بهمن فروتن
در چند سال گذشته هیچگونه پیشرفت فنی در تیم ملی ندیده‌ایم. اگر بازی‌های تیم ملی را بررسی کنیم خواهیم دید بازی‌های بدش به مراتب بیشتر از بازی‌های خوبش است. کارلوس کی‌روش باید در وضعیت فنی تیم ملی بازنگری صورت دهد. ما هم باید به فوتبال داخلی‌مان بیشتر بها دهیم تا فوتبال ملی‌مان بهتر شود. اگر بخواهم یک مثال ساده بزنم، فوتبال را به یک خودرو تشبیه می‌کنم. در کشورهای صاحب فوتبال، مربیان راننده این خودرو هستند اما در ایران بیشتر به لوازم یدکی شبیه‌اند! در فوتبالی که یکی به آدم می‌گوید «4 میلیون بده تا داور بازی را برایت دربیاورد.» یعنی مربی هیچ کاره است. با رفتن به جام‌جهانی می‌خواهیم چه چیزی را ثابت کنیم؟ وقتی همه مربیان احساس می‌کنند در برد و باخت‌ها تاثیری ندارند چه می‌شود؟ دوپینگ هم در فوتبال ما بیداد می‌کند! ما معضلات وحشتناکی در فوتبال داریم. به نظر من تا یک‌میلیون سال دیگر هم نباید مربی خارجی بیاوریم، چون فوتبال بین‌المللی هم به اندازه فوتبال ما ناپاک است! سوال این است که کشوری مثل قطر چقدر حاضر است پول بدهد که به جام‌جهانی برود؟ من حتی فکر می‌کنم قطری‌ها خود مرا هم می‌توانند بخرند! حال نمی‌خواهم از فرد دیگری مثال بزنم!
نباید مردم را نسبت به رفتن به جام‌جهانی تهییج کنیم، چون خود جام‌جهانی هم زیر علامت سوال است. رفتن به جام‌جهانی و بازی کردن در آن، دست بازیکنان و مربیان نیست، ما باید به فکر نونهالان، نوجوانان، جوانان و امیدمان باشیم. باید لیگ‌های مختلف خود را بهبود دهیم و برای مربیان شخصیت قائل شویم. آیا فوتبال ما باید طوری باشد که من 6ماه تلاش کنم و دست آخر 2 میلیون بدهم تا تیمم را برنده کنند یا من 6ماه کار کنم و فرد دیگری 4 میلیون بدهد، بازیکنانش هم دوپینگ کنند و من بازنده شوم؟ امیدوارم کمیته محترم داوران مساله این 4 میلیون‌ها را پیگیری کند چون این کار توهین به جامعه داوری است. قطر برای حضور در جام‌جهانی ممکن است به مسائل غیر فوتبالی بپردازد پس از آنکه قطر در خانه از ازبکستان شکست خورد، فکر کردم شاید به اینگونه نباشد اما حالا که می‌بینیم قطر و ازبکستان هر دو مدعی صعود به جام‌جهانی هستند باز هم این محاسبات برایم به وجود آمده است. این امکان وجود دارد که قطر به عنوان تیم سوم به جام‌جهانی صعود کند چون در بازی‌های مرحله بعدی راحت‌تر می‌شود دستکاری کرد. به هر حال آنچه مسلم است اینکه قطر آخرین بازی‌اش را با ازبکستان برگزار می‌کند و با توجه به مناسبات بین‌المللی فوتبال امکان دستکاری آن بازی وجود دارد. بازی آخر ما هم با کره‌جنوبی است. کره‌ای‌ها در تهران کمی با ما مهربان بودند ولی آیا آنها در سئول هم همین‌قدر مهربان خواهند بود؟ همچنین سوال پیش می‌آید که آیا کره تا آن روز کار صعودش را به جام‌جهانی تمام کرده یا قطر موفق به خلق شگفتی شده و کره را در سئول شکست داده است؟ ازبکستان در تهران ما را برده و می‌تواند لبنان را هم در خانه خودش ببرد و 11 امتیازی شود. این مساله یعنی اختلاف ازبک‌ها با ما به 4 امتیاز می‌رسد. درست است که ما یک بازی کمتر خواهیم داشت اما همین اختلاف 4 امتیازی از نظر روحی برای ما مضر است. نگرانی دیگر این است که نکند کره و قطر بازی خود را 3 امتیاز- 3 امتیاز نکرده باشند یعنی کره در قطر پیروز شده و حالا قطر در کره برنده شود. به هر حال در فوتبال بین‌المللی هر چیزی امکانپذیر است. اگر بتوانیم هر 3 بازی آینده خود را ببریم قطعا به جام‌جهانی می‌رویم اما مساله این است که باید به توانایی فنی خودمان هم نگاه کنیم. وقتی لیگ را در 2 مقطع 20 روزه تعطیل می‌کنیم و پس از این تعطیلی‌ها به لبنان و ازبکستان می‌بازیم، نمی‌توانیم با قطعیت بگوییم که قطر و کره را در خانه آنها شکست می‌دهیم اما می‌توان با اطمینان 99 درصدی گفت لبنان را در تهران می‌بریم. اگر بتوانیم قطر و لبنان را ببریم، 13 امتیازی می‌شویم و فکر می‌کنم همین تعداد امتیاز برایمان کافی باشد. درباره بازی ایران و ازبکستان هم باید بگویم مدتی از این بازی گذشته است ولی این باخت ما را خیلی عقب انداخت. من گوشزد کرده بودم که بازی با ازبکستان خیلی سخت است. ازبک‌ها سریع بازی می‌کنند و همین سرعت، از دقت آنها می‌کاهد ضمن اینکه پیروزی در این بازی می‌توانست ما را تا حدود خیلی زیادی به جام‌جهانی ببرد. در چنین بازی‌هایی معمولا تیم‌ها سعی می‌کنند با صبر و حوصله بازی کنند و مانند ما بازی را احساسی پیش نبرند. هر 2 تیم هم سعی می‌کنند گل نخورند بنابراین طبیعی بود که بازی پرگل نباشد. بزرگ‌ترین اشتباه ما در آن بازی این بود که احساسی کار کردیم.