توماس رونسرو*
زمین بازی لوانته هیچ شباهتی به زمین فوتبال نداشت، بیشتر به یک زمین کشاورزی یا بایر شبیه بود که تمام چاله‌های آن بعد از بارش شدید باران در منطقه والنسیا پر شده که با هر ضربه‌ای که بازیکنان به توپ می‌زدند این معضلات زمین به وضوح نمایان می‌شد. ژوزه مورینیو در این بازی به‌خوبی می‌دانست باز هم باید از روش بازی مستقیم استفاده کند؛ ارسال توپ‌های بلند و استفاده کردن از سرزن‌ها. شاید این بازی جدا از نتیجه فاکتورهای دیگری را برای همگان باز کرد و آن این بود که دعوای مورینیو با مربی تیم آکادمی رئال به نفع تیم اصلی تمام شد و آقای خاص با رو کردن چهره‌ای جدید نشان داد اگر قرار باشد از جوانان تیم بهره‌مند شود می‌تواند گره‌های تاکتیکی‌اش را در شب نبودن رونالدو نیز باز کند. در شبی که باران سیل‌آسا تمام زمین و بازی را تحت‌تاثیر خود قرار داده بود جوانی به نام موراتا نقش «ضدآب» یا همان واترپروف را ایفا کرد.
قدرت آکادمی رئال‌مادرید
تاریخ خودش گویاست. در کوندومینا، سانچس بود که پیروزی یک بر صفر را رقم زد، در کارانزا، بوتراگوئنو این کار را کرد و مقابل اتلتیکو، رائول اسطوره‌ای در برنابئو برای اولین‌بار گل زد. این‌بار هم این فیلم فوق‌العاده، چیز جدیدی نیست. بازیکنان آکادمی در چمن سبز عشقی که به رئال‌مادرید دارند را معنا می‌کنند یعنی چیزی که در صبح‌های سرد زمین تمرین یاد گرفته‌اند. رویاهایی را که در همه این سال‌ها پرورانده‌اند و همیشه تردیدی میان ناكامي و رسیدن به خانه بوده را بالاخره باید جایی فریاد بزنند. محصول آکادمی رئال‌مادرید، بدون اینکه توقعی داشته باشد همیشه وظایفش را انجام می‌دهد. او منتظر فرصتش می‌ماند؛ فرصتی که شاید هرگز به او نرسد. او امیدوار است بالاخره روزی درها به رویش باز شود و حتی اگر شد 8 دقیقه بازی کند و کارش را انجام دهد. حالا نوبت موراتا بود که یک ضربه سر جادویی بزند. آخرین شوالیه‌ای که افتخار ثبت در تاریخ رئال را پیدا کرده است. هیچکس و هیچ‌چیز نمی‌تواند آکادمی را لکه‌دار کند. 2 هفته پیش شمار قلیلی از مادریدیسموها می‌گفتند انتقادات مورینیو درست بوده و آکادمی رئال «بی‌ارزش» است و مربی می‌داند چه می‌گوید. احتمالا آنها يكشنبه شب ناراحت شده و خوابیدند. سفیدها حالا بیش از همیشه مطمئن هستند که هرگز نمی‌شود به این بچه‌ها تردید کرد. مهم این است که مورینیو، یک مربی بی‌همتا و درجه یک توانست ببیند که یک بازیکن جوان می‌تواند تیم را از بحران خارج کند. آلوارو ماموریت بزرگش را به پایان رساند. به زمین آمد و در مرداب سیوتات، نتیجه را 2 بر یک کرد و آدان و ناچو را بغل کرد تا به نوعی آکادمی را بغل کرده باشد. باید به این بچه‌ها افتخار کرد.
شب قهرمانان
اما درخشش موراتا با شماره 28 در زمین گل‌آلود سیوتات، تنها نکته این بازی نبود. بلکه همه بازیکنان رئال جسورانه بازی کردند. همه در مقابل ضدفوتبال بازیکنانی نظیر داوید ناوارو و بایستروس با شجاعت مقاومت کردند. اولین قربانی این صحنه کریستیانو بود؛ کسی که در غیاب ایگوآین و بنزما مهاجم نوک شده بود و با یک ضربه آرنج وحشیانه و غیرقابل توجیه به او حمله شد. ستاره پرتغالی اما واکنشی داشت که نشان داد چرا لیاقت توپ طلا را دارد. او مردانه واکنش نشان داد. با وجود چشمی که کاسه خون شده بود، توانست تیمش را جلو بیندازد و نتیجه را یک بر صفر کند. گلی که شاید شماره 7 باید آن را تقدیم به خوآنیتیوی اسطوره‌ای می‌کرد، کسی که شنبه باید 58 ساله می‌شد و همچنان یادش در قلب مادریدیسموهاست. بین 2 نیمه با توجه به خطرناک شدن وضعیتش باید زمین را ترک می‌کرد. کریستیانو، عشق و تعصب را معنا کرد.
