شهلا ابراهیمی:
اینجا نوزدهمین نمایشگاه بین‌المللی مطبوعات است. زیر پاهایم را نگاه می‌کنم تا راهروی 24 را پیدا کنم؛ جایی که کودکان با صورت‌های رنگی و لبانی خندان دور هم جمع شده‌اند. در میان همهمه کودکان چشمم به مرد میانسال مهربانی می‌افتد که کنار نوشته «آموزش خط بریل در 5 دقیقه» ایستاده است. اینجا غرفه نشریه کودکان نابینا و کم‌بینا «بچه‌ها بشری» است. حسین یوسفی، مدیر اجرایی نشریه می‌گوید: 8ماه است این نشریه برای کودکان به طور رایگان منتشر می‌شود. یک نشریه در سطح نوجوان و بزرگسال داشتیم اما کودکان نابینا با ما تماس می‌گرفتند و از ما می‌خواستند برایشان نشریه اختصاصی ایجاد کنیم. این نشریه کلا رایگان است و به طور خصوصی توسط 3 دوست اداره می‌شود که به عشق بچه‌ها کار می‌کنند. کسی که مطلب می‌دهد، ویراستاری می‌کند و... پول نمی‌گیرد. او می‌گوید ما تنها کشوری هستیم که حتی روزنامه ویژه نابینایان داریم که هر روز منتشر می‌شود.
به آخرین غرفه می‌رسم؛ نشریه «پیشوک». از استان لرستان آمده. با مدیر مسؤولش صحبت می‌کنم ناگهان خانمی می‌آید و می‌گوید: «می‌شود از آن بادکنک‌ها به ما بدهید؟»
-«نه اینها همراه پکیج نشریه هدیه داده می‌شود.»
«آخر ما مجله نمی‌خواهیم بچه ما مجله نمی‌خواند بادکنک می‌خواهد...».
از حضور و استقبال بچه‌ها می‌پرسم: «صبح‌ها خیلی بهتر است چون از طرف مدرسه به طور سازماندهی شده می‌آیند». او معلم گرافیک است اما همه عشقش کودکان هستند. داریوش جعفری برای فرهنگ کتاب و مجله‌خوانی هر کاری که بتواند می‌کند؛ به روستا‌ها می‌رود و برای کودکان روستایی همراه مجله‌اش کیف هدیه می‌دهد. می‌گوید ما برای اینکه نشریات را به دست مخاطبانمان برسانیم کلی سختی می‌کشیم: «ما مجله‌مان تا تاجیکستان هم می‌رود اما می‌خواهیم بچه‌های خودمان فرهنگ کتابخوانی را یاد بگیرند». سراغ مسؤول بخش کودک و نوجوان نمایشگاه مطبوعات می‌روم. از او می‌پرسم چرا اینقدر حضور نشریات کودک کمرنگ است، پاسخ می‌دهد: به دلیل اینکه نشریات مادر مثل سروش، کیهان، رشد و... برای صرفه‌جویی در هزینه به صورت مجزا غرفه دایر نکردند.
سیامک سرمدی اضافه می‌کند: کلا 30 نشریه فعال کودک وجود دارد که 12 نشریه در این سالن و 6 تا 8 تای آنها در نشریات اصلی خود مستقر هستند و مابقی نیز به دلیل توان اقتصادی پایین شرکت نکردند. می‌پرسم چرا سالن آخر نمایشگاه را به کودکان اختصاص داده‌اید؟ اینگونه پاسخ می‌دهد که این نمایشگاه بیشتر جنبه اجتماعی و سیاسی دارد و کودکان در حاشیه قرار می‌گیرند. کانون پرورش فکری کودکان هر 2 سال یکبار در سالن حجاب نمایشگاه خاص کودکان را برگزار می‌کند. ما هم تنها 2 سال است که غرفه این نشریات را جدا کرده‌ایم. درباره نحوه توزیع اینگونه نشریات در بقیه ایام سال در کشور نیز می‌گوید: پیشنهاد این است که دکه‌هایی طراحی شود در جاهایی همچون مراکز بازی که تنها نشریات خاص کودکان را توزیع کند ولی این کار بازده اقتصادی ندارد و مدت‌هاست در حد یک طرح در شهرداری باقی مانده است. جای خوشحالی دارد که نشریاتی همچون بشری، پیشوک و... وجود دارند که راه باغچه‌بان را ادامه می‌دهند و متعجبم که چگونه از 537 غرفه تنها 11 غرفه به نشریات ویژه کودک به طور مجزا اختصاص داده شده است. نمی‌دانم بی‌مهری به کودکان تا کی ادامه خواهد یافت و اینکه ما کی و چگونه می‌خواهیم فرهنگ کتاب و مجله‌خوانی را به کودکانمان آموزش بدهیم.