گروه سیاسی: فدریکا موگرینی 41 ساله متولد شهر رم است. او دکترای رشته علوم سیاسی از دانشگاه لاساپینزای رم را در فلسفه سیاسی و با موضوع پایان‌نامه «رابطه بین دین و سیاست در اسلام» گرفت. وی عضو «بنیاد آمریکا- ایتالیا» که مقر آن رم است، بوده و سابقه عضویت در برخی اندیشکده‌های مطالعاتی آلمانی و آمریکایی را نیز دارد. به گزارش نسیم، شوهر موگرینی، ماتئو ربسانی است و دو دختر دارد. ربسانی مشاور «والتر ولترونی» شهردار اسبق رم و رهبر پیشین حزب دموکرات است؛ کسی که گفته بود «باید فشار بین‌المللی بر ایران را برای متوقف کردن برنامه اتمی آن هرچه شدیدتر ادامه داد». او که عضو حزب دموکرات است از سال 2008 به پارلمان ایتالیا راه یافته است و در سال 2013 به عنوان رئیس هیات ایتالیا در ناتو انتخاب شد. به دنبال نخست‌وزیری ماتئو رنزی در ایتالیا، وی به عنوان وزیر خارجه ایتالیا انتخاب شده و اکنون و پس از 7 ماه سابقه وزارت خارجه، به عنوان جانشین کاترین اشتون انتخاب شد؛ انتخابی که با تردیدها و انتقاداتی همراه بوده است. منتقدان موگرینی را به «کم‌تجربگی» و «اتخاذ مواضع نرم در قبال روسیه» متهم می‌کنند؛ اتهاماتی که او آنها را رد می‌کند. در همین ارتباط اندیشکده بروکینگز در مقاله‌ای به دیدار موگرینی از مسکو در زمستان 2013 پرداخت و با اشاره به اظهارات وی درباره «لزوم احترام به منافع روسیه» نوشت: این مواضع باعث ایجاد نگرانی‌هایی درباره تفسیر این مقام اروپایی از «منافع روسی» شده است. در مساله مذاکرات اتمی ایران و 1+5 نیز وی خط کلی حمایت از مذاکره و لزوم تبعیت تهران از قوانین بین‌المللی را اتخاذ کرده است. موگرینی در سخنانی در شورای روابط خارجه آمریکا در نیویورک در این باره با خوشبینی به مذاکرات گفت: «امکان واقعی رسیدن به یک توافق نهایی وجود دارد و معتقدم که پس از دستیابی به یک توافق نهایی، اوضاع در منطقه خاورمیانه نیز تغییر خواهد کرد.» مسؤول جدید سیاست خارجی اتحادیه اروپا در اولین سخنرانی خود پس از اعلام رسمی جانشینی اشتون گفت: می‌دانم کار پرچالشی خواهم داشت و می‌خواهم تمام انرژی خود را در جهت منافع همه کشورها و شهروندان عضو اتحادیه اروپا به‌کار گیرم. با توجه به مواضع کلی ایتالیا درباره برنامه اتمی ایران که همواره بر لزوم «رفع نگرانی‌های بین‌المللی» تاکید داشته، به نظر نمی‌رسد تغییر چشمگیری در مقایسه با کاترین اشتون ایجاد شود؛ بویژه که در عمل مسؤول سیاست خارجی اتحادیه اروپا باید هماهنگ‌کننده مواضع 28 کشور اروپایی باشد؛ مواضعی که در برخی مواقع بحرانی اتحادیه اروپا را عملا ناتوان و فلج کرده است.