احمد رنجبر
«آینه شمعدون» در میانه تولید توقیف شد. ابتدا یکی از رسانه‌ها شائبه‌هایی درباره این فیلم مطرح کرد و چند روز بعد فیلم رسما توقیف شد. هنوز رسما اعلام نشده آیا کارگردان از فیلمنامه مصوب تخطی کرده و داستان دیگری را جایگزین متن اولیه کرده یا خیر.
بهرام بهرامیان سال گذشته «پریناز» را آماده نمایش در جشنواره فجر داشت اما فیلم دچار سوءتفاهم شد و همچنان اکرانش در ابهام است. در چنین شرایطی عجیب به نظر می‌رسد بهرامیان بخواهد با دست خود فیلم جدیدش را دچار مشکل کند.
تهیه‌کننده هم مدعی است تخلفی نکرده و همه اصلاحات ارشاد قبل از کلید زدن اعمال شده.
از طرفی سخنگوی سازمان سینمایی می‌گوید: «به هیچ‌وجه قصد توقیف این فیلم را نداریم. اکنون صحنه‌های گرفته شده این فیلم در سازمان سینمایی در دست بررسی است».
ساده‌ترین نتیجه‌ای که می‌توان از این مقدمه گرفت این است که قانون مشخص و روشنی درباره سینما همچنان وجود ندارد. اگر دارد که سازمان سینمایی دیگر نباید نگران پروانه ساختی باشد که صادر کرده. وانگهی این سازمان در تولید فیلم مشارکت ندارد تا بخواهد لحظه لحظه روند ساختش را رصد کند. فیلم متعلق به بخش خصوصی است. اگر سازندگان از فیلمنامه سرپیچی کنند، می‌توان با استناد به فیلمنامه جلوی اکرانش را گرفت. اتفاق بدتر این حدس است که سازمان سینمایی احتمالا تاب انتقادات فزاینده را دیگر ندارد و با هشدار یک رسانه تغییر موضع می‌دهد. مساله دیگر عدم شفاف‌سازی در این باره است. سرپرست اداره کل نظارت و ارزشیابی ارشاد صراحتا اعلام کرده: «تصمیم بر این است که درباره این فیلم سکوت کنم!» به هر حال این وسط فقط سرمایه‌های مادی و معنوی ضرر می‌کند و دیوار بی‌اعتمادی بلندتر می‌شود.
***
سعید دولتخانی، نویسنده فیلمنامه «یکی می‌خواد باهات حرف بزنه» در نامه‌ای در اعتراض به پخش نشدن توضیحاتش در برنامه «هفت» گفت: «تلاش من برای حق‌طلبی متاسفانه بی‌نتیجه ماند».
دعوای فیلمنامه‌نویس– کارگردان در سینمای ما مسبوق به سابقه است. دامنه دعواها به رسانه‌ها هم کشیده شده اما همیشه جایی (خانه سینما) برای رسیدگی به این منازعات بوده. این روزها که جایی برای حل و فصل این ماجرا نیست، شاکی شکایتش را کجا باید ببرد؟
این بخش از نامه دولتخانی هم بامزه است. نیاز به توضیح بیشتر ندارد: «آقای منوچهر هادی، رفیق آن روزها و دشمن این روزهای من! قرار ما این بود که موقع دریافت پروانه ساخت با من تسویه کنی نه اکران! و نبودن اسم من در پوستر و سردر سینما، کینه و کم‌لطفی شماست، نه پخش‌کننده! از کی تا حالا پخش‌کننده درباره درج اسامی عوامل در پوستر و سردر صاحب‌نظر شده؟! پخش‌کننده تابع خواسته شما به عنوان کارگردان و خانم مهدی‌زاده به عنوان تهیه‌کننده است. حالا که جوابی برای گفتن نداری و قاعده بازی را نمی‌دانی، توپ را در زمین دیگری نینداز... ».
***
مهران مدیری اعتماد به نفس عجیبی دارد!
هنوز سریال «قهوه تلخ» تمام نشده بود که به عنوان بازیگر با سریال رقیب یعنی «قلب یخی» قرارداد امضا کرد. بازی‌اش هنوز در این سریال تمام نشده که به عنوان تهیه‌کننده، کارگردان و بازیگر سریال دیگری با نام «ویلای من» برای شبکه نمایش خانگی کلید زده. مدیری در حالی با گروه تولید «قهوه تلخ» مشغول ساخت سریال تازه‌اش است که هنوز پرونده سریال قبلی باز است و پایانش بعد از مدت‌ها هنوز ساخته نشده. مدیری در «قهوه تلخ» دنبال اعتمادسازی بود اما خودش متاسفانه مخاطب را بی‌اعتماد کرده. مرجع رسیدگی به این پرونده کجاست؟ اصلا به مردم چه ارتباطی دارد که گروه سازنده با هم دچار مشکل شده‌اند؟ مردم از کجا و چگونه باید حقوق مادی و معنویشان را دنبال کنند؟ دریغ از یک عذرخواهی خشک و خالی!
***
آنها که فیلم را دیده‌اند می‌گویند «یک خانواده محترم» فیلم بدی است؛ هم ساختار بدی دارد، هم محتوایش توهین‌آمیز است. ارشاد به فیلم پروانه ساخت نداده و سیمافیلم سرخود آن را ساخته. فیلم ساخته شده اما به مذاق تلویزیون خوش نیامد و اعلام برائت کرد. «یک خانواده محترم» به کن رفت و بعد هم به جشنواره‌های دیگر. تهیه‌کننده هم اصرار داشت که فیلمش خوب است و دچار سوءتفاهم شده. حالا که فشارها زیاد شده جلوی دوربین عذرخواهی می‌کند و می‌گوید آن را اکران داخلی نخواهد کرد. یعنی خارجی‌ها محرم‌اند و ایرانی‌ها نه !مرجع رسیدگی به این تخلف کجاست؟ چرا سیمافیلم بدون مجوز فیلم می‌سازد؟ چرا تهیه‌کننده بدون اجازه سرمایه‌گذار ایرانی آن را به جشنواره‌های مختلف می‌فرستد؟ تلویزیون گاف بدی داده، تهیه‌کننده اشتباه بدتری مرتکب شده، چند رسانه هم مدام وااسفا
سر می‌دهند و این دور تسلسل ادامه دارد.