مهدی طاهرخانی: 6 روز از آخرین نشست مشترک کی‌روش و کفاشیان گذشته و به‌رغم وعده طرفین دال بر اتمام کار حالا هیچ خبری از امضای قرارداد نیست. بررسی این موضوع 2 حالت محتمل را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. خروج کی‌روش از ایران اینک این واهمه را ایجاد کرده که شاید این مربی دیگر اولویت نخست فوتبال ما نباشد اما باید مساله را از زاویه دیگری نگریست. این از معدود دفعاتی است که همه اهالی فدراسیون فوتبال به یک هارمونی سیستماتیک رسیده‌اند؛ از علی کفاشیان گرفته تا اعضای هیات‌رئیسه و سایرین هیچ کدام هیچ حرفی درباره کارلوس کی‌روش نمی‌زنند. یک خلأ خبری کاملا از پیش طراحی شده که قطعا اهدافی را در بستر خود دارد. در آن سو کی‌روش هم در آخرین مصاحبه‌اش (قبل از مصاحبه روز جمعه در فرودگاه) که روز دوشنبه مقابل فدراسیون با خبرنگاران انجام داد صریحا عنوان کرد دیگر به ساختمان فدراسیون نمی‌آید مگر برای امضای قرارداد. آنچه هم‌اینک به عنوان تنها مشکل اصلی بیان شده مربوط به 2 بند از قرارداد است که یکی از آنها به مبلغ فسخ قرارداد منوط می‌شود البته این مورد خاص در روز پنجشنبه 2 هفته قبل در اولین نشست کی‌روش و کفاشیان مطرح شد و با علم به آن طرفین نشست خود را به پایان رساندند و در مصاحبه با خبرنگاران عنوان کردند کار تقریبا تمام شده اما حالا همان جزئیات به ظاهر ساده تبدیل به قفل این معما شده است. وزارت ورزش و شخص وزیر به‌رغم صحبت‌های جنجالی در نشست با اصحاب رسانه، همچنان تاکید می‌کنند دخالتی در ماندن یا خروج کی‌روش ندارند البته دکتر محمود گودرزی کدهای لازم با جمله ما «پولی به فدراسیون بابت این قرارداد نمی‌دهیم» را ارائه داد. از این رو موضع وزارت ورزش در این مورد کاملا روشن است اما سوال مهم و بی‌جواب این است که چرا فدراسیون و کی‌روش عامدانه در حال خرید زمان هستند؟ سکوت معنادار همه اهالی فدراسیون در صورتی ادامه دارد که علی کفاشیان در مصاحبه با برنامه نود، ماندن کی‌روش را تقریبا قطعی دانسته بود اما انفعال آنها از روز دوشنبه تا امروز بیان‌کننده اجرای یک تاکتیک دیگر است. نخست، طرفین در حال کشتن وقت هستند تا سرانجام یکی به نفع دیگری کوتاه بیاید. حالت دوم، یک اتحاد نامرئی بین فدراسیون و کی‌روش به وجود آمده است و آنها تلاش دارند با تشدید این فضای گنگ و خسته‌کننده، توپ را به زمین وزارت ورزش بیندازند. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد با وجود مخالفت بخش اعظمی از اهالی فوتبال (مربیان و مدیران) اکثر مردم خواستار حفظ کی‌روش هستند و این انفعال و بی‌خبری، صبر عام را به اتمام می‌رساند. فشار افکار عمومی به روی فدراسیون با توجه به اظهارات کفاشیان، متوجه وزارت ورزش می‌شود و رئیس فدراسیون اینچنین زمان را به نفع خودش می‌خرد. به‌زعم او و طبق ادعایش کار کی‌روش تقریبا تمام است یعنی فدراسیون مشکلی در این مورد ندارد اما باید پالس‌های مثبت از سوی وزارت ورزش متصاعد شود. شاید یک مصاحبه جدید از سوی وزیر یا یک نشست مشترک با علی کفاشیان تکلیف کی‌روش را برای همیشه روشن کند. اگر سناریوی نخست در کار نباشد (جدال برای کوتاه آمدن) باید منتظر بود و دید اتحاد نامرئی کی‌روش و کفاشیان که به صورت مستقیم کاسه صبر مردم و رسانه را نشانه رفته موجب امضای قرارداد می‌شود یا کی‌روش ناباورانه برای همیشه ایران را ترک می‌کند. در صورت رخ دادن این اتفاق، کفاشیان هوشمندانه کدهایی را مخابره می‌کند دال بر اینکه مقصر این عدم توافق نهادی غیر از فدراسیون فوتبال بوده است، همان‌هایی که با عدم حمایت مادی و معنوی خود این قدرت را داشتند تا یک توافق 99 درصدی را بر هم بزنند. نقش وزارت ورزش در این جدایی قطعا بسیار پررنگ است. صبح روز جمعه و پس از خروج کی‌روش از تهران، مازیار ناظمی، مدیر روابط عمومی وزارت ورزش در پستی شائبه‌انگیز در اینستاگرام نوشت کی‌روش حالا فهمیده در خانه قاضی گردو زیاد است اما شمارش دارد. ناظمی که رابطه تنگاتنگی با وزیر دارد و سعی می‌کند افکارش را با وزیر جدید همسو کند با این پست نشان داد خروج کی‌روش از ایران بدون امضای قرارداد تقریبا همان چیزی است که وزارت ورزش و جوانان منتظرش بود. اما آیا در صورت عدم توافق نهایی وزیر و مازیار ناظمی دیگران در وزارت ورزش شهامتش را دارند بگویند آنها مانع امضای این قرارداد شدند؟ انتظار می‌رود مدیران دولت دست‌کم در این باره شفاف باشند؛ یعنی با شهامت بگویند کی‌روش را نمی‌خواهیم نه اینکه شعار دموکراسی و اختیار تام دادن به فدراسیون را بدهند اما در عمل همه تلاش خود را برای فراری دادن کی‌روش به کار بگیرند.