برنامه این هفته سینمایی «هفت» که شامگاه 26 آبان‌ماه پخش شد به بررسی شرایط تولید آثار فاخر با حضور علی معلم و جلیل عرفان‌منش و همچنین نقد فیلم سینمایی «یکی می‌خواد باهات حرف بزنه» با حضور خسرو نقیبی، مسعود فراستی و همچنین منوچهر هادی، کارگردان فیلم اختصاص داشت. منوچهر هادی درباره مشکل اکران فیلم خود گفت: درست است که فیلم من مخاطب دارد و خوب می‌فروشد اما وقتی 16 فیلم همزمان با هم اکران شود، سئانس‌های محدودی به هر فیلم می‌رسد و مشکلات زیادی به وجود می‌آید چون مخاطب برای دیدن یک فیلم خاص برنامه‌ریزی نمی‌کند و اتفاقی هر فیلمی را که درباره سئانس مورد نظرش نمایش می‌دهند می‌بیند. این مشکلات پیش آمده را جواد شمقدری و علیرضا سجادپور باید پاسخگو باشند. مسعود فراستی نيز درباره فیلم «یکی می‌خواد باهات حرف بزنه» گفت: فیلم اساسا ملودرام است و اجتماعی نیست و رابطه مادر و دختر و زن با همسر سابقش را بررسی می‌کند که البته در هر دو رابطه نیز ناموفق است. این رابطه‌ها بویژه در فیلمنامه اصلا درست درنیامده است. بخش پایانی برنامه، اختصاص به بررسی شرایط تولید آثار فاخر با حضور جلیل عرفان‌منش، معاونت آثار سینمایی سازمان سینمایی و علی معلم، منتقد و تهیه‌کننده سینما داشت. عرفان‌منش در ابتدای صحبت‌‌هایش عنوان کرد: فیلم‌های فاخر را از 2 منظر مضمون و ساختار باید بررسی کرد. فیلم فاخر اثری است که بالاتر از سطح معمول ساخته می‌شود اما صرف هزینه بالا موجب فاخر بودن یک اثر نمی‌شود باید اهداف راهبردی را مورد توجه قرار داد. تشخیص مضامین و استانداردهای یک اثر فاخر در اهداف کلان و سیاست‌های راهبردی مشخص می‌شود. با یک نگاه کارشناسانه باید مولفه‌های مختلفی از جمله میزان هزینه و مدت زمان ساخت آن اثر را مشخص کرد. معلم نیز در این باره گفت: عنوان فاخر به معنی بهترین بهترین‌هاست اما باید دید چه کردیم که در زمانی ساخت فیلم فاخر فخرفروشی و اعتبار و گرفتن بودجه‌های کلان تلقی می‌شود و برای برخی توهین به حساب می‌آید. مهم بودن سوژه، اهمیت آن برای جامعه و میزان هزینه‌ای که فیلم نیاز دارد از تلویزیون و ساخت پروژه‌های الف وارد سینما شده است، البته در صنعت سینما هم فیلم‌هایی ساخته می‌شود که با اهداف خاص و صرف هزینه‌های بالا تولید شده‌اند اما باید توجیه اقتصادی برای ساخته شدن داشته باشند و بتوانند مخاطبان را به سالن بکشانند. اگر در نظام تولیدی ما هم این اهداف رعایت می‌شد و تنها به یک صفت اکتفا نمی‌کردیم و به تفسیر نمی‌پرداختیم مساله‌ای به وجود نمی‌آمد اما در مدیریت ما این مهندسی ایجاد نشده است. زمانی که صفتی را قبل از تولید یک فیلم به آن بدهیم موجب طرز تلقی منفی از آن اثر می‌شود.