مهدی طاهرخانی: چه اتفاقی باید در طول این چند سال برای فوتبال ما رخ می‌داد که نداده است؟ تا همین امروز فارغ از اینکه جام جهانی پیش‌رو را از دست داده‌ایم یا نه، یک جام جهانی(2010) را از کف داده‌ایم، 2 جام ملت‌ها را با ناکامی پشت‌سر گذاشته‌ایم، قهرمانی فوتسال آسیا را 2 دستی تقدیم رقبا کرده‌ایم و در رده‌های سنی باخت پشت سر باخت رج زدیم. از نوجوانان گرفته تا جوانان و امید.این کارنامه علی کفاشیان است مردی که در یک برهه مورد حمایت اکثریت رسانه‌ها واقع شد و حالا حامیان دیروزش مبدل به نادمین امروز شده‌اند. رسانه ایرانی قصد حمایت از مظلوم را داشت. آنها می‌دیدند قرار است کفاشیان طی یک پروسه از پیش تعیین شده معلق شود از این رو از او حمایت کردند اما حالا می‌بینند پاسخ آن همه اعتماد چیز دیگری است. در صورتی که می‌توانستیم یکی از آسان‌ترین صعودهای تاریخ به مرحله نهایی جام جهانی را داشته باشیم حالا خودمان را اسیر اما و اگر‌های همیشگی کرده‌ایم. چه کسی مقصر است؟علی کفاشیان خودش را مبرا می‌داند. می‌گوید هرکاری که لازم بوده انجام داده اما نمی‌داند چرا پاسخ اینگونه شده است. اما دقیقا خروجی فوتبال ما رابطه مستقیمی با کرده‌های فدراسیونی دارد که به‌زعم خویش بهترین‌ها را انجام داده است. نمونه دم دستی‌اش همین تیم ملی جوانان است که به راحتی هر چه تمام‌تر بلیت صعود به جام جهانی را از دست داد. علی کفاشیان می‌گوید مقصر نیست اما از او می‌پرسیم هنگامی که رسانه‌ها به شما و فدراسیون اخطار می‌دادند سپردن تیم «جوانان» به اکبر محمدی کم‌تجربه، بهای گزافی را دارد چرا باز هم روی این گزینه اصرار کردید؟ کسی نمی‌گوید دلیل خوردن 4 گل از کره‌جنوبی علی کفاشیان بود بلکه تاریخ قضاوت می‌کند فدراسیون زیر نظر او با لجاجت روی اکبر محمدی شکست خورده در تیم ملی نوجوانان موجبات این ناکامی را فراهم کرد. با این وجود درباره کفاشیان باید به 2 برهه مختلف اشاره کرد؛ نخست دوره‌ای که به زور لباس ریاست فدراسیون فوتبال را بر تنش کردند سپس هنگامه‌ای که به درستی می‌خواستند این ردا را از تن او بزدایند اما چنان مقاومتی کرد که گویی ماندلای این فوتبال است، البته اکثریت رسانه‌ها در برهه ثانی از او حمایت کردند که اگر این حمایت‌ها نبود قطعا گزینه وزارت ورزش آرای بیشتری را اخذ می‌کرد و حالا شاید فوتبال ما مسیر بهتری را پیش‌رو می‌گرفت.
من هیچ‌کاره‌ام!
فدراسیون فوتبال که به تازگی طی یک «پروسه عجیب» به علی کفاشیان رسیده بود او را رئیسی می‌دید بدون اختیار. او افشین قطبی را می‌خواست اما ناگهان پس از اینکه سرمربی وقت قرمزها در شیراز از تیمش خداحافظی کرد تا به تیم ملی بیاید، فدراسیون فوتبال اعلام کرد علی دایی سکان هدایت تیم ملی را در دست گرفته است. این آغاز راه مردی بود که هیچکاره بود. تقریبا تا پایان 4 ساله نخست این روند ادامه داشت. رئیس فدراسیون به اعتراف خودش اختیار جا‌به‌جایی یک لیوان آب را هم نداشت اما در هر مصاحبه صریحا می‌گفت حتما برای 4 سال بعد نامزد خواهد شد و می‌خواهد 8 سال در فدراسیون فوتبال حکمرانی کند. به خاطر خنده‌هایش، به علت شوخی‌های پر تعدادش خیلی‌ها همه حرف‌های او را شوخی می‌پنداشتند و اطمینان داشتند پس از پایان دوره اول او برای همیشه از فوتبال خواهد رفت. شاید از این رو بود که وزارت ورزش سراغ «محمد حسین قریب» رفت تا شاید به واسطه مدیریت این مدیر امتحان پس داده، فوتبال ایران را به مسیر بهتری رهنمون كند. اما رئیس هیچکاره دیروز ناگهان پوست انداخت و با جدیت گفت می‌خواهم در پستم بمانم. نزدیکانش می‌گفتند او 4 سال تجربه صید کرده و می‌خواهد در دوره دوم نشان دهد توان هدایت فوتبال را دارد.عده‌ای که رای ممتنع داشتند با همین حرف خام شدند تا رای‌شان را به نفع کفاشیان درون گلدان انتخابات بیندازند. در این بین رسانه‌ها هم بیشترین حمایت ممکن را از او کردند.عاقبت رئیسی که 4 سال می‌گفت من هیچ‌کاره‌ام برای بار مجدد بر صندلی قدرت فوتبال نشست البته این بار با دستیارانی نزدیک‌تر از همیشه به عقاید خودش. هادی آیت‌اللهی و غلامرضا بهروان حالا نقش تاج و عزیزمحمدی را ایفا می‌کنند اما تصمیمات این چند ماهه نشان می‌دهد دوره جدید کفاشیان بدتر از 4 ساله پیش خواهد بود؛ قطع به یقین.