آکادمی نگذاشت مورینیو غرق شود
رائول جدید آکادمی رئال‌مادرید، آلوارو موراتا توانست مانع از آن شود که لالیگا غیرممکن شود. این موراتا بود که در دقیقه 85 به مورینیو اثبات کرد آکادمی آنقدر‌ها هم که او در هفته‌های اخیر به آن تاخته، بد نیست بلکه جوان دلیری نظیر آلوارو موراتا می‌تواند یک گل 3امتیازی بزند و در شبی که ایگوآین و بنزما نبودند، نشان دهد چیزی از آنها کم ندارد. شاید فقط در لالیگا و برای بازی‌های رئال‌مادرید بتوان مشاهده کرد که بازی در یک زمین باتلاق‌گونه که گردش توپ در آن به سختی انجام می‌شد، لغو نمی‌شود تا در سطح اول فوتبال دنیا نیز یک واترپولوی درجه یک به معرض دید عموم برسد. از همان ابتدای بازی هم مشخص بود این بازی کاملا غیرمنتظره خواهد بود. مورینیو نیز می‌دانست شاید تنها راه رسیدن به دروازه لوانته استفاده از شوت یا ضربات آزاد باشد که از این حربه بهترین استفاده را هم برد. در همان آغاز بازی و دقیقه 2، بازیکنان لوانته که بشدت شبیه تیم‌های حاشیه خلیج‌فارس بازی می‌کردند، کریستیانو را مصدوم کردند. این داوید ناوارو بود که با ضربه آرنجش، صورت کریستیانو را غرق خون کرد تا ناچارا کادر پزشکی رئال، این بازیکن را مجبور به بخیه زدن ابرویش کند. اما ستاره پرتغالی کم نیاورد و با وجود مصدومیت هم روی ارسال چابی و برگشت ناقص مدافعان لوانته، با یک ضربه روپا دروازه حریف را گشود تا نشان دهد برایش فرقی ندارد مصدوم باشد یا نباشد، او به هر حال کار خودش را می‌کند و گل می‌زند. زمین خوردن چند باره دی‌ماریا در نیمه اول به علت لغزش زمین و خشونت زیاد از حد بازیکنان لوانته از نکات بامزه نیمه اول بود که صحنه‌های خنده‌داری را برای تماشاگران پدید آورده بود. در همان آغاز نیمه دوم، این کاسیاس بود که با 2سوپرواکنش، مانع از آن شد که شرایط وخیم شود. ایکر توپ‌هایی را گرفت که فقط اسطوره‌ای نظیر او می‌تواند مهارش کند. تعویض آلبیول با رونالدو نشان می‌داد برنامه مورینیو در نیمه دوم، حفظ نتیجه یک بر صفر و استفاده از ضدحملات است. آلبیول در پست هافبک دفاعی در کنار اسین و چابی بازی می‌کرد، بدین‌‌ترتیب رئال‌مادرید در ضدحملات می‌توانست از فرصت‌هایش استفاده کند. روی 2 کرنر، رئال‌مادرید 2 موقعیت عالی به دست آورد. یکی را په‌په به تیرک زد و دیگری را راموس، برای دومین‌بار در این فصل از چند سانتیمتری دروازه به اوت زد تا رئال‌مادریدی که گل نمی‌زد، روی لغزش زمین و اشتباه په‌په دروازه‌اش گشوده شود. دقایقی پس از گل روی اشتباه عجیب آلبیول نزدیک بود دوباره دروازه رئال باز شود که این صحنه گلی دربر نداشت البته در همین لحظات مونیز فرناندز به اشتباه پنالتی کایخون روی حرکت عالی کاکا را گرفته بود. چابی اما این پنالتی را خراب کرد تا شک و شبهه‌ای پدید نیاید. اما معجزه از زمانی شروع شد که مورینیو بالاخره شاید به اجبار و از روی نداشتن گزینه‌ای دیگر به موراتا که بشدت یادآور رائول اسطوره‌ای است، اعتماد کرد. آلوارو روی یک ارسال ضربه آزاد توسط چابی با هوشیاری دروازه حریف را گشود و نشان داد آکادمی برخلاف اعتقادات مورینیو چیز بدی نیست ! به هر صورت رئال‌مادرید با این پیروزی عجیب توانست فاصله‌اش را با بارسلونا حفظ کند. طبیعتا بردن در چنین استادیوم‌هایی فقط با غرور و تعصب رئالی‌ها امکانپذیر است.
سردبير آ.اس
ترجمه: حسين جوادي