حسین قدیانی
سخت‌ترین مشاغل دنیا را نمی‌دانم اما یکی از آسان‌ترین شغل‌های دنیا ریاست‌جمهوری است. عجیب وسوسه شده‌ام بشوم رئیس‌جمهور. از آقای‌هاشمی، ریشم بیشتر است، از آقای خاتمی، ریشه‌ام و از محمودخان احمدی‌نژاد، پیشه‌ام. لااقل از بنی‌صدر که بهترم! اصلا مگر چه می‌خواهد شغل ریاست‌جمهوری؟ یک مقدار ارادت به جمهوری اسلامی می‌خواهد که دارم. کمی سابقه می‌خواهد که دارم! مدرک می‌خواهد که دارم! وانگهی! آن شورای نگهبان که صلاحیت شیخ بی‌سواد را برای ریاست‌جمهوری تایید کرد، حتما قربان من هم خواهد رفت! ملت به این خادم خود رای بدهد، بابت تحليف خیالم جمع است!نه جان من! مگر چه می‌خواهد ریاست بر جمهور؟ پا داد پرچم ایران را می‌کنم رنگ ستادهایم. نشد، پرچم استقلال! اصلا چیزی که زیاد است رنگ! آلبالویی! قهوه‌ای! صورتی! واقعا چه چیز «قدیانی قطعه ۲۶» بی‌کلاس‌تر از «هاشمی ۲۰۰۵» است؟! با همین اباطیلی که می‌نویسم، نطق می‌کنم در حد اجلاس! نه آن آدمی هستم که بعد از ۲۰ سال آمده باشم و مدام چیز چیز کنم، نه اینقدر هستم که از آرای باطله شکست بخورم!ملت به تریپ خاتمی بخواهد رای بدهد، چیزی که زیاد دارم، انگشتر فیروزه است و گریه و اشک! ملت به تریپ احمدی‌نژاد بخواهد رای بدهد، کت و شلوار دارم قیمتش فقط ۵۰ هزار تومان! ملت به‌تریپ هاشمی بخواهد رای بدهد، ما هم راستش چیز دندانگیری به ناممان نیست! گاه‌گداری هم خواب امام را می‌بینیم!حالا فرض کنید من شده‌ام رئیس‌جمهور شما، مخلص شما!
- گیرم نتوانستم درست کار کنم. می‌گویم: مگر رئیس‌جمهور تدارکاتچی نظام است؟!
- اگر متاثر از کارهای وزیر ارشادم، صدای حزب‌الله درآمد، مدعی می‌شوم؛ جامعه مدنی ریشه در
مدینهًْ النبی، جنب خانه شیخ شلتوت دارد!
- اگر با این حرف، صدای عده‌ای دیگر درآمد، برای بالانس هم که شده، گیر می‌دهم به شورای نگهبان!
- گاهی خودم را برای سپاه لوس می‌کنم، گاهی برای سیا!
- آخرای دوره ریاست‌جمهوری‌ام، اگر دانشجویان حرف‌های ساختارشکنانه زدند، به انتظامات می‌گویم پرتشان کنند بیرون!
- بعد از اتمام ریاست‌جمهوری، فراموش می‌کنم که قبلا گفته بودم؛ از اردوگاه اصلاح طلبان صدای دشمن می‌شنوم!
البته کارهای دیگری هم می‌کنم:
- گرانی زیاد شد، به رئیس قوه قضائیه نامه می‌نویسم که؛ جور کن بروم اوین را ببینم!
- بیکاری رشد پیدا کرد، به رئیس مجلس!
- آشتی با جاسبی!
- دفاع از آرایش موی آن دسته از جوانان!
- در فلان جا اسم افراد را می‌برم، اما بعدش از کرامت انسان‌ها، عشق مطلق و آزادی مطلق حرف می‌زنم!
- ارز مشکل دار شد، ادعا می‌کنم؛ کار پیامک خبرنگار یک نهاد امنیتی بود!
- عدم ثبات قیمت‌ها؛ زیر سر ایمیل خبرگزاری همان نهاد!
- عدم اجرای فاز دوم هدفمندی یارانه‌ها؛ بلوتوث یک نهاد امنیتی دیگر!
- کلیت مشکلات را می‌اندازم گردن برادران قاچاقچی!
- سکه را می‌اندازم گردن سازمان میادین میوه و‌تره‌بار شهرداری!
- گوجه را می‌گویم؛ بروید میوه‌فروشی سر نارمک!
- خیار؛ نخورید، نمی‌میرید!
- شنبلیله؛ در حیاط تان بکارید!
- برکنار کردن وزیر حین انجام ماموریت خارجه! برای تمدد اعصاب مملکت!
- ضایع کردن استاندار با این جمله آشنا در سفرهای استانی؛ مردم! شما از این یارو استاندارتون، همون آدم بده، راضی هستین؟!
- تهدید به کم کردن بودجه آفرینش!
- شرکت به صورت عشقی در جلسات مجمع تشخیص!
(داخل پرانتز: کار از این راحت‌تر؟!)
- کسی انتقادی کرد، می‌گویم چرا به شهرداری کسی چیزی نمی‌گوید؟!
- آهان! سازمان تبلیغات اسلامی ایرادی ندارد؟!
- صدا و سیما!
- همین الان، پیامک خبرگزاری مهر!
- حیف که نیویورک بودم و الا «شرق» بسته نمی‌شد!
- با این همه حرف، سکوتم را الهام‌بخش وحدت می‌خوانم!
- اگر ۳ هزار میلیارد تومان خاوری مدیر خاتمی
- که اصلا معلوم نیست با چه سریشی وصل به دولت من شده؟!- در دوره من تخلف کرد، ادعا می‌کنم؛ از آق قویونلو‌ها به این طرف، دولت من پاک‌ترین دولت بوده!
- در اوج مباحث اقتصادی، چنان تجلیلی از فردوسی می‌کنم که به عقل خود حکیمش هم نرسد! و عن‌قریب مجسمه‌اش وا برود در میدان فردوسی! این در حالی است که تمام معلوماتم از حکیم حماسه‌سرا همان چند دوری است که دور میدان فردوسی زده‌ام!
یعنی نامردم انتخابات آتی، نامزد ریاست‌جمهوري نشوم!