حسی که گم شد

طناز احدی‌مقدم

`آسمان ابری و سیاه، شب‌های مه‌آلود و استادیوم فرو رفته در مه غلیظ که فاصله ابرها تا زمین بازی را به کمترین فاصله ممکن رسانده، گویی هیچ فاصله‌ای میان آسمان و زمین نیست و جایگاه همیشگی ابرهای مه‌آلود شهر تورینو اینجاست، اینجا یعنی استادیوم دل‌آلپی؛ استادیومی خاص با ویژگی‌های شهر مه‌آلودی که ایستادن و حضور در آن تداعی‌گر نزدیکی به کوهای سرسبز اما سرد و کوهستانی آلپ است. جایگاهی که به تو یادآوری می‌کرد در کوهپایه‌ای؛ کوهپایه‌های آلپ و به کوه و ابرهای سیاه و مه گرفته بیشتر نزدیکی تا زمین سبز فوتبال و بازیکنان حاضر در آن. ورزشگاهی که در فصل پاییز و زمستان بیشتر شبیه پیست‌های مه گرفته اسکی و رشته‌های زمستانی در تاریکی شب و بدون حضور تماشاگر بود که خود را برای رقابت فردا آماده کرده است. زمانی که برای دیدن یک بازی فوتبال به آنجا می‌رفتی نمی‌دانستی شاهد یک رقابت فوتبال هستی یا یک دیدار‌ هاکی روی یخ. جدال بازیکنان با مه غلیظی که دیدن و یافتن آنها و توپ را در زمین با مشکل روبه‌رو می‌کرد یا زمانی که به تابلوی نتایجش می‌نگرستی تغییراتی را در آن بدون آنکه شاهدش باشی، می‌دیدی و گلی رد و بدل شده، بدون اینکه متوجه شده باشی. آری استادیوم دل‌آلپی، استادیومی سرد، مه‌آلود و تنها اما بسیار دوست‌داشتنی و البته پر از روح و تعصب ستاره‌های آن زمان بیانکونری در زمین است. ورزشگاهی که پیروزی‌های بزرگی را در تاریخ حیات یووه به نام خود ثبت کرد و برای بسیاری از علاقه‌مندان بیانکونری خاطره‌انگیز شد، مدتی است جای خود را پس از المپیکو به یوونتوس استادیوم داده است. ورزشگاهی که بهتر از همیشه به میزبانی یوونتوس و رقبایش می‌رود. یوونتوس استادیوم نه آسمانش مه گرفته و تیره است و نه نتایج آن. همه چیز خوب و رویایی پیش می‌رود. حالا همه چیز به این خانه ختم می‌شود. همه موفقیت‌ها، رکوردها، ساق‌های قدرتمند، روحیه جنگندگی و از همه مهم‌تر حضور باشکوه و پرتعداد هواداران. مدتی که ورزشگاه پر از تماشاگر است و جای خالی‌ای دیده نمی‌شود، همه خوشحالند، همه امیدوار و بسیار راضی، چه مسؤولان و چه هواداران. به این‌ترتیب همه چیز خوب پیش می‌رود و هیچ انتقادی و هیچ یادی از روزهای سرد دل‌آلپی نمی‌شود. این ورزشگاهی است که فاصله‌ها را از میان برده و از بین رفتن فاصله یعنی به وجود آمدن هیجان و حس نزدیکی هواداران به تیم و بازیکنانش. حالا هیجان و گرمی‌ای که پیش از این در دل‌آلپی کمبودش احساس می‌شد به سکوهای ورزشگاه بازگشته، با این وجود کمبودی حس می‌شود؛ روحی گم شده، احساس تعصب، سرزندگی و وفاداری درون مستطیل سبز، همان حسی که پیش از این بی‌روحی و سردی سکوهای دل‌آلپی را پنهان می‌کرد، حالا نیست. همان حس تعصب و گره‌گشایی در لحظات سخت، همان جادوی اسطوره‌ها، همان هیجان ویژه ستاره‌های خاص و همان حس و روحی که از زمین به سکوها و حتی بینندگان تلویزیونی منتقل می‌شد. آری حالا که خبری از آسمان ابری و سکوهای نیمه‌پر و فضایی سرد که در مه و سیاهی شب کمتر از آنچه بود نشان داده می‌شد، نیست فضای مه‌‌‌آلود با تیرگی خاص خودش به خوبی در کالبد بیانکونری احساس می‌شود و به ما یادآوری می‌کند که آری اینجا حسی گم شده است.