بایرن یکی از 2 نماینده پرافتخار ایالت باواریا بیشترین عنوان قهرمانی در همه تورنمنت‌های خارجی به علاوه لیگ قهرمانان اروپا را در بین تیم‌های اروپایی در اختیار دارد. علاوه بر این بایرن رکورد‌های ریز و درشت بسیاری در لیگ آلمان به جا گذاشته است. از طرفی دورتموند نیز تیمی ریشه‌دار و باسابقه در فوتبال آلمان است و با 8 قهرمانی بوندس‌لیگا یکی از پرافتخارترین تیم‌های آلمان است و در حال حاضر به کمک سرمربی خود یورگن کلوپ و پتانسیل بازیکنان جوان خود توانسته بعد از مدت‌ها و بعد از وقفه‌ای 9-8 ساله به سطح اول فوتبال اروپا بازگردد و در همه تورنمنت‌های خود به یکی از مدعیان اصلی کسب قهرمانی تبدیل شود. طی 3-2 فصل گذشته رقابت بین این دو تیم تنگاتنگ‌تر و داغ‌تر شده و از چالش‌های بیشتری برخوردار شده و حالا بعد از مدت‌ها تیمی در آلمان پیدا شده که می‌تواند جلوی بایرن قد علم کند. در این مقاله خارج از دیدگاه فنی و جایگاه 2 تیم در جدول و مباحث درون زمین به نبردی ذاتی در لابه‌لای 2 گروه، 2 شهر و 2 ایالت این کشور خواهیم پرداخت. باشگاه بایرن ستاره جنوب هرگز غروب نمی‌کند، چرا که ما همیشه در دوران خوب و بد کنار هم خواهیم ایستاد. بایرن‌مونیخ شاهزاده فوتبال آلمان را معرفی کرد، قدرت اقتصادی ایالت باواریا و سنت سرمایه‌داری باشگاه را. در حالی که مونیخ 1860 چهل سال زودتر از بایرن شکل گرفته بود و باشگاه محبوب طبقه کارگر بود به تدریج در سایه بایرن فرورفت و تا سال 2010 تنها یک عنوان قهرمانی بوندس‌لیگا کسب کرده بود، در حالی که بایرن تا آن موقع 52 عنوان قهرمانی در جام‌های مختلف به دست آورده بود. بایرن پس از جنگ دوم جهانی بود که به بام فوتبال آلمان نزدیک شد و تا قبل از آن فقط در سال 1932 توانسته بود با پیروزی بر تیم اینتراخت فرانکفورت یک قهرمانی در مسابقات منطقه‌ای آلمان به دست آورد. اما ربودن جام حذفی در سال 1957 با پیروزی یک بر صفر مقابل فورتنا دوسلدورف مقدمه جهش بایرن‌مونیخ بود. درخشش ژرمن‌ها در جام‌جهانی 1966 نگاه‌ها را به فوتبال باشگاهی آلمان معطوف کرد و در آن موقع بایرن‌مونیخ در صف اول رقابت‌ها قرار گرفته بود و از دهه 70 به باشگاهی پرطرفدار و پرافتخار تبدیل شد. تشکیلات نو و مدرن بایرن سنت باشگاهداری وابسته به طبقه کارگر را کنار زد و طرحی نو افکند. از آن پس سرشناس‌ترین ستاره‌های فوتبال آلمان از آن بایرن بودند؛ فرانس بکن باوئر، رومنیگه، گرد مولر و...، حتی مربی‌های بایرنی‌ها نیز ستاره بودند؛ اودو لاتک، یوپ هاینکس، سورن لربی، اریش ریبک، هیتسفیلد و... . بایرنی‌ها حتی در سطح مدیریت هم ستاره بودند؛ از دهه 90 فرانتس بکن‌باوئر، اولی هوینس و رومنیگه، ستاره سال‌های نه‌چندان دور ژرمن‌ها مدیریت باشگاه بایرن را برعهده گرفتند. ثروت فراوان بایرن، حضور چهره‌های سرشناس و توفیق دائمی‌اش، هم تعداد طرفدارانش را افزایش داد و هم دشمنانش را. در حقیقت می‌توان علاقه‌مندان به فوتبال در آلمان را به 2 دسته تقسیم کرد؛ آنهایی که به بایرن عشق می‌ورزند و آنهایی که از بایرن متنفرند. در سوی دیگر روحیه سنت‌گرایی از نوع آلمانی در باشگاه بروسیادورتموند تبلور یافت. بروسیادورتموند که در منطقه صنعتی روهر برپا شده بود به کارگران سختکوش دورتموندی دل سپرد. پایگاه مردمی دورتموند با به قدرت رسیدن نازیسم در آلمان و نه گفتن رئیس باشگاه به حکومت و برکناری‌اش بیشتر شد. اعدام چند تن