در روزهایی که ابهامات بسیاری در جغرافیای سینمای ایران مشهود است و هنوز ساختار سازمان سینمایی به‌طور کامل برای رسانه‌ها و اهالی سینمای تشریح نشده، ابهام در شرح وظایف مدیران سینمایی و نیز اتخاذ سیاست سکوت از سوی برخی از آنها قابل تامل است. به گزارش مهر، تندروترین منتقدان و مخالفان تیم مدیریت جواد شمقدری هم در ماه‌های نخست حضور این تیم در معاونت سینمایی، بر این واقعیت اذعان داشتند که مدیران تازه‌نفس سینمای ایران به نسبت پیشینیان، نسبتی روشن با «شفافیت» و «پاسخگویی» دارند و اگر ابهام و ایرادی در قبال عملکردشان طرح شود خود را موظف به پاسخگویی می‌دانند بویژه که حضور علیرضا سجادپور در مقام مدیرکل اداره نظارت و ارزشیابی به‌عنوان رسانه‌ای‌ترین عضو این گروه سبب شده بود کمتر رسانه‌ای در جواب‌خواهی پیرامون شرایط سینمای ایران به در بسته بخورد. رویکرد اصلی مدیران سینمایی تا پیش از جشنواره سی‌ام فیلم فجر بر همین منوال ادامه داشت اما با تبدیل معاونت سینمایی به سازمان سینمایی همه چیز تغییر کرد؛ تا 7ماه پس از افتتاح رسمی سازمان و ابلاغ حکم معاونت برای علیرضا سجادپور، جلیل عرفانمنش و سعید رجبی‌فروتن که عملا همه چیز در ابهام بود و مرجع هیچ مسؤولیتی مشخص نبود، پس از آن نیز به‌دلیل تغییر در شرح وظایف همین مدیران، ابهامات کم و بیش تا همین امروز ادامه داشته است.
از ما سوال نکنید؛ در شأن شما نیست!
اما نکته جالب توجه نه این ابهامات که ادبیات جدید مدیران سینمایی است. مهدی عظیمی‌میرآبادی، سرپرست اداره کل نظارت و ارزشیابی سینمای حرفه‌ای که اخیرا به‌عنوان مدیر این اداره مواضعش منتشر می‌شود به‌رغم گفت‌وگوهای مشروح در نخستین روزهای قبول مسؤولیت و موضع‌گیری چندباره و پی‌درپی درباره موضوعات مختلف، با جدی شدن ابهامات در حوزه کاری‌اش صراحتا اعلام می‌کند «قصد سکوت» در برابر ابهامات را دارد و از آن هم فراتر رفته و اساسا پیگیری اخبار مرتبط با «مجوز تولیدات سینمایی» را در شأن رسانه‌ها نمی‌داند!
سجادپور؛ از مدیران پاسخگو
علیرضا سجادپور هم که در دوران معاونت سینمایی پرچمدار ارتباط با رسانه‌ها بود در پست سازمانی خود به‌عنوان معاون امور فعالیت‌های سینمایی و سمعی و بصری اندکی تغییر لحن داد. جالب اینکه گویی دامنه ابهام درباره شرح وظایف مدیران سینمایی، او را نیز سردرگم کرده که گاه پیگیری مجوزهای سینمایی را به معاون امور آثار سینمایی و سمعی و بصری عودت می‌دهد و گاه به سرپرست اداره کل نظارت و ارزشیابی سینمای حرفه‌ای. در مواردی همچون «آینه شمعدون» هم خود وارد میدان می‌شود و اقدام به ارائه توضیح درباره کیفیت صدور پروانه ساخت برای این فیلم توقیفی می‌کند. جالب اینکه جلیل عرفانمنش در مقام معاون امور آثار سینمایی و سمعی و بصری نیز اگرچه از تماس یک خبرنگار بابت اطلاع از سرانجام همان پروژه توقیف شده برمی‌آشوبد و می‌گوید: «این موضوعات در حیطه وظایف بنده نیست و دیگر در این موارد با بنده تماس نگیرید!» ساعتی بعد در پاسخ به خبرنگار دیگری به تشریح دلایل توقیف همان فیلم می‌پردازد! جالب‌تر از این موارد رویکرد مدیر تازه شبکه نمایش خانگی است. محمدرضا فرجی که مدیریت اداره امور سینماهای وزارت ارشاد را هم برعهده دارد و همزمان مدیریت بر شبکه نمایش خانگی نیز به عهده او سپرده شده، تا همین امروز و پس از یک ماه از تکیه بر این مسند پاسخگوی هیچ رسانه‌ای نبوده و مرجع پیگیری رسانه‌ها در این حوزه کماکان رجبی‌فروتن به‌عنوان مدیر سابق این دفتر است!
در این میان بی‌انصافی است اگر به پاسخگویی و ارتباط مستمر سعید رجبی‌فروتن با رسانه‌های اشاره نکنیم که کم‌کم تبدیل به تنها چهره پاسخگو در میان مدیران سینمایی شده است؛ اتفاقی که هرچند تاحدودی طبیعت سخنگویی سازمان سینمایی است اما نمی‌توان منش و تعهد فردی این مدیر را در آن بی‌تاثیر دانست.