شبکه دوم سیما متاسفانه در زمینه تولید سریال در یک سال اخیر با یک بحران نزول کیفیت مواجه بوده است. کافی است خروجی‌های نمایشی این شبکه را در قالب سریال مرور کنیم تا متوجه شویم تولید و پخش سریال‌هایی مثل «مرگ تدریجی یک رویا» در این شبکه بیشتر به رویای مرده شباهت دارد تا یک خواسته مدیایی. امسال هم غیر از سریال متوسط و قابل قبول «سهمی برای دوست» هیچ سریال درخوری از این شبکه به نمایش درنیامده است. نمونه اخیری که به این تراژدی دامن زده پخش سریال «سایه سلطان» است که کپی نه‌چندان خوشایندی از سریال «قهوه تلخ» است. آخرین تراژدی تولید و نمایش در این شبکه به پخش سریال «رویای گنجشک» از این شبکه بازمی‌گردد. «رویای گنجشک» متاسفانه سریال بسیار ضعیف و نازلی است که گویی در عصر ماقبل از انسان و تفکر تولید شده و سازندگان اثر بدون اینکه نیازهای مخاطب امروزی را درک کنند دست به تولید چنین سریالی زده‌اند. تهیه‌کننده این سریال رضا جودی است؛ همان تهیه‌کننده‌ای که سریال‌های برنامه «خانواده» را تهیه می‌کرد و مشخص است خط‌مشی تهیه‌کننده برای سریال‌های کاملا خنثی و بدون مخاطب اصلا تغییری نکرده است. از سوی دیگر موج تهیه‌کننده‌سالاری قاعده مخربی است که برچیده نمی‌شود و بدین ترتیب در اثر چنین سوءمدیریتی خلاقیت در جریان تولید اصالت ندارد و اصالت همچنان بر تهیه‌کننده‌سالاری است. نتیجه چنین روش تولیدی منجر به سریالی چنین ضعیف و بدون کیفیت و استاندارد می‌شود؛ سریالی که در
5 قسمت قابلیت ساخت دارد نه اینکه در 27 قسمت به تولید برسد. تولید سریالی که قصه نه‌چندان جذابی دارد ریختن بیت‌المال در جوی آب است. این شیوه غلط که عده‌ای تهیه‌کننده همچنان اصرار به تولیدات خنثی دارند و در شرایطی که بازار رقابتی در عرصه رسانه‌ای با شبکه‌های فارسی‌زبان به اوج رسیده است، یکی از مهم‌ترین شبکه‌های تلویزیونی کشور سرمایه‌هایش را صرف سریال خنثی و بی‌اثر می‌کند. یکی از معضلاتی که سازمان صدا و سیما سال‌هاست با آن دست به گریبان است و به دست خودش این گره هزارکور را پدید آورده، تهیه‌کننده‌سالاری است. تا زمانی که استعدادهای نوجو و پویا در عرصه فیلمنامه‌نویسی و سریال‌نویسی پشت درهای دفاتر تولید تهیه‌کنندگان تلف می‌شود، قطعا هیچ سریال پرمخاطبی در رسانه ملی تولید نخواهد شد و هیچ تلاشی برای به ظهور رسیدن نوجویان خلاق و جوانان صورت نمی‌پذیرد. نتیجه چنین سیاستی منجر به ساخت تراژدی‌های غمباری همچون «رویای گنجشک» می‌شود. باشد که در آینده‌ای نه‌چندان نزدیک جوانان تازه‌نفس خلاق بتوانند بی‌واسطه آثارشان را عرضه کنند تا مجموعه‌ای تازه در این سازمان دیده شود نه اینکه همچنان کلیشه‌ها و منویات کهنه تهیه‌کننده در قالب آثاری بی‌خاصیت متجلی شود.