سیروس محمودیان
امروز شنبه چهارم محرم‌الحرام سال 61 هجری است. در کوفه و کربلا غلغله است. «کنانهًْ بن عتیق» به تازگی خبر فرود حسین در ارض کربلا را شنیده است. کیسه‌های زرین یزید آشکارا دست به دست می‌شود. کنانه سر از پا نمی‌شناسد. صدای سکه‌ها گوش کوفیان را مقابل ندای حق ناشنوا کرده است. در کربلا قافله‌سالار کاروان شهادت در شکوهی تاریخی مشق اسلامی زیستن می‌دهد. کوفیان از درک کلام حق عاجزند. این خصلت ذاتی پذیرش فساد در جامعه است. امر به معروف و نهی از منکر رکن قیام امام(ع) است. مردم سست‌ایمان به نهیبی در مسجد کوفه جمعند. در آن سو حرمله تیری سه‌شعبه در دست دارد. در این سو ابن‌زیاد با شلاقی بر منبر مسجد کوفه تکیه زده است. علی(ع) و فرزندانش در کوفه مظلومند و اسلام اصیل مظلوم‌تر. مال حرام و پول ربا نمی‌گذارد اهل کوفه پژواک فریاد‌های خونین مسلم و طفلانش را بشنوند. نوادگان شجره خبیثه ابوسفیانی طلبکارانه برابر اولاد شجره طیبه نبوی صف‌آرایی کرده‌اند. آنها سال‌ها منتظر چنین لحظه‌ای بودند. ملائک، بزم‌آرای خیمه حسینی هستند و خواص دنیازده بزم آرای مجلس ابن‌زیاد. مسجد گوش تا گوش مملو از کوفیان عهدشکن است و کربلا مملو از شور و شعور دینی اصحاب حسین(ع). در کوفه نشانی از بصیرت دینی نیست. فصل تسامح است و تساهل. فواید زمامداری یزید و لزوم اغماض از شرابخواری او نقل مجالس است. شیوخ زرپرست از کنار منبر مکرر داد فتوا می‌دهند. «اگر دل پاک باشد دیگر نیازی به امامت و ولایت نیست.» شیوخ یهودتبار فضا را که مساعد می‌بینند پا را کمی پیش‌تر می‌نهند. «نماز و دیانت ظاهر مساله است. اطاعت از یزید عین ولایت است.» ابن‌زیاد پی‌درپی امیری یزید بر مومنین کوفی را شادباش می‌گوید. کوفیان الحق لایق چنین امیری هستند. میمون‌داری ابن‌زیاد اصلی بر علنی شدن سگ‌بازی یزید است. همه کوفیان برای ابراز بیعت باید دست میمونی را ببوسند. شیطان هم بر پایه‌ای از منبر ابن زیاد تکیه داده است. مردمی که به امام عصر(ع) دست بیعت ندهند باید در آینده نزدیک دست و پای سگ یزید را ببوسند. حکما شیوخ کوفی در مقام توجیه سگ‌بازی یزید هستند. جنگ نرم برای تغییر ارزش‌ها نتیجه داده است. در جامعه دینی– خواسته يا ناخواسته- رفتار قارونی جایگزین منش اسلامی شده است. دارا از ندار بی‌خبر است. همه و همه حرص رسیدن به ثروت بادآورده دارند. آتش طمع، شور و شوق دینمداری را تدریجا خاموش کرده است. از سنت الهی گریزی نیست. بی‌اعتنایی به حق و امام عصر(ع) حاکمیت مطلق یزید بر سرنوشت جامعه اسلامی را در پی دارد. کوفیان بدمسلک شادمانه لب بیعت به سوی پای میمون ابن‌زیاد دراز کردند. گدایی هم بر این بیعت شرف دارد. عرش از ظلمات فرشیان به لرزه افتاده است و لوح محفوظ ناچار از قید سفاکی‌ها. غبار توهم و تردید جاده پرسنگلاخ پاسداشت شرافت را از دیده‌ها پنهان کرده است. اسبی از دور پیدا می‌شود. نگاه‌ها همه به سوی تک‌سوار است. منفعت حکم می‌کند سوار سر اسب را به سوی انبوه سپاه عمرسعد بپیچاند. سواره در میان حیرت 4 هزار لشکر عمر سعد به سوی اندک سپاه مولا می‌رود. عشق به ولایت و امامت در تنگناها ناجی مخلصین است. حبیب‌بن‌مظاهر به استقبالش می‌آید. سواره کنانهًْ‌بن‌عتیق است. او قاری قرآن و عابد شب‌زنده‌دار است و قهرمان احد و نهروان. کنانه صحابه پیامبر(ص) است و یار دیرین امیرالمومنین(ع). او برای همیشه تاریخ از کوفه و تزویر کوفیان بیرون زده است. در وانفسای عهدشکنی کوفیان امام(ع) با دیدن کنانه پیش می‌آیند. «السلام علی کنانهًْ‌بن‌عتیق». کنانه از دیدن سیمای عالمتاب امام عصر(ع) سر از پا نمی‌شناسد.