حسین بابازاده‌مقدم:«دوستان! آزادی تهاجم خود را شروع کرده است.»
بخشی از سخنان کستلر یکی از روشنفکران غربی نزدیک به سازمان سیا در کنگره آزادی فرهنگی که توسط این سازمان در ژوئن 1950 برگزار شد.
همواره در طرح مباحث گوناگون پیرامون نقشه‌های دشمن و سازمان‌های جاسوسی در حوزه‌های اندیشه و فرهنگ با مشکلی روبه‌رو هستیم که به داشتن توهم توطئه در تحلیل رویدادها محکوم می‌شویم و عده‌ای در داخل کشور می‌کوشند کسانی که بر این مدار تحلیل می‌کنند را به تنگ‌نظری و برداشت‌های بیمارگونه محکوم کنند اما درباره جنگ سرد فرهنگی اسنادی که در دست وجود دارد خوشبختانه آنقدر متقن و غیرقابل انکار است که کمتر کسی توان انکار علمی آن را می‌یابد.
سازمان سیا؛ از معلم‌کشی تا ابله‌پروری
در سال‌های جنگ سرد سازمان سیا 105 هزار معلم، نویسنده و فعال فکری را به قتل رساند تا به جای آن ارگان بین‌المللی و بهم پیوسته روشنفکری را جایگزین کند، ما به ازای این کشتار سیا با حمایت از جریان بین‌المللی روشنفکری با ارزش‌ها و شاخص‌های یکسان کوشید تا به ضرب گلوله و اسلحه جریان روشنگری در جهان را خفه کند.
به جای معلمان و فرهیختگان همانطور که خانم فرانسیس استیونز ساندرز اشاره کرده و کتاب خود را با همین رویکرد در 1999 به چاپ رساند، سرویس جاسوسی آمریکا در1950، 34 میلیون دلار را صرف شبکه وسیعی از مطبوعات و مجلات روشنفکری مهمی همچون «پارتیزان»، «ریوریو»، «نیولیدر»، «درمونات» و «کوادرانت» کرد تا بنیاد روشنفکری را بر بنیاد علم و آموزش تسری دهد.
درست به همین دلیل بود که سیا به حمایت از نقاشی آبستره با هدف شکست رئالیسم سوسیالیستی پرداخت و در 1984 فیلم اورول را رونمایی کرد که پیش از این داستان مزرعه حیواناتش به شهرتی جهانی دست یافته بود.
در واقع روشنفکر کسی است که دیگر برای خودش نقش معلمی و انتقال و تدریس پیام قائل نیست، او روشنفکر است برای روشنفکری؛ بدون هیچ رسالتی، درست مثل هنر برای هنر بدون هیچ رسالتی و اینها نسلی از ابله‌هایی هستند که تحت هدایت جامعه جاسوسی غرب علیه کشورهای اسلامی و فرهنگ‌های رقیب پرورش یافته‌اند.
در شماره‌های قبل از این سلسله مقالات به ماهیت جنگ سرد فرهنگی، فراگیری و گستردگی دایره نفوذ آن اشاره کردیم. همچنین برخی گزاره‌های مهم پیرامون براندازی فرهنگی علیه کلیت کشورهای عربی و اسلامی نیز مورد بررسی قرار گرفت، براندازی فرهنگی که یکی از اثرات آن لمس شدن جریان منطقه‌ای مسلمانان در برابر جنایات صهیونیست‌ها در غزه است که در طول تاریخ چنین کشتار وحشیانه و دامنه‌داری بی‌مانند بوده است.
در این بخش به ترسیم عملیات فرهنگی دشمنان جمهوری اسلامی در حوزه تقابل با اسلام انقلابی و انقلاب ذاتا فرهنگی ایران خواهیم پرداخت، موضوعی که در خلال سال‌های گذشته به‌رغم تاکید و هشدار‌های مکرر رهبر حکیم انقلاب همچنان مورد توجه شایسته قرار نگرفته است.
