دکتر زهرا طباخی: به دعوت رادیو گفت‌وگو در خدمت جمعی کوچک از بچه‌های رسانه و جلیل عرفان‌منش معاونت آثار سازمان سینمایی کشور بودیم. مثل همه جلسات رادیویی بحث محوریت یک عدد آب‌معدنی و صندلی نه‌چندان راحت استودیو شماره 2 ساختمان شهدای صدا آغاز شد. گفت‌وگو درباره «زن امروز، جامعه فردا» در حوزه سینما از ابتدا هم بوی خون می‌داد پس چالشی و بی‌مقدمه شروع کردیم و یاعلی از تو مدد! نمی‌دانم این رسم قلمبه‌پراکنی و تاریخ‌نگاری از کجا به بحث‌های راست و حسینی به مثابه «هارد تاک»های ایرانیزه یا همان «صندلی داغ» خودمان راه یافته است! افراد را دعوت می‌کنند تا بی‌حاشیه بر سر معضلات فرود آیند و در یک فرصت محدود صریح و خلاصه به سوالات پاسخ دهند اما مگر می‌شود با مقامات صاحب‌کرامت در این کشور بی‌پرده صحبت کرد! اتفاقا هرقدر از حوزه ریاست فاصله می‌گیریم و به معاون و مشاور نزدیک می‌شویم اوضاع وخیم‌تر هم می‌شود! به محض بیان اولین حقیقت گل‌درشت «معاونت» محترم از تخصص و تجربه و حتی سن و سال‌مان پرس‌وجو کرد، انگار نه انگار که اول بحث معارفه‌ای رسمی صورت گرفته و اصولا غیرمتخصص را به محضر مدیران راهی نیست! بگذریم! از نقش باشکوه زن ایرانی در تاریخ باستان به همت ورود شجاعانه آقای پورصباغ پریدیم به وضع اسفناک زن ایرانی در سینمای بی‌شکوه کشور! از همین ابتدا عرفان‌منش «متوجه»مان کرد که وقتی طرف حساب نقد، سینما و اهالی هنر هستند نمی‌توان صحبت از قانون و آیین‌نامه، عرف و فرهنگ کرد! حتما چون اهالی هنر خیلی حساس هستند و از پس هضم و درک قواعد و قوانین برنمی‌آیند. فرصت نشد اعتراض کنیم که چرا در قوانین کشور تبصره‌ای، تکمله‌ای برای اهالی هنر ثبت نشده یا مگر قانونگذار فهم هنر و هنرمند نداشته! پای افتضاحات اخلاقی نیکی کریمی که به بحث باز شد غیرت اخلاقمداری جناب مدیر فوران کرد و «یاحسین»! مگر می‌شود از افراد صحبت کرد در حالی که در جلسه حضور ندارند! انگار نه انگار بازیگرانی که به نام ایران به کام ضدفرهنگ غربی در مجامع جهانی گربه‌رقصانی می‌کنند زیرمجموعه آقایان محسوب می‌شوند. منکر در ملأعام انجام می‌دهند و آبروی یک جامعه را هتک می‌کنند، بعد یک نفر اینجا علم به دوش می‌کشد برای حفظ کرامت انسان! پس حق هتک کرامت یک ملت کجای کار گم شد؟!
گفتیم با جشنواره‌ای که به نام «فجر انقلاب اسلامی» مزین است و محتوای «90درصد» آثارش «خیانت» است چه کنیم؟ فرمودند چرا به آثار خوب اشاره نمی‌کنید! چون تعریفمان از «خوبی» با «لاله» نمی‌ساخت تهدید شدیم به «افراط‌گرایی» با این فرض که «شما فکر می‌کنید از ما حزب‌اللهی‌تر هستید؟!» جواب یک کلمه بود «بله!» حزب‌اللهی به ارزش‌ها خیانت نمی‌کند. رای از مردم به نام پاسداری از ارزش‌ها نمی‌گیرد تا خندق انحراف حفر کند در مرکز فرهنگ و هنر یک کشور با تاریخی به قدمت عفت یکهزار ساله زن ایرانی! ما چه کنیم که اطراف پیمان معادی زنانی که به بهانه خبط شوهر، خیانت را از اوجب واجبات می‌شمارند زیاد شده‌اند! ملت چه تقصیری دارند که اندیشکده‌های جهانی علاقه‌مند به ترویج «عشق مثلثی»، «نگاه منفی فقرمحور»، «تصور ذلت زن زیر چتر اسلام»، «بی‌حمیتی و بی‌غیرتی اسلامی!» و «مبارزه با احکام مترقی اسلام مثل قصاص» و هزار مرض و بیماری فرهنگی در خاورمیانه هستند؟ چرا جز کانال فاضلاب هالیوود هیچ از غرب به شرق جاری نمی‌شود؟