از اعضای باشگاه به دلیل فعالیت‌های ضدنازیسم یکی از نقاط اوج باشگاه بروسیادورتموند در زمینه واکنش به مسائل سیاسی بود. به همین دلیل طرفداران دورتموند همیشه به تاریخ غنی خود می‌بالند. با خواندن این مطلب که البته گزیده‌ای از کتاب دکتر صدر و نظرات شخصی ایشان است، می‌توان دریافت بایرن‌مونیخ، نماینده ایالت باواریا و دورتموند، نماینده ایالت وستفالن، 2 نقطه مقابل هم در فوتبال آلمان هستند؛ یک غول سرمایه‌دار فوتبال آلمان و دیگری شاید بزرگ‌ترین نهاد کارگری در کشور. این دو تیم حتی اگر در بالای جدول نباشند، حتی اگر مثل این غیبت چندساله دورتموند با هم اختلاف بسیاری داشته باشند باز هم بازی رودررویشان همین است که می‌بینید؛ تقابل 2 نقطه متضاد و 2 روی سکه. تقابل مدرنیسم بایرن با سنت‌گرایی دورتموندی‌ها تقابلی است که همیشه یک کارگر با صاحب کارخانه و کارفرمای خود خواهد داشت؛ تقابلی که حتی رنگ و بوی سیاسی به خود گرفت. همان‌طور که در متن بالا خواندیم دورتموندی‌ها همیشه در صف اول مقابله با نازیسم بودند و مونیخ نیز پایتخت حزب نازی و جایی که نازیسم از آنجا شکل گرفت، بود. از طرفی نیز مونیخی‌ها آخرین نقطه‌ای بودند که پس از سقوط هیتلر و بعد از تسلیم شدن دیگر ایالت‌ها تسلیم شدند. چه دلیلی بهتر از این برای دشمنی ابدی این دو تیم و این دو شهر؟ تقابلی که با بازگشت دورتموند به رده اول فوتبال اروپا شکل و بوی تازه‌ای به خود گرفته است. اگر بایرن باشگاه خود را همین امروز منحل کند و هر سال دورتموند در همه تورنمنت‌ها به قهرمانی برسد، تعداد قهرمانی‌های دورتموند در بوندس‌لیگا 14 سال دیگر، در دی‌اف‌بی پوکال 12 سال دیگر و در لیگ قهرمانان اروپا 3 سال دیگر به بایرن خواهد رسید. اما این نه برای وستفالنی‌ها مهم است و نه برای باواریایی‌ها، آنها در هر بازی از تیم محبوبشان برد می‌خواهند، همین و بس. دورتموندی‌ها ادعا می‌کنند سیگنال ایدونا پارک پرتنش‌ترین و داغ‌ترین جو را میان ورزشگاه‌های اروپا دارد از طرفی بایرنی‌ها نیز مدعی مالکیت مدرن‌ترین و پیشرفته‌ترین ورزشگاه اروپا، آلیانس آرنا هستند. همین ادعا نشان می‌دهد هنوز هم همان مدرنیسم مونیخی بایرنی‌ها همواره و نسل به نسل پس از چندین دهه در برابر سنت‌گرایی و شور و نشاط طبقه کارگر سال‌های دور دورتموند صف‌آرایی می‌کند و یکدیگر را به چالش می‌کشند. شاید طی این سال‌ها مدرنسیم بایرن در بیشتر فصول بر سنت‌گرایی دورتموندی‌ها غلبه کرده و آن را شکست داده و نتیجه آن 22 قهرمانی بوندس‌لیگا، 15 قهرمانی دی‌اف‌بی پوکال و 4 قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا در برابر 8 قهرمانی بوندس‌لیگا، 3 قهرمانی دی‌اف‌بی پوکال و یک قهرمانی لیگ قهرمانان اروپای دورتموند است. بایرن از همان ابتدا به کمک پشتوانه مالی خود و ستارگان آکادمی خود مثل بکن باوئر، سپ مایر، شوارزنبک و...، ستارگان جوان خود مثل اولی هوینس، گرونت روهر، پاول برایتنر، فرانز روث و... و بازیکنان باتجربه‌ای مثل جانی هانسن و راینر زوبل توانست افتخارات ملی و اروپایی بسیاری کسب کند و اعتبار خود را در همه سطوح از آکادمی تا بزرگسالان افزایش دهد. اما در نقطه مقابل سیستم سنت‌گرایی دورتموندی‌ها دستاورد چندانی برای آنها نداشت و بعضا موجب شکست‌های تحقیرآمیزی از جمله شکست 11 بر یک این تیم در سال 1971 در برابر بایرن یا سقوط این تیم به دسته پایین‌تر در همان دهه شد.