در شرایطی که سینمای ایران همچنان متکی به بودجه‌های دولتی است و تولیدات این سینما عوض شکل دادن به یک صنعت مشتری‌مدار متکی بر خواست تماشاگر، هر روز بیش از گذشته به سوی بودجه‌های فرمایشی دولتی می‌روند و امکان نمایش فیلم خارجی از سالن‌های سینمای ایران گرفته شده، حالا کار به جایی رسیده که سالن‌های سینما اعلام کرده‌اند دیگر توانایی نمایش فیلم ندارند. به گزارش نسیم، سخنگوی شورای صنفی نمایش اعلام کرد انجمن سینماداران در نامه‌ای به شورا اعلام کرده به دلیل بالارفتن هزینه‌ها و عدم توانایی پرداخت آنها، دیگر فیلمی را اکران نمی‌کند. شورا نیز ضمن تایید محتوای نامه، دیگر پروانه نمایشی برای فیلم‌ها صادر نخواهد کرد. حبیب کاوش گفت: برای حل این مشکل دولت یا کمیسیون فرهنگی باید وارد عمل شوند. از سوی دیگر رئیس انجمن سینماداران گفت: درآمد سینمادارها پاسخگوی هزینه‌ها نیست؛ 26 درصد درآمدمان را باید به دولت پرداخت کنیم و طی نامه‌ای به سازمان سینمایی درخواست بخشودگی هزینه‌ها و هر کمک دیگری را داشته‌ایم. در حال حاضر در اکران فیلم‌ها خللی وارد نخواهد شد. محمد اشرفی همچنین در این‌باره گفت: «نامه‌ای به سازمان سینمایی داده‌ایم و منتظر پاسخ آنان هستیم. درخواست کرده‌ایم با کمک‌هایی همچون عدم پرداخت مالیات، عوارض و امثال اینها به وضعیت اقتصادی سینماداران کمک کنند. با وضعیت فروش فعلی فیلم‌ها و نبود مخاطب، هزینه‌های ما در قیاس با درآمدمان افزایش فوق‌العاده‌ای یافته است. درآمد ما کفاف هزینه‌هایمان را نمی‌دهد. بیشتر هزینه‌های سینماها از طریق خود دولت از ما گرفته می‌شود. امیدواریم بتوانند با تصمیماتی لازم ما را یاری کنند. حداقل سازمان سینمایی بتواند این خواسته و مشکلات ما را به گوش مسؤولان مرتبط برسانند. منتظر پاسخ مسؤولان سینمایی هستیم اما در حال حاضر خللی در اکران فعلی فیلم‌ها وارد نمی‌شود و آثاری که قرارداد بسته‌اند اکرانشان را خواهند داشت». همه این اتفاقات از زمانی که صنوف جدید مثل اتحادیه تهیه‌کنندگان آغاز به کار کرد برای اهالی سینما و مطبوعات کاملا قابل حدس بود، ضمن اینکه تولیدات نه‌چندان مطلوب سینمای ایران با مفاهیمی که با فرهنگ عمومی مردم در تعارض است به این بحران‌ها دامن زده است. سینمای ایران 35 سال قبل با همین بحران مواجه شده بود و در سال 1356 مردم از فیلم‌های ایرانی استقبال نمی‌کردند. حالا که کار به اینجا رسیده و اتکای تولید تنها به بودجه دولتی خلاصه می‌شود چرا یک‌بار دیگر مسؤولان به فکر نمی‌افتند تا برای نجات و رونق سینما فیلم‌های خارجی در سینماها اکران کنند تا سینما رفتن را دوباره برای مردم تبدیل به عادت شاخص کنند. در سال 1356 با وجود اینکه قاطبه مردم از تولیدات سینمای ایران استقبال نمی‌کردند اما سینماهای با نمایش فیلم خارجی هیچگاه دچار مشکلات عدیده مالی نبودند.