استاد ناصر مردوخی
بادی لطیف آمد و عطر بهشت بود
بر موج پرنیانی باد عطر و بو فزود
بگریخت از شراره مشرق غبار شب
چون از لهیب شعله آتش غبار دود
رنگ شفق زخون حسین بزرگ شهید
بس نقش انقلاب که سوی آسمان نمود
گفتی کنار خیمه تاریک آسمان
آتش فتاد و سوخت در آن خیمه هرچه بود
خورشید صبح خنده زد و موج نور او
از نخل‌های سر به فلک خوشه‌ها ربود
نوری ز عرش همچو نگاه فرشتگان
آمد به‌سوی خانه شیرخدا فرود
در خانه علی که جهان همچو او ندید
سرفصل انقلاب جهان چشم برگشود
در پهن‌دشت سوخته وادی حجاز
آن انتظار خسته هستی دگر غنود
پنداشتی که جمله ذرات این جهان
خواندند بر مبارکی مقدمش سرود
این است آن ودیعه آزادی بشر
کازادگی نبود اگر نهضتش نبود
این است آن شکوفه شاداب انقلاب
کامروز شد شکفته از او گلشن وجود
این است آن خراب‌کن کاخ‌های ظلم
کز پرده‌های جهل فروریخت تار و پود
این است آن که پرچم هر انقلاب را
افراشت جاودانه بر این گنبد کبود
این است آن دلاور نستوه کربلا
آن کو شجاعتش نتواند خرد ستود
آن کو به‌روز معرکه سر داد این صلا
آن کو بگاه مهلکه بر خواند این سرود
از آستان همت ما ذلت است به دور
واندر مقام غیرت ما نیستش ورود
گر در هلاک من شود دین حق رفیع
ای تیغ‌ها بیایید بر فرق من فرود
اکنون که دیده نبیند به جز ستم
باید ز جان گذشت از این زندگی چه سود؟!
بنگر به عزم و غیرت و آزادی و شرف
ای آن که نیست عرصه عزم تو را حدود
از خونبهای خویش اگر پرسشی کنی
شرمنده‌ایم پیش تو و داور ودود
ای آن که روز حشر در احیای عدل و داد
دادی به درگه داور هفتاد و دو شهود
دردا که از قیام تو این قوم بی‌تمییز
نشناختند ایده جانبازیت چه بود
هر دم به پای شوکت بی‌مایگان قیام
هر دم به بارگاه ستم‌پیشگان قعود
زان مکتب عظیم نیاموختند درس
جز سال‌ها که بر جنایت و غارت فزود
شرم آیدم که نام تو را ای بزرگمرد
گویم به گوش بسته این مردم خمود
بادا سرم ندای بلند آستان تو
این سر که هیچ نامده بر درگهی فرود
تا در خزان وزد به چمن بادهای سخت
تا در بهار نعره زند موج‌های رود
تا ماهتاب جلوه کند شب در آسمان
تا آفتاب سرزند از شرق صبح زود
از خون توست پرچم آزادگی به‌پای
از نام توست بر لب آزادگان درود
وصف تو گفت «ناصر مردوخی» ظلم‌ستیز
آزادگان برند به جانبازیت سجود