سلام بر حسین(ع). سلام بر عاشورا. سلام بر کربلا. سلام بر فکه. سلام بر والفجر مقدماتی که خودش معجزه خون و شکست و مظلومیت بود اما اعجاز «فجر 5» را گمانم در خواب هم نمی‌دید... و سلام بر شهدا. اینجا همه‌اش فکه است اما اینجا که شما نشسته‌اید، قتلگاه، فکه‌ترین دیار شهداست. کربلای ماست. اینجا بود که «فجر 5» پا گرفت. به یمن همین استخوان‌ها، همین خاک و خون. اینجا هر روز کربلاست، امروز بیشتر! اینجا هر روز عاشوراست، امروز بیشتر! اینجا روزگار، گذر سالیان، ابر و باد و مه و خورشید و فلک، باران، خاک و بی‌معرفتی‌های ما، ارباً ارباً کرد استخوان‌های بچه‌ها را. مجنون فراموشکار بودیم. یادمان رفت لیلا را. تا آن پیکرهای رشید، تبدیل به 4 تکه استخوان شوند، خیلی طول کشید. اینجا دیگر به تفحص نیازی نیست. تا دست در خاک کنی می‌شنوی بوی کربلا را. اینجا ثانیه‌ها بوی عاشورا می‌دهد. زیر نم‌نم بارانی که ظهر عاشورا نبارید، استشمام کنید علقمه را. اینجا دقیقه‌ها، دغدغه کربلا دارد. اینجا سنگر، هنوز هم سنگ حسین(ع) را به سینه می‌زند. خوب گوش کنید صدای بچه‌ها را؛ «هر که دارد هوس کرب‌و‌بلا بسم الله». اینجا خاک غیرت دارد. رمل در اینجا حرف می‌زند با آدمی. اینجا خاک و خون به هم تنیده شده. اینجا آسمان ابری است. اینجا به جای باد، شهدا بر ما می‌وزند. اینجا به جای نور، پیشانی شهدا منشأ روشنایی است. های شهدا! برخیزید و الا باز هم «الان انکسر ظهری» می‌گوید حسین(ع). و عن قریب است دستان «اباالفضل» بر زمین بیفتد. های شهدا! دست ما خالی است. لطفا کمک دهید سیدالشهدا را. ارباب تنها شده. فقط «زینب» مانده. جمله بسیجیانش، یا به شهادت رسیده‌اند یا دارند به شهادت می‌رسند. از «مسلم» تا «قاسم». از «حر» تا «حبیب». فی‌الحال شاید «علی‌اکبر» به میدان رفته باشد. …آه! چند خط بالاتر «علمدار» زنده بود، اما کمی دیر کرده «ساقی». به جز «سکینه» پشیمان، حرم رسول خدا تشنه است. از پدر سراغ عمو می‌گیرد. شاید الان دیگر افتاده باشد هر 2 دست «عباس». های شهدا! تا بر سینه خورشید ننشسته‌اند، و سر از بدن عشق نبریده‌اند، برخیزید و کاری بکنید. چشم امید ما به دست شماست. سیدالشهدا تنهاست. ما تاب اشک «رقیه» را نداریم. تا نسوزانده‌اند خیمه را، از اینجا به کربلا بروید. های شهدا! برخیزید. می‌ترسم دیر شود و به ازای هر کلمه، تیر دیگری سینه ارباب را نشانه رود. می‌ترسم آخر نوشته‌ام «قلم» باشد اما «علم» نباشد. «علمدار» نباشد. ما باشیم و حسین(ع) نباشد. های شهدا! برخیزید. یک دقیقه هم «رقیه» دیرتر یتیم شود، یک دقیقه است. ما به همین راضی‌ایم. ما از غروب امروز می‌ترسیم. آنقدر توان نداریم، ایمان نداریم که زیبا ببینیم خرابه‌های شام را. های شهدا! گوش ما کر شده! نمی‌شنود ندای حنجره را. مگر همین 4 تکه استخوان شما، مانع خنجر و خورشید شود. های شهدا! برخیزید. رمل‌های فکه را ببرید کربلا. «هل من معین» یعنی کربلا، فکه را صدا می‌زند. آهای والفجر مقدماتی! عاشورا تنهاست. میثم، میثم عمار! افتاد هر 2 دست علمدار. های شهدا! حسین(ع) تنهاست.