انجماد در مطالعه فرهنگی
اولین نکته حائز اهمیت در بررسی جنگ سرد فرهنگی علیه ایران اسلامی این مهم است که نباید آن را تحت تاثیر اقدامات سنتی دشمنان فرهنگ ایرانی و اسلامی همچون انگلیس، فرانسه و آمریکا دانست، یعنی به‌رغم آنکه مسائل تاریخی در مبارزه با فرهنگ ایرانی و اسلامی از اهمیت بسزایی برخوردار است نمی‌توان در عین حال همه رخدادهای فرهنگی فعلی یا حتی بخش قابل ملاحظه‌ای از آن را متوجه فرهنگ‌ستیزی محمدرضا پهلوی، پدر وی رضا قلدر و همچنین بنیاد فرح و لژهای فراماسونری دانست. حتی انقلاب سفید شاه و میهن که به توصیه آمریکایی‌ها به محمدرضا پهلوی اجبارا تحمیل شد نیز نمی‌تواند به عنوان زیر بستر تحلیل جنگ سرد فرهنگی مورد توجه محوری قرار بگیرد، چرا که شاه به برخی از شاخصه‌های فرهنگ غربی همچون فمینیسم مطلقا قائل نبود و بیشتر دوست داشت زنان با طنازی و فریبایی در جامعه ایرانی زندگی کنند. وی بیشتر از فرهنگ غربی حامی فرهنگ لاابالی‌گری و عیاشی و فساد بود و عمیقا خود را مغروق در یک فرهنگ توسعه‌یافته غربی درگیر نمی‌دید.
در سایر بخش‌ها نیز حکومت پهلوی صرف نظر از ژست‌هایی که مجبور بود در جامعه جهانی از خود بروز دهد و بعضا تحت فشار لابی‌های نیرومند فراماسونری در دربار و همچنین جریان ماسون‌های انگلیسی، گاهی به برخی از اقدامات فرهنگی تن می‌داد که مطلقا در محور جنگ سرد فرهنگی دشمن در موج تازه آن که طی 20 سال گذشته به جریان افتاده است، قابل تحلیل نیست.
نکته کلیدی در شناخت جنگ سرد فرهنگی در بعد داخلی و علیه جمهوری اسلامی به‌رغم صحت و ارزش بررسی‌های سیر فرهنگی کشورهایی همچون انگلیس در ساخت فرقه وهابیت، بهائیت و نظایر آن، توجه به ماهیت تازه طراحی شده آن است که بیش از اقلیت‌گرایی و نخبه‌گرایی مبتنی بر کثرت‌گرایی و عوام‌گرایی است.
همانطور که در ابتدای این نوشتار نیز اشاره شد باید مقطع زمانی جنگ سرد را از دهه 1950 به بعد مورد توجه و تحقیق قرار داد و شاخصه‌های نوین آن را از نظر گذراند.
اما به طور کلی دشمنان فرهنگ اسلامی با سازماندهی همه بنگاه‌های فعال در امر براندازی فرهنگی در کشورهای آسیایی و شرقی از جمله ایران در سازمان سیا و اینتلیجنت سرویس و همچنین ام‌آی 6 با تشکیل سازمان‌هایی تازه و با رویکرد‌هایی بسیار ذره‌ای‌تر و جزئی‌نگر به فعالیت در حوزه جنگ سرد فرهنگی علیه جمهوری اسلامی پرداختند.
روشنفکران شاخه عملیاتی جنگ سرد
جریان بیمار روشنفکری در ایران و جهان اسلام و عرب همواره حامل برنامه‌های فکری و فرهنگی غرب به شمار می‌آید.
دشمنان جمهوری اسلامی با سازماندهی بقایای این گروه‌ها در مقطع قبل و بعد از انقلاب اسلامی از این طیف استفاده گسترده‌ای برای براندازی فرهنگی و اجتماعی جمهوری اسلامی کردند. از جمله این افراد موظف شدند در قالب برنامه‌های مدون و کپی‌برداری شده عصر روشنگری غرب و رنسانس را یک دهه پس از پیروزی انقلاب اسلامی با تسلط بر کانون‌های فرهنگی، هنری و ادبی کشور به مرحله اجرا بگذارند.
روشنفکران ایرانی در سطوح مختلفی اعم از گروه‌های تروریستی نظیر سازمان منافقین، گروه‌های چپ همچون بازماندگان حزب توده که بعدا جریان وسیعی از فمینیسم ایرانی را به اشغال خود درآورند و همینطور در جریان‌های تازه تولدیافته‌ای همچون روشنفکری دینی به توسعه رویکردهای فرهنگی غرب پرداختند که هدف آن ویرانی و فروپاشی از درون اجتماع و زندگی ایرانی بود.
