گروه بین‌الملل:
کسانی که رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا را دنبال می‌کردند شاید هیچگاه متوجه این موضوع نشوند که از هر
6 آمریکایی یک نفر زیر خط فقر قرار دارد چرا که مساله فقر در آمریکا از جمله مسائلی بود که در رقابت‌های انتخاباتی مسکوت گذاشته شد و هیچ‌یک از 2 نامزد اصلی انتخابات به آن نپرداختند. روزنامه گاردین انگلیس اخیرا در گزارشی به مساله فقر در آمریکا پرداخت. گزارش این روزنامه اینگونه آغاز می‌شود: فقر توفان سندی اقتصاد آمریکاست. نزدیک به 50 میلیون آمریکایی، یعنی جمعیتی معادل جمعیت ایالت‌هایی که در اثر توفان بیشترین خسارت‌ها را متحمل شدند، زیر خط فقر هستند اما سکوت باراک اوباما رئیس‌جمهوری آمریکا و نامزد حزب دموکرات و میت رامنی نامزد حزب جمهوریخواه آمریکا در این زمینه باعث شد در رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری مساله فقر در آمریکا مسکوت بماند. برخلاف توفان سندی، هیچ‌یک از نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا وعده نداد همه امکانات دولت را برای تغییر مسیر جریان فقر در آمریکا بسیج خواهد کرد. سکوت هر دو نامزد با توجه به اهمیت موضوع شگفت‌آور است. در ادامه این گزارش آمده است:
از هر 6 آمریکایی یک نفر زیر خط فقر است. بدترین بحران اقتصادی آمریکا پس از رکود بزرگ در دهه 30 میلادی، موجب شده شمار فقرا در این کشور به بالاترین میزان برسد. بیشتر کسانی که زیر خط فقر قرار دارند کارگران فقیر و فرزندانشان هستند. یعنی افرادی که کار می‌کنند اما پول کافی برای گذران زندگی خود به دست نمی‌آورند. بیشتر فقرا سیاهپوست و رنگین‌پوست هستند. از هر
3 آفریقایی– آمریکایی (سیاهپوست) در آمریکا یک نفر فقیر است. همچنین از هر 4 لاتین‌تبار در این کشور یک نفر فقیر است. اگرچه فقر در آمریکا بشدت افزایش یافته است اما اگر نگاهی به رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا بیندازیم می‌بینیم که هیچ توجهی به این مساله نشده است. بر اساس این گزارش باراک اوباما نه در جریان رقابت‌های انتخاباتی و نه در دوران ریاست‌جمهوری خود هیچگاه درباره فقر در آمریکا سخن نگفت. میت رامنی هم جز آن جمله «47 درصد مردم آمریکا در زندگی خود مسؤولیت‌پذیر نیستند» هیچ حرفی درباره فقرا نزد. در وب‌سایت‌های 2 نامزد هم هیچ نشانه‌ای از پرداختن به مساله فقر دیده نمی‌شود. در گزارش گاردین ریشه‌های بی‌توجهی به مساله فقر در آمریکا به دوران رونالد ریگان، رئیس‌جمهوری اسبق آمریکا بازمی‌گردد. ریگان در سال 1976 (پیش از رسیدن به مقام ریاست‌جمهوری) مساله فقر در آمریکا را با کینه‌های نژادی مخلوط کرد. وی با استفاده از نارضایتی مردم از تغییرات اقتصادی و اجتماعی که طی دهه‌های 60 و 70 میلادی به وجود آمده بود «به اشتباه» فقرای آمریکایی را سیاهپوستانی خواند که «ملکه‌های دولت رفاه» هستند. این دیدگاه از آن پس دیدگاه رایج در حزب جمهوریخواه باقی ماند. این دیدگاه نژادگرایانه بر این پایه است که فقرا که بیشتر آنها سیاهپوستان هستند افرادی تنبل و بی‌مسؤولیت هستند که نه به دلیل وجود مشکلات و موانع ساختاری بلکه به دلیل ضعف و بی‌عرضگی خود فقیر شده‌اند. در این دیدگاه فقرا به دلیل استفاده از کمک‌های دولت تلاشی برای بهبود وضع خود نمی‌کنند و برای همیشه وابسته به دولت باقی می‌مانند. در نتیجه کمک‌های دولتی به فقرا باید بشدت محدود شود. در واقع اظهارات جنجالی رامنی درباره 47 درصد هم ریشه در همین نگاه دارد. از سوی دیگر حزب دموکرات هم مساله فقر را به کلی مسکوت گذاشت. بی‌توجهی دموکرات‌ها تا جایی پیش رفت که در دوران ریاست‌جمهوری بیل کلینتون کمک‌های دولت فدرال به فقرا که از زمان ریاست‌جمهوری فرانکلین دی.روزولت آغاز شده بود، متوقف شد. به اعتقاد تحلیلگر روزنامه گاردین، نگاه ریگان به فقر و فقرا در آمریکا طرفدارانی در میان طبقه کارگر سفیدپوست این کشور پیدا کرد. شاید به همین دلیل بود که میت رامنی هم پس از چند دهه مواضع مشابهی اتخاذ کرد. حدود 10 روز پیش هم پل رایان، معاون رامنی در انتخابات ریاست‌جمهوری هم در سخنرانی خود به مساله فقرا در آمریکا اشاره کرد و گفت بهترین راه برای افزایش فرصت‌های اقتصادی برای فقرا این است که برنامه‌های حمایتی در بخش‌های آموزش، بهداشت و درمان و اشتغال لغو شوند!تحلیلگر گاردین می‌افزاید اگر چه نگاهی به تاریخ آمریکا نشان می‌دهد شرایط فقرا در دوره‌هایی بهبودیافته که برنامه‌های حمایتی دولت در بخش‌های آموزش، بهداشت و درمان و اشتغال افزایش یافته‌اند اما نگاهی به سیاست‌های کنونی دولت مشخص می‌کند که آمریکا هم‌اکنون در چنین مسیری نیست. به اعتقاد تحلیلگر گاردین، آنچه هم‌اکنون در سیاستگذاری‌های اقتصادی در آمریکا دیده می‌شود حرکت در همان مسیری است که حدود 3 دهه پیش توسط افرادی مانند ریگان آغاز شد یعنی حرکت دولت در مسیر نیازهای ابرثروتمندان به جای توجه به نیازهای توده‌های مردم. آمارها نشان می‌دهد هرچند نرخ فقر در بالاترین حد در تاریخ آمریکا قرار دارد اما سهم یک درصد بالایی جامعه آمریکا از درآمدهای ملی در این کشور نیز به بالاترین میزان رسیده است. در پایان این گزارش آمده است: «فقر و نابرابری هماهنگ با هم در مسیری اشتباه به پیش می‌روند. تنها تغییر مسیر اقتصاد در راستای منافع همه مردم آمریکاست که می‌تواند حرکت در مسیر اشتباه را معکوس کند».