پر از بي‌قانوني پر از ناکامی
علی کفاشیان تنها با رای مجمع از سمتش برکنار خواهد شد بنابراین او محتاج مردانی است که در انتخابات هیات استان‌ها انتخاب می‌شوند. شاید همین موضوع سبب شده که حالا نتايج انتخابات چند استان با شبهاتي همراه شود. آنچه در فارس رخ داد، آنچه در کرمانشاه حادث شد و آنچه از هرمزگان مخابره کردند همه و همه رگه‌های بی قانونی را نشان می‌داد اما رئیس فدراسیونی که خودش تا چند‌ماه قبل از تقلب در انتخابات فدراسیون فوتبال واهمه داشت و همه را متوجه این پدیده خطرناک می‌کرد حالا پس از «عبور بارش از پل» به راحتی در مجموعه‌اش بي‌قانوني مي‌شود. از سوی دیگر یاران نزدیک کفاشیان در حال اجرای تصمیماتی در این فوتبال هستند که قطعا تبعات مخرب‌تری را در آینده برای ما خواهد داشت.سپردن افسار فوتبال به صورت تمام و کمال به سرمربی تیم ملی (کی روش) یکی از آن تصمیماتی بود که منجر به حذف جام حذفی شد اما وقتی فشارها بالا رفت آنها مجبور شدند جام حذفی را به شکلی عجیب و پرعیب برنامه‌ریزی کنند. چرا فوتبال ما ستاره ندارد؟ چرا خروجی این لیگ منجر به ساخت «بازیکن خوب ملی» نمی‌شود؟ چرا هیچ ستاره‌ای از لیگ‌های پایین به فوتبال ما تزریق نمی‌شود؟ جواب این سوالات در دل تصمیمات این فدراسیون است. علی کفاشیان می‌گوید؛ من بی تقصیرم و آنهایی که پس از شکست مقابل ازبکستان می‌گویند برو حامیان دیروز قریب هستند که حالا سنگ‌شان به تیر خورده و قصد انتقام‌گیری دارند. این جملات رئیسی است که اگر حمایت همین رسانه‌ها پشتش نبود حامیان قریب چنان دو لپی می‌خوردنش که هیچ نشانی نه از او ماند نه از نشانش. کفاشیان شکست فوتسال را نمی‌بیند، ناکامی مثلثی نوجوانان، جوانان و امید را نمی‌بیند، ناکامی در 2 جام ملت‌ها را نمی‌بیند و حالا در یک قدمی از دست دادن دومین جام جهانی متوالی در زمان حضورش هستیم و باز هم همه این را نمی‌بیند و آن وقت می‌گوید حامیان دیروز قریب فکر انتقام از من هستند! نه... علی کفاشیان مثل همیشه درست قضاوت نمی‌کند.این رسانه‌ها که امروز می‌گویند رئیس برو تا دست کم رفتنت آبی باشد بر آتش این همه ناکامی. اينها همان حامیان دیروز تو هستند؛ همان‌هایی که نگذاشتند بر خلاف انتخابات استان‌های فوتبال هیچ تقلبی در انتخابات فدراسیون فوتبال رخ ندهد.ما حامیان قریب نیستیم. تنها فریب بازی غریب شما را خوردیم و حالا می‌گوییم؛ کاش حامی همان قریب بودیم.