امیرمنصور رنجبرنیا:
هنگامی که خواستم این یادداشت را آماده کنم، به یاد قسمت سوم از فیلم سینمایی «ارباب حلقه‌ها» شاهکار پیتر جکسون، به نام «بازگشت شاه» افتادم. داستان زندگی ورزشی سرالکس فرگوسن در منچستریونایتد شبیه آن قصه است. مردی که تا پای جان برای پیروزی می‌جنگد و با همه ناملایمات گلاویز شده و در پایان افسانه می‌شود. بازی سرنوشت سخت‌ترین و هیجان‌انگیزترین رقابت زندگی است. گاه تلاش می‌کنی، گاه در انتظار شانسی، گاهی برنده‌ای و گاهی دیگر بازنده. اما شگفتا زندگی‌هایی که تلاش و اتفاقات نیکو، آنان را یگانه می‌کند. «الکساندر چپمن فرگوسن» هیچگاه فکر نمی‌کرد با قبول مربیگری تیم محلی «ایست استرلینگ شایر» در اسکاتلند در آغاز راهی پا گذاشته که پایانش سرزمین عجایب است. در سال 1974 فرگوسن 33 ساله پس از مدت کوتاهی به «سنت‌مرن» پیوست و 4 سال با موفقیت نسبی تمرین مربیگری در تیم‌های بزرگ‌تر را تجربه کرد. در 1978 بسوی «آبردین» رفت و انحصار گلاسکورنجرز و سلتیک در لیگ و جام حذفی اسکاچ را شکست. هنگامی که رئال‌مادرید در فینال جام جامداران اروپای 1983 در وقت‌های اضافه 2 بر یک مغلوب آبردین شد، همگان فهمیدند که مرد بزرگی زاده شده است. در سوپرکاپ همان سال هامبورگ قهرمان وقت اروپا نیز به قدرت آبردین درود گفت و 2 بر صفر بازنده شد. فوت ناگهانی مربی وقت تیم‌ملی اسکاتلند و بی‌سرپرست ماندن تیم پیش از جام‌جهانی 1986، الکس را سرمربی تیم‌ملی کرد و تا پایان فصل 1986 در کنار این سمت، مربیگری آبردین را نیز برعهده داشت. سال ورق خوردن کتاب سرنوشت فرگوسن و دنیای فوتبال فرارسید؛ «1986». تصمیم‌گیری سخت است؛ تمدید با تیم ملی، ماندن در آبردین، پیشنهاد از آرسنال یا ... و ناگهان در آغوش شیاطین سرخ. منچستریونایتد پس از عصرطلایی «سرمت بازبی» چند مربی به خود دید که هیچکدام موفقیت چندانی نداشتند و آخرین آنها «ران اتکینسون» بود که از یونایتد جدا شد. فرگوسن به سرعت پیشنهاد را پذیرفت و خود را رئیس اولدترافورد دید. 5-4 سال نخست را به تربیت جوانان و تیمسازی پرداخت. حتی در مقاطعی تا نزديكي اخراج نیز رفت، بویژه پس از شکست با 5 گل از منچسترسیتی در سال 1990 که با حمایت «سربابی چارلتون» به او فرصت آخر داده شد و اکنون هواداران یونایتد خوشحال هستند که آن روز سرالکس ابقا شد. با معرفی نخستین نسل از جوجه‌های فرگی مانند رایان گیگز، کیث گیلپسی، لی شارپ و... حکومت فرگوسن بر لیگ برتر جزیره آغاز شد. وجود این جوانان در کنار باتجربه‌هایی همچون پل اینس، برایان مک‌کلر، برایان رابسون، استیو بروس، پل پارکر، گری پالیستر و خریدهای هوشمندانه‌ای همچون اریک کانتونا، پیتر اشمایکل، اندری کانچلسکیس، دیوید می و...، نخستین نسل قهرمانان فرگوسن را تشکیل داد. انگار که راه پیروزی و نگهداری از آن را یافته و کماکان در پایان سال 2012 با همان عطش و هیجان به رقابت با دیگران می‌پردازد. چه مربیانی که در طول سلطنت 26 ساله شاه الکس در اولدترافورد، آمدند و رفتند و چه شاگردانی تربیت کرده که برخی از آنان هم‌اکنون با استاد رقابت می‌کنند!
دشمن لیورپول!
یک مربی یا بازیکن باهوش کسی است که بداند چگونه باید دل هواداران را به‌دست آورد. هواداران همیشه پیروزی بر رقیب قدیمی را طلب می‌کنند و کسی که بتواند در این راه به تیمشان یاری رساند را تا حد پرستش دوست خواهند داشت. فرگوسن به این نکته پی‌برد و خود را به‌عنوان یک یونایتدی دوآتشه با دشمن باستانی یعنی لیورپول درگیر کرد. حریف بسیار قدر است. 18بار قهرمان انگلستان و 5بار برنده اروپا شده است. رسیدن به رکورد لیورپول افسانه‌ای، اسطوره‌ای ستبر می‌خواهد و بالاخره این کاریزما پیدا شد: «سرالکس فرگوسن». گاهی به‌نظر می‌آید که فرگی فقط برای شکستن رکوردهای لیورپول مربیگری می‌کند. یونایتد او به‌عنوان پرافتخارترین تیم جزیره برگی از تاریخ فوتبال را رقم زده است. اگر فرگوسن می‌توانست بارسلونا را نیز در فینال ومبلی2011 شکست دهد به رکورد 3 بار قهرمانی در اروپای «باب پیزلی» لیورپول می‌رسید. او آنچنان نسبت به لیورپول حساسیت دارد که حتی از انتقال برخی بازیکنان شورشی به آن تیم جلوگیری می‌کند، مانند قصه گابریل هاینزه که بالاخره با رفتن وی به رئال‌مادرید پایان یافت. از کینه وی به لیورپول همین بس که رابطه بسیار عالی و همکاری وی با باشگاه رقیب لیورپول یعنی اورتون زبانزد است و بازیکنان بسیاری بین 2 باشگاه رد و بدل شده‌اند و اکنون به جام‌های اروپایی لیورپول چشم دوخته است، آنچنان که در کنفرانس مطبوعاتی پیش از بازی برگشت با شالکه در چمپیونزلیگ 2011 گفت: «این خیلی بد است که لیورپول 5 قهرمانی اروپا داشته باشد و ما فقط 3 قهرمانی داشته باشیم». پس باید منتظر رکوردشکنی جدید فرگوسن در آینده باشیم؟!