فرناندو تورس در مصاحبه‌ای مفصل با سایت باشگاه چلسی عنوان کرد از لقب «النینیو» متنفر بود و همیشه این را توهین‌آمیز می‌دانست که هواداران و هم‌تیمی‌هایش خود را برای یاد گرفتن اسم او به زحمت نمی‌انداختند. مهاجم آبی‌ها که یکی از بازیکنان خوب لیگ برتر در چند سال اخیر بوده، خاطرنشان کرد هنگام پیوستن از اتلتیکو مادرید به لیورپول و اوایل حضورش در اتلتیکو، کسي علاقه‌ای برای صحبت کردن با وی نداشته زیرا بازیکنان دیگر او را یک تهدید برای خود می‌دیدند. تورس به وب‌سایت باشگاه چلسی گفت: اینکه به جای جدیدی بیایی و بخواهی جایگاه خود را پیدا کنی اصلا آسان نیست. ممکن است احساس کنید کسی شما را دوست ندارد یا ممکن است شما نیاز به پیدا کردن دوست‌های جدیدی داشته باشید که این کارها آسان نیست. من این چیزها را دوست ندارم. این کارها اصلا آسان نیست، پس شما باید از بازیکنان تنها حمایت کنید. وی ادامه داد: این چیزی است که من از 16 سالگی و هنگامی که به رختکن اتلتیکو آمدم آموختم. کسي نمی‌خواست با من صحبت کند زیرا جایگاه آنها به خطر افتاده بود. آنها مرا النینیو نامیدند زیرا کسي نام مرا نمی‌دانست. این اسم را دوست نداشتم و این اتفاق نباید می‌افتاد اما رختکن تیم‌ها با توجه به اینکه بازیکنان از مناطق مختلف جهان در آن جمع شده‌اند و نقش‌های متفاوتی نیز بر گردن دارند، مکان بسیار پیچیده‌ای است. آقای گل یورو 2012 افزود: در 19 سالگی کاپیتان اتلتیکومادرید شدم و در کنار دمتریو آلبرتینی که 3 بار قهرمان لیگ قهرمانان شده بود و سرجی بارخوان که همه چیز را در کارنامه‌اش داشت، بازی می‌کردم. آنها به‌ترتیب 32 و 33 سال داشتند. برای کاپیتانی بچه بودم بنابراین کاپیتان واقعی نبودم، تنها یک بچه بودم که از بقیه چیزهایی یاد گرفته بود. من بازوبند را می‌بستم ولی آنها رهبر بودند و چیزهای فراوانی یاد گرفتم. تورس درباره روز‌های اول پیوستنش به لیورپول گفت: یادم می‌آید هنگامی که به لیورپول آمدم په‌په رینا کمک فراوانی به من کرد و کار را برایم ساده کرد. هنگامی که کاپیتان اتلتیکو بودم تلاش می‌کردم به همه کمک کنم. اینها اصول اولیه فوتبال هستند، شما باید یک اتمسفر مثبت ایجاد کنید و گروهی دوستانه تشکیل دهید. این ساده نیست و همیشه اتفاق نمی‌افتد اما شما باید تلاش کنید. اسپانیایی‌های چلسی هرساله در حال افزایش هستند. ابتدا تورس، بعد ماتا و رومئو و در آخر نیز سزار آزپیلیکوئتا که به چلسی پیوستند اما تورس تاکید کرد مسؤولیتی در قبال آنها ندارد. تورس گفت: نه، من رفتار پدرانه‌ای ندارم (می‌خندد). شما همه چیز را از قبل آموخته‌اید که می‌توانید از آنها در جهت مثبت برای تیم استفاده کنید و این کاری است که من در اینجا انجام می‌دهم اما دوست ندارم رهبر باشم. شاید بتوانم مثال یا الگویی برای کسانی که مرا دنبال می‌کنند، باشم. تورس درباره دوستان اسپانیایی خود در چلسی توضیح داد: همه ما هنوز جوان و دوستیم. من از جام کنفدراسیون‌های 2009 با خوان (ماتا) در تیم ملی بازی می‌کنم و از آن زمان به بعد ما با هم دوست شده‌ایم. هنگامی که او به اینجا آمد من بسیار خوشحال شدم و ما به اریول (رومئو) و آزپی ( سزار آزپیلیکوئتا) کمک کردیم که مشکلاتشان را حل و فصل کنند. اینجا رهبری وجود ندارد که بخواهد برای دیگران صحبت و چیزی را برایشان دیکته کند. کمک به دیگران کاری است که همه باید انجام دهند. لازم نیست خوان از این بابت از من تشکر کند. تورس درباره رابطه‌اش با یکی از صمیمی‌ترین دوستانش، یعنی خوان ماتا گفت: من و خوان ماتا گاهی اوقات برای خوردن شام بیرون می‌رویم یا با یکدیگر در خانه‌هایمان ملاقات می‌کنیم و سریالی را که دنبال می‌کنیم با هم می‌بینیم. ناندو در بخش جالب صحبت‌هایش عنوان کرد: فوتبال ورزشی تیمی است، نه فردی. ما به عنوان یک تیم برنده می‌شویم و اگر ما به عنوان بخشی از تیم باشیم، هر فرد بهتر خواهد بود. اگر بتوانیم جامی را برنده شویم، شانس برنده شدن عناوین و جوایز فردی را نیز خواهیم داشت زیرا این جوایز با اهدافی تیمی می‌آیند. تورس با اظهاراتش به بازیکنانی که در فهرست برترین‌های جهان برای دریافت توپ طلا حضور دارند، در حالی که جام خاصی را برنده نشده‌اند، کنایه زد: اگر ما لیگ قهرمانان را برنده شویم، همه بهتر می‌شوند و بیشتر به رسمیت شناخته خواهند شد اما اگر یک جایزه فردی را برنده شوید و با تیم خود هیچ چیز به دست نیاورید، پوچ و بی‌معنی است. شما باید با و برای تیم برنده شوید.