با وجود سانتی کاسورلای تکنیکی و پودولسکی فرصت‌طلب، آرسنال تیم کاملی است که می‌توان آینده درخشانی برایش متصور شد، اگر در مدت زمان طولانی از جمع توپچی‌ها کسی هوای کوچ کردن به سرش نزند. داربی شمال لندن به خوبی برای آرسنال به اتمام رسید. بردن تاتنهام یعنی بالا رفتن اعتماد به نفس تیمی در بازی‌های بزرگ و امیدواری بیشتر برای حضور در لیگ قهرمانان فصل آتی اما تمام معادلات در داخل زمین رقم نمی‌خورند! ماندگاری ستاره‌ها؛ در واقع این مهم‌ترین کمبودی است که توپچی‌ها هر فصل برای رسیدن به موفقیت با آن مواجه می‌شوند. تیم جوان آرسنال با نوع خاص بازی خود می‌تواند هر ساله چند جام ببرد اما جدایی مهره‌های تاثیرگذار این امر را بسیار سخت کرده است و دقیقا به همین علت است که از آخرین جام فتح شده آنها 7 سال می‌گذرد. آرسن ونگر هم به خوبی از این مشکل آگاه است و برای تقابل با مالکان ولخرج سایر تیم‌ها چاره‌ای جدید اندیشیده است. شاید تنها علت جدایی ستاره‌ها از تیم لندنی پول نباشد و مثلاً عده‌ای از آنها به خاطر عدم دستیابی آرسنال به جام این تیم را ترک گفته‌اند. پس علاوه بر افزایش دستمزد بازیکنان در معرض خروج که می‌تواند عاملی بازدارنده باشد، فتح عناوین تیمی (که در جزیره کم هم نیستند) می‌تواند بازیکنان مستعد و باانگیزه را با این تیم همدل کند. آرسنال و آرسن ونگر امروز به این نتیجه رسیده است که هرچه استعدادهای بومی بیشتری در تیم داشته باشد، خطر جدایی، کمتر این قبیل بازیکنانش را تهدید می‌کند. دوستان، خانواده، محیط و از همه مهم‌تر ذهنیتی که اینگونه نفرات نسبت به آینده باشگاه پیدا می‌کنند مانع بزرگی بر سراه راه جدایی‌شان ایجاد می‌کند. با اهمیت شدن سرنوشت تیم برای بازیکن، تعصب و وفاداری او را تا حد زیادی افزایش می‌دهد که این خود تبدیل به یک عامل مهم در باقی ماندن بازیکن در تیم فعلی‌اش می‌شود. اینکه بازیکنی خود را در قالب تیم ببیند و نه فقط خودش را موجب می‌شود در مواقعی حتی پیشنهادهای نجومی دیگر تیم‌ها را به دلیل علاقه شخصی و حس وفاداری نادیده بگیرد. ستاره‌های بارسا نمونه بارز این مساله هستند. بازیکنانی که از ابتدا تا انتهای دوران بازی‌شان در این تیم ماندگارند و هیچ‌کسی نمی‌تواند مثلاً ژاوی را در لباس تیم دیگری حتی تصور کند. البته این موضوع به رفتار باشگاه و مدیرانش با بازیکن مورد نظر کاملا وابسته است. پیروی از این مدل و حمایت در هر شرایطی است که این امر را برای بازیکنی ممکن می‌سازد که با وجود هر اتفاقی (تغییر سرمربی، مدیرعامل و افت نتایج و...) حاضر به‌ترک تیمی که به آن تعلق خاطر پیدا کرده است، نمی‌شود. پس نوع برخوردی که با این نوع بازیکنان می‌شود نیز تاثیر ویژه‌ای برای تکمیل پروژه ماندگاری ستاره‌ها در یک تیم دارد. آرسنال فصل 13-2012 پر است از بازیکنان جوان و مستعدی که هر یک می‌توانند با وفاداری به باشگاه پس از پایان دوران بازی، نماد این باشگاه لندنی شوند. جک ویلشر، تئو وولکات، آرون رمزی و چمبرلین از جمله آنها هستند که چون نژادی بریتانیایی دارند از آن مهره‌های سرنوشت‌سازی هستند که برای آینده تیم لندنی با اهمیت محسوب می‌شوند. جالب‌تر آنکه وولکات با 23 سال سن بین این 4 نفر از بقیه بزرگ‌تر است و حالا که تازه به بلوغ بازی‌اش رسیده مشتریان بسیاری نیز پیدا کرده و این زنگ خطری برای ونگری است که به هیچ‌وجه نمی‌خواهد یکی از عناصر اصلی تیم یکدستش را از دست دهد، چرا که خروج یکی از همبازی‌ها می‌تواند دلسردی و فکر کردن به خروج را به سایر بازیکنان نیز منتقل کند؛ چیزی که در سال‌های اخیر شاهد آن بوده‌ایم. با وجود سانتی‌کاسورلای تکنیکی و پودولسکی فرصت‌طلب، آرسنال تیم کاملی است که می‌توان آینده درخشانی برایش متصور شد، اگر در مدت زمان طولانی از جمع توپچی‌ها کسی هوای کوچ کردن به سرش نزند و معضل مصدومیت‌های پیاپی با تدبیر پروفسور فرانسوی دست از سر آرسنالی‌ها بردارد.