این اشخاص تلاش کردند در سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی افکار و آرای برخی روشنفکران دست اول نزدیک به سازمان سیا را با تسلط بر مراکز علمی، پژوهشی و فرهنگی و همینطور سطوح خردتر اما پایاتری همچون حوزه کودک و نوجوان به جامعه ایرانی تزریق کنند. کارل پوپر، جان هیگ، سیدنی هوگ، هانا آرنت و هنری لوس از کسانی بودند که در کنار کافکا، ساتر و بودلر در ایران به نقاط ثقل رویکردهای روشنفکران عزیمت کردند.
صرف نظر از اینکه بررسی براندازی فرهنگی توسط روشنفکران ایران در حوزه‌های مختلف ادبی، هنری و اندیشه‌ای حائز اهمیت است، نباید از نظر دور داشت گام نخست جنگ سرد فرهنگی دشمنان ایران اسلامی در سطح کلان و تربیت نخبگان جریان داشت و سطح فعلی با عنوان دومین و گسترده‌ترین مقطع در سطح عامه جریان داشته و با قاطعیت می‌توان اظهارنظر کرد روشنفکری از دایره اثرگذاری در جریان هدایت جنگ درون مرزهای ایران خارج شده است و جای خود را به مطرب‌ها و ابله‌های دیگری داده است که می‌توانند با رویکردهای عوامانه بخندانند، تحریک جنسی کنند و درباره آشپزی و سفرهای آخر هفته صاحب نظر باشند.
دیگر برای غربی‌ها و بویژه آمریکا احیای کافه نادری و ارزش‌های دوران طاغوت چندان اهمیتی ندارد و آنها دریافته‌اند سبک زندگی روشنفکری نمی‌تواند چندان جذاب و مورد استقبال عمومی در کشور واقع شود.
اما همچنان آمریکایی‌ها با حمایت از روشنفکران ایرانی تلاش می‌کنند برای مواقع ضروری که احتمالا در دوره‌های بعد از این جنگ به وقوع خواهد پیوست از این اشخاص استفاده کنند.
نسل تازه و جوان‌تری از اصلاح‌طلبان مرتبط با غرب همچون رامین جهانبگلو میداندار پیشبرد اهداف و برنامه‌های موسساتی همچون دموکراسی در ایران از موسسه «هوفر»، پروژه ند، پروژه گلف، برنامه‌های بنیاد سیرا، صندوق آلمانی مارشال، مرکز پژوهشی سازمان نطامی ناتو و همینطور بنیادهای بالکان، مات و آژانس توسعه دموکراسی شدند، برنامه‌هایی که هنوز اصلاح‌طلبان معتقدند از سبک و سیاقی اندیشمندانه و قابل دفاع پیروی می‌کرده است و کسانی که این برنامه‌ها را مورد نقد قرار می‌دهند از صلاحیت علمی برخوردار نیستند، هیچگاه نیز خاتمی برای حمایت از چنین برنامه‌هایی در طول دوران مسؤولیتش پاسخگوی افکار عمومی نبود. برنامه‌هایی مخرب که ویرانی فرهنگی ایران را تعقیب می‌کرد.
درحال حاضر جریان روشنفکری فرهنگی با تمرکز بر بنیادهای پژوهشی و مراکز آموزش عالی همچنان درصدد اجرای ماموریت‌های خود در 2 دهه گذشته است، ماموریت‌هایی که رقبای نه‌چندان مطلع و باسوادشان در شبکه‌های ماهواره‌ای زرد با سرعت و دقت بیشتری آن را به پیش می‌برند.
اما هنوز روشنفکران ایرانی درصدد یافتن فرصتی برای تکرار وضعیت ویژه و غیرقابل تکرارشان در دوره 8ساله دولت خاتمی می‌گردند، دوره‌‌ای که شاید هیچگاه به آن میزان امکان تحکیم و تحکم اندیشه‌های غربگرایانه و عمیقا ضدفرهنگی خود را نداشته باشند.
در بخش‌های بعدی این نوشتار به ابعاد داخلی جنگ سرد فرهنگی در کشور خواهیم پرداخت.