شبکه نمایش در حالی دیروز (دوشنبه) هشتم آبان‌ماه نخستین سال فعالیت خود را جشن گرفت که در نخستین سال فعالیت خود اغلب به پخش برنامه‌های تکراری نمایشی، از سریال‌ها و کارتون‌های قدیمی گرفته تا فیلم‌های سینمایی دست چندم، بسنده کرد. به گزارش ایسنا، شبکه نمایش سال گذشته به عنوان چهارمین شبکه دیجیتال سازمان صداوسیما راه‌اندازی شد و بنا را بر پخش برنامه‌های نمایشی گذاشت اما نگاهی کوتاه به عملکرد شبکه نمایش، از رویکرد نامشخص این شبکه نسبت به تعریف واژه «نمایش» حکایت دارد که باعث شده همه چیز از سریال گرفته تا نقد فیلم در شبکه نمایش دیده شود؛ این در حالی است که شبکه مشابه شبکه نمایش یعنی «آی‌فیلم»، رویکرد مشخص‌تری به کنداکتور خود دارد و با بازپخش سریال‌های قدیمی، نوستالژی‌های مخاطبان داخل کشور را زنده می‌کند و به مخاطبان عرب‌زبان نیز نشان می‌دهد تولیداتی که می‌بینند، بازپخش است نه پخش اول، ضمن اینکه از شبکه نمایش دست‌‌کم این انتظار می‌رود نیم نگاهی نیز به تولیدات سینمای ایران داشته باشد و جز برنامه‌های نمایشی خارجی، به پخش آثار فاخر و به‌روز سینمای ایران نیز بپردازد؛ مقوله‌ای که نه تنها در شبکه نمایش که در رویکرد کلی سیمای جمهوری اسلامی ایرانی نیز نادیده گرفته می‌شود. با این حال، در شرایطی که رسانه ملی به سمت تخصص‌گرایی می‌رود و شبکه‌های تخصصی مثل پویا، سلامت، بازار، ورزش، خبر، مستند، قرآن و آموزش در حال فعالیت هستند، کمترین انتظار از شبکه‌ای با عنوان «نمایش» این است که رویکرد تخصصی‌تری در امر نمایش داشته باشد و خط‌مشی خود را در تولید و پخش برنامه‌هایش شفاف‌سازی کند. در چنین شرایطی وقتی شبکه پویا پخش تمام‌وقت انیمیشن را در دستور کار خود قرار داده و شبکه 2 سیما هم به عنوان شبکه کودک، نوجوان و خانواده، بخشی از کنداکتور خود را برنامه کودک پخش می‌کند، لزوم پخش انیمیشن‌های قدیمی مثل «مهاجران» یا «نیک و نیکو» که پخش آن به تازگی در شبکه نمایش آغاز شده، در هاله‌ای از ابهام قرار می‌گیرد و بی‌معنی می‌شود؛ مگر اینکه شبکه نمایش بتواند در تعریف رویکرد و دورنمای خود، پخش انیمیشن را هم معنادار کند. از سوی دیگر، تکرار چندباره آثار سینمایی و تلویزیونی از دیگر نقاط ضعف شبکه نمایش است، چیزی که آی‌فیلم با مخاطب عرب‌زبانی که دارد، از آن به عنوان نقطه قوت خود استفاده می‌کند. نگاهی به کنداکتور شبکه نمایش نشان می‌دهد این شبکه تلویزیونی در کنداکتور روزانه خود، کمتر برنامه جدیدی دارد. فیلم‌های سینمایی که شاید بدون اغراق بتوان گفت ده‌ها بار از تلویزیون پخش شده‌اند، انگیزه‌ای برای مخاطب ایجاد نمی‌کند تا گیرنده تلویزیونی خود را روی شبکه‌ای تنظیم کند که همه فیلم‌هایش را چندبار دیده است. شبکه نمایش، حتی دیروز هم که سالروز تولدش بود، فیلم‌های سینمایی تکراری را روی آنتن برد؛ این شبکه از فیلم «تایماز موتوری» به عنوان فیلمی یاد کرد که برای نخستین‌بار قرار است از رسانه ملی پخش شده اما نام این فیلم در کنداکتور ویژه‌برنامه‌های نوروزی شبکه 3 سیما دیده می‌شود. با همه این مسائل، شبکه نمایش، همان طور که از نامش برمی‌آید، شبکه‌ای است که به صورت بالقوه توانایی جذب مخاطبان زیادی را دارد ولی اما و اگرهایی وجود دارد که شبکه نمایش با رعایت آنها می‌تواند به این هدف برسد و در این میان پخش آثار به‌روز سینمایی (چه سینمای ایران و چه آثار خارجی) حداقل کاری است که مخاطب از شبکه نمایش انتظار دارد.