پوريا طباطبايي
1-
مقدماتی جام‌جهانی ۹۸ فرانسه؛ ایران در تهران میزبان کویت بود. 3 امتیاز بازی حکم صعود به جام‌جهانی را امضا می‌کرد. بر فرض که کویت هم می‌جست، بازی پایانی با قطر هم مانده بود و صعود تقریبا قطعی شده بود. همه منتظر جشن ملی پس از 20 سال بودند. چه کسی فکر می‌کرد فوتبال ایران از پس کویت برنیاید؟ نتیجه اما چیز دیگری شد. تساوی مقابل کویت و شکست تلخ در دوحه مسیر فرانسه را دور و دراز و سرانجام را حماسی کرد. دست‌کم گرفتن کویت و قطر همه ماجرا بود؛ فکر دیگری دارید؟
2-
شهریور 80؛ تیم پرشور بلاژویچ در حضور بیش از یکصدهزار هوادار ایرانی، عربستان را با 2 گل شکست داد تا یک ملت خواب کره و ژاپن و جام‌جهانی ۲۰۰۲ را ببینند. تساوی با تایلند در بانکوک و شکست عراق در بغداد، ایران را با 7 امتیاز در جایگاه خوبی قرار داده بود که نوبت به بازی با بحرین در تهران رسید. ورزشگاه پر نشد. بازی بدون گل مساوی شد و حرف‌های تلخ مهرداد میناوند همیشه در خاطره‌ها ماند: «ما وارد زمین که شدیم و صندلی‌های خالی را دیدیم، دلمان ریخت...» بازیکن باید کار خودش را بکند؛ مردم ایران اما بحرین را هیچ شمردند و نتیجه‌اش شد 2 امتیاز سوخته که بعد‌ها مانع از صعود تیم ملی به جام‌جهانی شد و بحرینی که از هیچ تا همه چیز رفت.
3-
مقدماتی المپیک آتن؛ تیم امید ایران قهرمان بازی‌های آسیایی بود و کرهجنوبی را در بوسان شکست داده بود. تصور همه بر این بود که پس از سال‌ها فوتبال ایران المپیک را خواهد دید. تیم امید، مالزی را هم در بازی نخست و در خاک خودش گلباران کرد تا خیال همه راحت شود. چند روز مانده به نوروز بازی دوم مقابل کره در تهران بود؛ باز هم حماسه ورزشگاه خالی. تیمی که قرار بود به فرمان سرمربی‌اش از کره‌ای‌ها آدم‌برفی بسازد ایرانی‌ها را منجمد کرد و با شکست مقابل کره در تهران و بعد‌تر زانو زدن مقابل چین از صعود به المپیک بازماند. تیم مشکل ساختاری داشت اما اگر ورزشگاه پر بود شاید آن یک- هیچ کذایی برای کره‌ای‌ها حفظ نمی‌شد.
4-
ازبکستان از ابتدا هم حریف اصلی ایران برای صعود به جام‌جهانی ۲۰۱۴ برزیل بود. جدال هر دو تیم مقابل قطر و لبنان سرنوشت را تعیین می‌کرد و هنوز هم عنصر مهمی در این مسیر است. شکست ایران مقابل لبنان اما کار را پیچیده کرد. برای حفظ شانس صعود و درست کردن معادلات، یک ملت بسیج شد تا ایران، کرهجنوبی را بر‌خلاف حساب‌های اولیه در تهران شکست دهد. حالا همه چیز طبیعی شده. 3 امتیاز کره به جای 3 امتیاز لبنان که از دست رفت. روز از نو روزی از نو؛ باید ازبکستان را برد و هیچ شکی نیست؛ بردی که به دست آمدنش صعود را تقریبا قطعی می‌کند و از دست رفتنش کار را تقریبا تمام. اما اگر چهارشنبه ورزشگاه خالی باشد چه می‌شود؟ اگر بازیکنان تیم ملی ایران سلانه سلانه قدم بزنند به خیال ازبکستان همیشه بازنده چه؟ بزرگ‌ترین کابوس این روزهای مانده به بازی با ازبکستان دست‌کم گرفتن و نابود شدن رویاهای دم‌دست است. آنقدر دم‌دست که ایرانی‌ها خوب بلد باشند از دستش بدهند. ازبکستان شانسی در آزادی نخواهد داشت چرا که همان جهنمی را می‌بیند که کرهجنوبی دید؛ بازیکنان تیم ملی ایران با چنان شور و هیجان و دقتی بازی خواهند کرد که ۲۴ آبان ۹۱ در کنار ۲۵ مهر آن همیشه در نقاط روشن خاطرات بماند و هیچ‌وقت میان آن تاریکی‌ها نرود؛ لعنت به شب‌های سرد دست‌کم گرفتن و پشیمانی.