رئال‌مادرید گلباران سیتی را با یک گلباران دیگر پاسخ داد تا نشان دهد آماده بازی حساس در استادیوم اتحاد است. رئال‌مادرید با ارائه نمایشی خوب مقابل شیرهای بیلسا (لقب اتلتیک) توانست همان تیمی شود که باید می‌شد. هرچند در لحظاتی از بازی خطر کم شدن فاصله وجود داشت اما در مجموع، رئال در کل بازی به حریف سر بود. بنزما در نیمه اول با 2 گلش خوش‌درخشید و در نیمه دوم نیز با حضور خدیرا شرایط تیم بهتر شد. در همان اوایل کار روی پاس عمقی مودریچ، بنزما با یک ضربه چیپ دروازه حریف را گشود تا نشان دهد آماده است که از نبود ایگوآین بهترین بهره را ببرد. رئال همچنان تیم حاکم بر میدان بود و بالاخره روی ارسال خطای اوزیل، این سرجیو راموس بود که با ضربه سر گلی دیگر را زد تا مورینیو با خیال راحت سر جایش بنشیند. دیری نگذشت که روی حرکت خوب کایخون که حرکاتش بسیار بهتر از دی‌ماریایی بود که برای خودش بازی می‌کند تا تیم، بنزما با یک چرخش عالی دروازه حریف را باز کرد تا با 3- صفر شدن نتیجه، خیال مادریدیسموها تا حد زیادی راحت شود. اما پس از این گل، تیم بیلسا به خودش آمد. شاگردان مربی آرژانتینی باز هم نشان دادند که زوج مودریچ- چابی از نظر تدافعی اصلا قابل توجیه نیست. شرایط در
15 دقیقه پایانی نیمه اول و نیمی از نیمه دوم، تقریبا مشابه بازی با دورتموند بود و به نظر می‌رسید نبود یک هافبک دفاعی جسور و جنگنده کاملا مشهود باشد. اتلتیک در پایان نیمه دوم از اشتباه خط دفاع بویژه آربلوآ استفاده کرد و ایبای در محوطه جریمه رئال صاحب توپ شد تا با ضربه‌ای دقیق، دروازه کاسیاس را بگشاید. در اوایل نیمه دوم نیز اتلتیک باز هم زهردار ظاهر شد و حتی پنالتی مسلم کوئنت‌رائو گرفته نشد تا مورینیو دوباره درک کند که زوج مودریچ- چابی چه زوج اشتباهی است. در یکی از رفت و آمدهای توپ میان 2 دروازه، روی حرکت خوب کریستیانو و پاس بنزما، این اوزیل بود که دروازه خالی را گشود تا شب خوبش را تکمیل کند. سامی اما با ورودش به زمین تا حد زیادی شرایط را کنترل کرد و مانع از آن شد که اتلتیک به رئال فشار وارد کند. او حتی ورودش به زمین را با یک گل جشن گرفت. روی پاس آربلوآ، او شوتی محکم را روانه دروازه حریف کرد که ایرایزوز به اشتباه نتوانست آن را دفع کند. پس از این گل، 2 تیم دیگر حال بازی کردن نداشتند. شاید تنها اتفاقات دقایق پایانی بازی را بتوان بازی خنثی دی‌ماریا دانست که فقط دور خودش می‌چرخید و تحرکش فاقد هرگونه حرکت مثبتی بود. در مجموع، رئال توانست نتیجه‌ای که در 3 فصل اخیر 2بار آن را کسب کرده بود مقابل اتلتیک تکرار و به حریف غلبه کند. کریستیانو در این بازی با وجود اینکه گل نزد اما بسیار پرتحرک بود و حتی در مواقعی که موقعیت داشت ترجیح می‌داد به هم‌تیمی‌هایش پاس بدهد. مودریچ و اوزیل نیز عملکرد خوبی داشتند تا کسی دلش برای کاکا تنگ نشود.
مودریچ- اوزیل، نابودکننده نقشه‌های بیلسا
نقشه بیلسا این بود که جلوی کریستیانو را بگیرد و با حضور گورپگوی در میانه میدان، یک سد در خط هافبک رئال ایجاد کند اما اوضاع خوب پیش نرفت، شاید تنها نکته مثبت نقشه‌اش این بود که بازیکن پرتغالی گل نزد. اما اصلا گورپگوی نمی‌دانست که کجا باید قرار گیرد و از کجا باید جلوی برنامه‌های رئال را بگیرد. مورینیو اما مطمئن بود. اوزیل و مودریچ سیستم تدافعی بیلبائو را کاملا منحل کرده بودند. گل اول روی یک پاس بلند از مودریچ بود که بنزما راحت گورپگوی را رد کرد و همه ساختار کاری بیلسا به سخره گرفته شد. رئال در نیمه اول هر کاری که می‌خواست انجام می‌داد. اوزیل و مودریچ راحت به ایتوراسپه، گورپگوی و مونیاین سر بودند. نتیجه 3-صفر برای باسکی‌ها غیرقابل جبران بود. بیلسا نبرد تاکتیکی را
به مورینیو باخت.