گیریم «مدارا» شیوه برگزیده انحرافي برای ارتقای تصویر ایران اسلامی در جهان است؛ نتیجه چرا رفت به سمت «جدایی» و «یک خانواده محترم» و «انتهای خیابان هشتم»؟! بیماری سینمایی پشت بیماری هنری فکری! سیل لجن را با وام‌های آنچنانی و جوایز پی در پی نمی‌توان کنترل کرد؛ کفن‌پوش باید در عرصه فرهنگ حاضر شد و مدیریت کرد. می‌گفتیم صدامیان از پشت جبهه، از دورن هجوم آورده‌اند و جایزه شکار می‌کنند از دست مسؤولان انقلاب اسلامی! سر که تکان می‌دادی در تایید صحبت‌هایمان علاقه داشتم حمله کنم به این تصویر بی‌غیرتی، بی‌عرضگی و بی‌حمیتی که مقابل چشمانم رژه می‌رفتند، غریبانه و وقیحانه! گفتیم چه کردی مومن برای تادیب زیرمجموعه‌ای که به آیین‌نامه صنف خود پایبند نیست؟ گفتید صنف تازه‌تاسیس است و هنوز اقلیت بر اکثریت حکومت می‌کند حتما! مدارا لازم است، می‌دانی مدیر... صحبت از یک مشت شوالیه خبیث تا دندان مسلح با صورتک‌های نقاشی شده و معصوم است که یواشکی در سفارت فرانسه نشان لژیون دونور دریافت می‌کنند، با لباس زن یهودی ارتدکس پیام جدایی سیمین ایرانی از اسلام و پیوستنش به دامان یهود را به نمایندگی از همه ایرانیان بازی می‌کنند. حق داری! زود است برای «مدیریت بحران»! «لاله» ساختن اولویت دارد! انتخابات در پیش است و باید برای 500 سال آینده برنامه‌ریزی کرد. عقد قدرت که بدون دست دادن با افسران شجاع و نترس دشمن ممکن نیست. خوب نگاه کنی می‌بینی با چه کسانی همکار شده‌ای.
«ارزش‌ها» بماند برای «کفن‌پوشان» کفایت می‌کند. یک مشت بی‌قانون که تنها ابزارشان این است که مقابل سینماها تجمع به راه بیندازند! آخر این هم شد «مدیریت»! باید «تعامل» کرد با زیرمجموعه ناز و دلبر سینمایی!
راهکار دادیم... یکی گفت به خود بیا مرد! چرا در لباس دخترکان ترسو مدیریت می‌کنید! دیگری گفت وقت تنگ است، به قهر ملت با سینما و تئاتر یا هر گنداب هنری ضدفرهنگی نگاه کن! حمایت 25 میلیون رای‌دهنده را بوسیدی گذاشتی کنار به امید جمع کردن رای آن 5 میلیونی که انتخابات را تحریم کرده‌اند؟!
گفتیم بدترین قانون آن است که ضمانت اجرا ندارد و مدیر بر پایه سلایق شخصی و فردگرایی رهایش می‌کند به این امید که خودبه‌خود اجرایی شود! شاید! یک روزی بالاخره!
گفتی اصلا قانون‌انگاری نشده! بحمدالله نشست‌های تخصصی در راه است برای آینده پرفتوح سازمان سینمایی کشور! توجه نکردی به قوانین داخلی که تمسخر می‌شوند در پیشگاه ملت و نتیجه‌اش بی‌اعتبار شدن صنف سینمایی کشور است. وقایع هولناکی را می‌شود تصور کرد اگر منفی نگاشتن مردم به پای هر دو گروه مثبت و لجن سینما پایان نیابد. می‌گویند تر و خشک با هم می‌سوزند اگر مدیر بموقع درد جامعه را دوا نکند.
وقت خارج کردن پنبه‌های انحراف از گوش شمقدری و سجادپور و بالادست آنها فرارسیده است. گوش نکنید گوش مبارکتان را ملت خواهند گرفت و کرسی را به ارزشی‌های واقعی می‌سپارند.
بگو« نه» تا هزار دلیل بیاوریم فارغ از وقایع نه‌چندان مهم رخ داده در یک گفت‌وگوی ساده رادیویی که بهانه کردیم برای یادآوری بحران‌های پیش روی مدیران فرهنگی کشور! دادرسی منصفانه که در کار نباشد «مثبت‌ها» زمین می‌خورند در پله‌های وزارت فرهنگ و ارشاد غیراسلامی! قیافه هنری که بر تعهد و تخصص برتری یابد، نیکی کریمی پروژه فوتبالی جایزه می‌گیرد از کفاشیان بی‌کفایت! وقت تنگ است و قطعا این «پایان مدارا»ی مردم با دشمنان خزیده در پوستین هنر است. هنر را تخته می‌کنیم اگر بنا باشد «یک خانواده محترم» تف کند به سمت کرامت یک ملت و ارزش‌های والامکانش... شنیدی مدیر! نقشه دور زدن بچه‌های باقری، همت و باکری را از ذهنت بیرون کن!