ناصر قندیل*: 1- پس از گذشت بیست سال از رویای «شیمون پرز»، رئیس سابق رژیم صهیونیستی که به لطف تحولات عارض بر عرصه بین‌المللی پس از جنگ سرد و تبدیل آمریکا به تنها ابرقدرت عرصه بین‌الملل از «اسرائیل» به عنوان قدرتی نظامی و امنیتی و دارای نقشی مرکزی در اقتصاد منطقه‌ای و رهبری منطقه خاورمیانه سخن می‌گفت، امروز شاهد هستیم که «اسرائیل» به عنوان یک قدرت نظامی شدید‌ترین و بزرگ‌ترین شکست تاریخ خود را متحمل شده است و با این سقوط، افول ستاره اقبال رژیم صهیونیستی که برای بیش از نیم قرن خود را قدرت بلامنازع منطقه می‌دید، آغاز شد.
2- «اسرائیل» دژ نظامی مستحکم مملو از سلاح‌‌های پیشرفته و مدرن و مجهز به اراده قتل و کشتار بی‌محابا و عزم جدی در تعیین و رقم زدن سریع سرنوشت جنگ‌‌ها و تحقق پیروزی‌های قاطع و بلامنازع، از جنگ فرسایشی فرار می‌کند که در آن پیش رویش هیچ افق روشن یا امید به موفقیت و پیروزی وجود نداشت.
3- «اسرائیل» دژ نظامی مستحکمی که بنا شده بود تا مازاد نیرو و قدرتش پایه و اساس عملکرد سیاسی و اقتصادی‌اش را تشکیل دهد و در آن قدرت نظامی حرف اول و آخر را می‌زد، هم‌اکنون تمام این ویژگی‌ها و خصوصیات خود را یک باره از دست داده و غرق در جنگی میشود که نقشه و برنامه‌ای دیگر برای آن ترسیم کرده و نهایت و نتیجه‌ای دیگر برای آن در نظر گرفته بود و هم‌اکنون این دشمن است که پایان جنگ را هرگونه که بخواهد و بر وفق خویش ترسیم می‌کند. از زمانی که «اسرائیل» مجبور شد به‌عنوان یک رژیم اشغالگر و بدون گفت وگو و مذاکره و تحمیل شرایط مورد نظرش و کسب دستاوردهایی که خواهان آن بود، از جنوب لبنان خارج شود (سال 2000 میلادی)، شکستهای پی‌درپی و جنگهای ناکام «اسرائیل» آغاز شد، از تجاوز ژوئیه 2006 علیه لبنان گرفته و 2 تجاوز 2008 و 2012 علیه نوار غزه تا جنگ کنونی که همه و همه موجب شد «اسرائیل» وارد محاسبات سیاسی و نظامی جدیدی شود و هر بار که خواسته از شکستهای پیشین درس عبرت بگیرد و از تکرار آنها جلوگیری کند، شکستی تلخ‌تر و بزرگ‌تر را متحمل شده است.
4- نکته‌‌ای که در این جنگ تازگی داشت، آن بود که «اسرائیل» یاد گرفت و دریافت که دوره آزمودن و تست کردن آنچه تدارک دیده و بر سر آن شرط‌بندی کرده، به پایان رسیده و دیگر آنگونه که متداول بوده، نمیتواند بر متغیرات میدان‌‌های جنگ حاکم باشد. اکنون در جنگهای «اسرائیل» نه آنچه گنبد آهنین نامیده میشود و میلیاردها دلار برای آن هزینه شده و نه لشکرهای زمینی که در جنگ لبنان با شکست مواجه شدند، هیچ یک نتوانست، مانع شکست «اسرائیل» در جنگهای بعدی شود، چراکه مقاومت با وجود محدودیت‌‌ها و اوضاع ناآرام حاکم بر جهان عرب و توطئه توطئه‌‌گران عربی علیه آن باز آماده و مهیای مقابله با هر تجاوز صهیونیستی بود، چراکه می‌دانست آنچه گنبد آهنین خوانده میشود، فریبی بیش نیست و آنچه به گردان‌‌های نخبه ارتش «اسرائیل» معروف شده و در راس آنها «گردان گولانی» قرار دارد، «ببرهای کاغذی» بیش نیستند که در جنگ اخیر در همان روزهای اول از رده خارج شدند.
5- اما در عرصه سیاسی و نظامی آنچه در این جنگ تازگی داشت، آن بود که این اولین جنگ فرسایشی بود که مقاومت وارد آن شد و از اولین تجربه خود در این عرصه پیروز و سربلند بیرون آمد. اگرچه رژیم صهیونیستی تمام تلاش خود را به کار برد تا با تحت فشار گذاشتن ملت در محاصره فلسطین در نوار غزه و قتل و کشتار آنها در میان سکوت مستمر و مداوم عرصه بین‌المللی، مقاومت فلسطینی را در ابتدا و سپس ملت فلسطین را به ستوه آورد و آنها را وادار به چشم‌پوشی از خواسته‌‌ها و مطالباتشان کند یا موجب پایان یافتن ذخایر تسلیحاتی بویژه موشکی مقاومت شود، اما مقاومت و ملت فلسطین در حماسه 51 روز، طولانی‌ترین جنگ اعراب و «اسرائیل» پس از جنگ فرسایشی که هدایت آن را مصر و سوریه به رهبری جمال عبد الناصر و حافظ اسد، علیه این رژیم برعهده داشتند، از این جنگ موفق و سربلند بیرون آمد و این اسرائیلی‌ها بودند که فریاد خستگی و بی‌صبری سر دادند، مشابه همین رخداد در عرصه سیاسی و پای میز مذاکرات نیز تکرار شد تا تلاش برای اعمال فشار بر مقاومت فلسطینی ، با شکست و ناکامی مواجه شود.
6- رهاورد طبیعی شکست «اسرائیل» در این جنگ آن بود که طرفی که از جنگ علیه غزه نمیتواند پیروز و سربلند بیرون آید، جرات جنگ با طرف‌‌های دیگر منطقه‌ای مانند لبنان و سوریه و ایران که بسیار قدرتمندتر از غزه و مقاومت فلسطینی آن هستند را نخواهد داشت و به این ترتیب «اسرائیل» به طرفی خارج از رده در جنگ‌‌ها تبدیل شده و از این پس خارج از معادله نظامی قرار داده میشود.
7- به این ترتیب معادله جدیدی در منطقه شکل می‌گیرد، «اسرائیل» در طولانی‌ترین جنگ‌هایش و چه بسا آخرین جنگش شکست می‌خورد.
* تحلیلگر برجسته لبنانی