علی محمدپور:
2 تیم لیورپول و نیوکاسل، در چارچوب رقابت‌های لیگ برتر انگلستان، در ورزشگاه آنفیلد برابر یکدیگر قرار گرفتند. این بازی که با نتیجه یک بر یک به پایان رسید اما چند نکته مهم درباره بازی تیم میزبان یعنی لیورپول بود که به نوعی لایق این تساوی نبود. لیورپول در شب سرد آنفیلد در حالی به رقیب سرسخت خود تساوی داد که می‌توانست این بازی را جدای از اینکه موقعیت‌های خطرناکی داشت، با پیروزی پشت سر بگذارد. دلیلی که می‌خواهم برای شما مطرح کنم، موضوع بدشانسی لیورپول در طول بازی نیست، بلکه ضعف استفاده بهتر از بازیکنان، توسط راجرز است. در طول بازی‌ای که لیورپول به نمایش گذاشت، 2 نکته بسیار جلوه‌گر بود:
بازیکنان جوان
در سراسر دنیا همواره در بیشتر تیم‌ها به بازیکنان جوان بهای بسیاری داده می‌شود، چرا که بازی دادن به جوانان در کنار بازیکنان باتجربه موجب خودکفاتر شدن تیم‌ها می‌شود ولی در لیورپول امروز که برگرفته شده از لیورپول این فصل است، بازی دادن به جوانان و بهتر بگوییم اتکای کامل به آنها نتیجه‌اش می‌شود عقب افتادن از حریف و به تساوی کشیده شدن بازی. درست است که لیورپول موقعیت‌های فراوانی در گلزنی داشت ولی نباید موقعیت‌های نیوکاسل را از یاد برده و این مهم را فراموش کنیم که لیورپول از امتیاز میزبانی برخوردار بود. استفاده از بازیکنان جوانی همچون سوسا، استرلینگ و ویسدوم که همگی دارای پتانسیل بسیار بالایی برای تبدیل شدن به بازیکنانی بزرگ هستند، بسیار عالی است ولی اتکا به آنان در چنین بازی‌هایی کاری بسیار اشتباه است، گرچه باید این مساله را به پای کمبود بازیکن در تیم لیورپول، در جناحین نوشت. در این بازی، بارها و بارها بازیکنان میانی لیورپول، توپ را به استرلینگ و سوسا سپردند که با سراسيمگي و عجله این بازیکنان توپ به راحتی لو می‌رفت، در صورتی که وظیفه یک بازیکن کناری وقتی که حریف در محوطه جریمه خود حبس شده، این است که حفظ توپ کند تا موقعیت مناسب ایجاد شود ولی این دو بازیکن بی‌درنگ به دل حریف زده و توپ‌ها را پی‌درپی هدر می‌دادند. از آن سو اشتباه ویسدوم در ضدحمله‌ای که با گام‌های بن‌عرفا برای نیوکاسل صورت گرفت، موجب گل خوردن لیورپول شد. در صحنه گل، جاگیری بموقع و خوب از اگر و اسکرتل باعث شد عرفا تصمیم بگیرد پاسش را به هم‌تیمی‌اش در آن سوي ميدان یعنی کابایه بدهد؛ جایی که ویسدوم مامور مهارش بود ولی بسیار ساده، در کار اگر و اسکرتل دخالت کرد و بازیکن مقابل خود را آزاد گذاشت. یک گل خورده و دست کم یک گل نزده را برای تیم لیورپول، تنها در اکتفای بیش از حدشان به بازیکنان جوان باید در نظر گرفت.
خط میانی
لیورپول با داشتن بازیکنانی نظیر جرارد، شلوی، آلن، شاهین و لوکاس مصدوم، لایق حضور در چنین رتبه‌ای در جدول نیست ولی وقتی از هافبک‌هایت درست استفاده نکنی، رتبه‌ای بهتر از 12 جدول نصیبت نمی‌شود. اگر راجرز از پتانسیل بالای خط میانی خود بهتر بهره می‌برد، الان آمار بهتری در 5بازی آخر از خود به جای می‌گذاشت. 3 تساوی و تنها 2 پیروزی در 5 بازی گذشته این تیم، می‌تواند نشان‌دهنده درستی گفته‌های ما باشد. اگر ما هر 5هافبک میانی لیورپول را زیر ذره‌بين بگیریم، تنها 2بازیکن را خواهیم یافت که پست تخصصی آنها هافبک تدافعی است که یکی از آنان یعنی لوکاس، مصدوم است. شاهین و جرارد را می‌توان فوتبالیست‌هايي با سبک مشابه دانست، هر دو جنگنده و توپگیر هستند، پاس‌های عمقی خوبی می‌دهند و دید بالایی نیز در ارسال‌هایشان دارند اما میل به نفوذ بالایی دارند و به هیچ عنوان یک‌هافبک تدافعی محسوب نمی‌شوند. در آن سو شلوی و لوکاس هر دو ضمن داشتن دید بالا و قدرت شوت‌زنی مناسب، توپگیر‌هایی تخصصی هستند و بازیکنانی درگیر محسوب می‌شوند که با داشتن یک زوج مناسب همانند جرارد یا شاهین، می‌توانند نمایش خوبی از خود به جای بگذارند. در آخر، جو آلن شاید تنها بازیکن از تیم لیورپول باشد که سبک و سیاقی متفاوت در فوتبالش دارد، او ریزنقش، تکنیکی و سرعتی است، به خوبی می‌تواند در فضاهای کوچک بازی کند و دارای قدرت جاگیری و بازیخوانی بالایی است. چینش تیم لیورپول در خط میانی به این صورت بود که آلن و جرارد یا شاهین در یک خط حضور داشتند و به تناوب جرارد یا شاهین ارتباط بین سوآرز و خط میانی را برقرار می‌کردند. این چینش در فوتبال امروزی و فوتبالی که راجرز علاقه به استفاده آن در لیورپول دارد، بسیار غلط است.