كاظم ملكپور‌دهكردي:
گاهی اوقات زمینه برای اتهام زدن بس ناجوانمردانه فراهم است. تنور اتهام‌زنی داغ است و چه زمانی بهتر از این تا کینه‌ها، عقده‌های فروخورده و بغض‌های نترکیده خود را با زدن نان متهم به تنور، کمی التیام بخشیم. کینه ما از فرو‌رفتن تیم ملی فوتبال در باتلاق ناکامی‌های سریالی حتی با وجود مربی بزرگی همچون کی‌روش است. عقده‌های فروخورده ما از کینه‌ورزی‌ها و کج‌سلیقگی‌هایی است که تیم ملی فوتسال ما را به قهقرا برد، بغض‌های نترکیده ما تمام آن زمان‌هایی شکل گرفت که ناکامی را با گوشت و استخوان احساس کردیم، عامل ناکامی‌ها را از بیرون گود شناختیم و فریاد زدیم اما دریغ و افسوس که فریادهای ما شنیده نشد و با یک لبخند پاسخ داده شد. اشتباهات مدیریتی به اشتباهات فنی گره خورد تا به یکباره عقب‌ماندگی‌ای که شاید نزدیک به یک دهه بود، در طول یک دوره مدیریتی به چندین دهه عقب‌ماندگی از استانداردهای روز دنیا تبدیل شود. فدراسیون کفاشیان یا بهتر بگويیم فدراسیون سال آسیا، توجه به زیرساخت‌ها را چندین برابر کرده است، تا حد بسیاری نظم را چاشنی برگزاری لیگ کرده است، به باشگاه‌ها جهت منطبق کردن خود با استانداردهای روز فشار می‌آورد، به تجهیز مسائل سخت‌افزاری توجه ویژه داشته است و... اما با تمام این گفته‌ها لیگ بر‌تر افت کرده آن هم افتی چشمگیر و دور از انتظار. کسی انتظار نداشت به یکباره لیگ ما بر‌ترین لیگ آسیا شود و با جی‌لیگ رقابت کند اما حداقل انتظار ما این بود که انقلابی در مسیر فنی لیگ ما رخ بدهد تا روز به روز سطح فنی لیگ رشد کند تا شاید روزی برسد که بتوانیم با رقبا رقابت کنیم. اما افسوس که از عرش به فرش آمده‌ایم. تفکر حرفه‌ای و مدرن در میان مربیان لیگ به کیمیا بدل شده است و حتی بزرگانی همچون اولیویرا، کرانچار و دنیزلی نیز وقتی پا به فوتبال ما می‌گذارند پس از مدتی ترجیح می‌دهند همچون ما شوند! وقتی سبک بازی تیم‌های قلعه‌نويی را در کنار موفقیت‌های او قرار می‌دهیم بی‌تردید ترجیح می‌دهیم سنتی بازی کنیم و جام ببریم تا اینکه مدرن بازی کنیم و در یک مقطعی که از قضا ما در آن حضور داریم، ناکام بمانیم و بی‌جام! چون اعتقاد ما این است که آیندگان بیشتر از آنکه فیلم بازی تیم‌های تحت رهبری ما را بررسی کنند، به صفحه ویکی‌پدیای ما سر می‌زنند و افتخارات و ناکامی‌های ما را بررسی می‌کنند. لیگ ما سالهاست که خروجی قابل‌توجهی نداشته، همان‌طور که به لطف بسیاری از مسائل ورودی خوبی نیز نداشته است. سالهاست در انتظار یک انتقال قابل توجه به اروپا نشسته‌ایم و دل‌خوش به نکونام و شجاعی بوده‌ایم که در یک تیم درجه 2 لالیگا توپ می‌زدند، تیمی که حالا در غیاب شجاعی و با رفتن نکونام قعرنشین نیز شده است. نکته‌ای که شاید غم‌انگیز‌تر نیز باشد، آن است که لیگ ما پدیده‌های جوان نیز ندارد و شاید کم دارد، پدیده‌هایی که اگر اروپا نمی‌روند حداقل از باشگاه‌های کم‌نام و نشان‌تر ظهور می‌کنند و به باشگاه‌های بزرگ و مدعی می‌رسند تا حداقل آینده تیم‌ملی را تضمین کنند. جوان‌هایی مانند رضا حقیقی، بختیار رحمانی، آرش افشین و...؛ همین جوان‌های مدعی و پرانگیزه امروز قربانی سیاست‌های غلطی شده‌اند که درهای تیم‌ملی را به روی آنها بسته است و حتی کی‌روشی که خالق نسل طلایی فوتبال پرتغال بوده نیز در ایران قصد جوان‌گرايی ندارد چون زمینه را برای ریسک فراهم نمی‌بیند و در لحظه‌ای که به خلاقیت و انگیزه جوانی نیاز داریم در کمال بی‌سلیقگی كسی را راهی میدان می‌کنیم که در جوانی نیز لیاقت ملی‌پوش شدن را نداشته است! افسوس باید خورد که در تیمی همچون پرسپولیس، مهدوی‌کیا همچنان ستاره است و پدیده!
عنوان‌های پوشالی و باز هم توجیه
بر‌ترین بودن فدراسیون ما در آسیا شاید یک اتفاق خجسته برای کادر مدیریتی آن باشد اما برای کسانی‌که بیرون از این مجموعه قرار دارند و با ناکامی‌های این فدراسیون ناگزیر به زندگی هستند، یک اتفاق شوم است. در پی این عنوان‌های پوشالی بازهم توجیه‌ها و خنده‌های شما را خواهیم دید که حقیقت را کتمان مي‌كنند و رای به ناکامی دوباره می‌دهند. در پایان به کادر مدیریتی بر‌تر آسیا در سال ۲۰۱۲ باید گفت آیا با این کارنامه‌ای که شما در اختیار دارید انتظاری غیر از این دارید که به مسائل پشت پرده متهم شويد؟ آیا اصلا راهی جز این برای افکار عمومی باقی گذاشته‌اید؟ كسب اين عنوان در پی آن همه ناکامی شائبه دست‌های پشت‌پرده را بيشتر از هميشه به اذهان متبادر مي‌كند. شما غير از اين مي‌انديشيد؟