نیست که سیمئونه با حرکاتش از کنار زمین منتقل می‌کند. از تیم دیه‌گو سیمئونه پراحساس، فینال تمام‌اسپانیایی لیگ اروپا برابر بیلبائو و پیروزی مقتدرانه بر بیلسای متفکر را به خوبی به یاد می‌آوریم. همچنین فینال سوپرکاپ اروپا را به خوبی در ذهن نگه داشته‌ایم که او چگونه با قرار دادن دروازه‌بان جوانی که به طور قرضی از چلسی به مادرید آورده بود و هت‌تریک فالکائوی مهارناپذیر تحقیر آبی‌های لندن را رقم زد. حال باید منتظر ماند و دید اتلتیکومادرید تا کجا پیش خواهد رفت و فصل را چگونه
به پایان خواهد رساند.