حسين جوادي
در ذهن نیل لنون تغییرات کوچکی قرار بود رخ دهد و نبرد در آخر هفته می‌توانست با اندکی تحولات انجام شود ولی او به همان 2-4-4 همیشگی پایبند ماند. تغییرات در نحوه مهره‌چینی انجام شد؛ آدام ماتئس از جناح چپ دفاعی به سمت راست کوچ کرد، کریس کومانس به هافبک راست رفت، میکو به نوک حمله و جرجیوس ساماراس یک خط جلوتر قرار گرفت. تیتو ویلانووا نیز دست به همین سورپرایزها زد؛ سسک فابرگاس باز هم به نیمکت ذخیره‌ها چسبید، مارک بارترا به‌عنوان دفاع وسط و آلکس سانگ جلوی دفاع 4نفره درست مثل یک سگ شکاری در نقش هافبک دفاعی به میدان رفت. خب، سلتیک در نیمه اول به همان نقشه‌ای که می‌خواست دست پیدا کرد و در خیلی از زمان‌های بازی نیز با خوش‌شانسی هر چه تمام‌تر مواجه شد اما آنها نیز در بازی مدام در حال حرکت بودند و از جنب و جوش بازنایستادند آن هم مثل یک اتوبوسی که در پارکینگ ساکن باشد! یک نبرد منطقی با ضدحمله‌های زهردار، چیزی که خیلی راحت معادله‌های بازی را به‌هم ریخت و همان چیزی شد که آنها می‌خواستند.
دستاوردهای سلتیک
استراتژی سلتیک از همان روش‌های مدرسه‌ای بود، 2 سگ شکاری (2 هافبک دفاعی) جلوی دفاع 4نفره با دستورالعمل حمله به توپ و حفظ و نگهداری خطوط بین مدافعان و شکاف‌های قابل نفوذ (آنها فضای زیادی را تحت پوشش قرار داده بودند) و خنثی کردن ژاوی ارناندس و آندرس اینیستا. به همین منظور ویکتور وانیاما کمی نزدیک به اینیستا بازی می‌کرد و عمق را پوشش داده بود در حالی که جولدلی فشار لازم را به ژاوی اعمال می‌کرد، البته نه اینکه مدام به ژاوی چسبیده باشد بلکه طوری عمل می‌کرد که کاملا این هافبک طراح بارسا خنثی شود. البته «فول‌بک‌ها» (دفاع‌های کناری که بیش از خط نیمه نفوذ نمی‌کنند) مردان اصلی میدان برای سلتیک به حساب می‌آمدند. ماتئس خیلی سریع و بادقت بود، شاید هم خیلی خوش‌وقت که باید مقابل پدرو قرار می‌گرفت به دلیل اینکه او توانایی این را داشت که با سرعت کافی مهاجم کناری بارسا را محو کند و از سوی دیگر آلکسیس سانچز باید در باکس با میکل لوستیگا مواجه می‌شد که با فشردگی زیاد بازی می‌کرد.
تاکتیک بسته
بستن بازی توسط سلتیکی‌ها همان چیزی بود که تاکتیک اصلی آنها به حساب می‌آمد. بستن فضاهای عرض زمین؛ این بهترین راه استانداردی است که باید مقابل تیمی مانند بارسلونا به کار گرفته شود، آنها بازیکنان بلندقامتی ندارند به همین دلیل از عرض زمین و کناره‌ها استفاده می‌کنند، شاید همین مساله سبب می‌شود که نتوانند از توپ‌های هوایی که از کناره‌ها سانتر می‌شود، استفاده کنند و زمانی که دفاع وسط فضای لازم را پر می‌کند دیگر مهاجمان حریف نمی‌توانند در موقعیت گل قرار بگیرند. این نوع تاکتیک از سوی سلتیکی‌ها با 2 هافبک دفاعی به نام‌های چارلی موگلرئو و کریس کومانس انجام شد که برای گرفتن عرض بازی به جوردی آلبا و دنی آلوز هجوم می‌بردند. وقتی 2بازیکن کناری بارسا به فضای خالی کناره‌ها می‌رسیدند این دو هافبک دفاعی فضا را برای آنها تنگ می‌کردند. از سوی دیگر نیز مدافعان کناری سلتیک پاس‌های ارسال به کناره‌ها را قطع می‌کردند تا توپ‌هایی که به سمت آلبا یا آلوز می‌رسد ناقص بماند. به همین دلیل بود که آلبا سعی می‌کرد بیشتر به داخل باکس وارد شود و همین موضوع سبب می‌شد نقشه‌های سلتیک عملی شود و دفاع‌های کناری به وظیفه خود عمل کنند.