همواره عده‌اي بوده‌اند كه در ميان انتخاب‌هاي برترين بازيكن فوتبال جهان اين نكته بديهي و البته مظلوم واقع شده را به ياد آورده‌اند كه فوتبال تنها در گل زدن و مهاجمان خلاصه نمي‌شود و اگر توجه مفرط رسانه‌ها به گلزنان نباشد- كه حتي دليل توجه به يك مدافع هم اغلب اوقات تحت تأثير گلزني‌هاي او است- بايد از دروازه‌بانان، مدافعان و هافبك‌هاي با كارآيي‌هاي متفاوت به همان اندازه مهاجمان و گلزنان ياد شود. در تاريخ انتخاب برترين بازيكن فوتبال جهان تنها در معدودي موارد اين نگاه به غير مهاجمان معطوف شده؛ زماني كه پاي استثناهاي يگانه‌اي چون زين‌ا‌لدين زيدان يا عملكرد خيره‌كننده فابيو كاناوارو با ايتالياي قهرمان جهان در ميان باشد اما حالا و در واپسين روزهاي سال 2012 انگار اين بلا نه بر سر يك مدافع و دروازه‌بان كه دارد بر سر مهاجمي آوار مي‌شود كه نمي‌توان كارنامه او را در سال جاري با هر متر و مقياسي فوق‌العاده ندانست. كريستيانو رونالدو انگار يك قرباني است وسط اين همه توجه بي‌اندازه به ليونل مسي. حتي چندين بار از نزديكان رونالدو خوانده‌ايم بدشانسي او همدوره بودن با فوتباليست تمام‌عيار ديگري چون مسي است اما آيا اگر عده‌اي اين همدوره‌اي را به حساب بدشانسي رونالدو مي‌گذارند براي امثال من و شما كه يك ناظر بيروني فوتبال هستيم اين بدشانسي معنايي دارد؟ بي‌انصافي است اگر ميزان شور و شعف و هيجان فوتبال امروز را به همين 2 بازيكن خلاصه كنيم و تا برسيم به يك هوادار بلافاصله از او بپرسيم رونالدو يا مسي؟ رئال مادريد يا بارسلونا؟ بي‌رحمانه نيست؟ اين مي‌تواند نهايت خوش‌شانسي ما باشد كه در زمانه‌اي هستيم كه شاهد آتش‌افروزي‌هاي همزمان 2 ستاره ماندگار فوتبال در مستطيل سبز هستيم. مي‌توانيم به سياق آن گزارشگر فوتبال نه به خاطر خلقت يكي از آنها كه به خاطر هر دوي‌شان از خداوند شاكر باشيم. براي همدوره‌ها و همسن و سالان من كه عصر يوهان كرويف، ديه‌گو مارادونا و جدال روماريو و باجو را درك نكرد‌ه‌اند اين يك نيك‌بختي كامل است. نگارنده اين سطور نه سينه‌چاك رونالدو يا مسي و نه تيم‌هاي متبوع‌شان است كه خود دربند تيم نسبتا جمع‌وجور ديگري است اما نمي‌تواند درك كند كه چرا كاريزماي معصوم و دوست‌داشتني و سبك لوليدن ويرانگر مسي ميان مدافعان حريف چشم‌ها را از رونالدوي قدرتمند تا حدي مغرور دور مي‌كند. به ياد دارم هوشنگ گلمكاني (كه همه مي‌دانيد ايشان منتقد سينما هستند) در يادداشت كوتاهي كه در رثاي ناصر حجازي به گمانم در «شرق» نوشته بود وقتي از كاريزماي چهره و شخصيت ناصر حجازي نوشت از رونالدو و مسي مثال آورد و تا حدي دليل اقبال كمتر به رونالدو نسبت به مسي را به قيافه بچه‌پرروگونه و شيطان رونالدو نسبت داد. و باز به ياد مي‌آورم سالياني پيش‌تر را زماني كه رونالدو تازه در منچستريونايتد چشم‌ها را خيره كرده بود و تيتر مصاحبه‌اي خواندني با او در يكي از روزنامه‌ها اين بود: «من يك سيرك تك‌نفره‌ام». و مگر مسي نيست؟ نه، واقعا نمي‌توان بين مسي و رونالدو يكي را انتخاب كرد. بايد هر دو را ستود. بايد از هر دو ممنون بود. به خاطر گل‌‌هاي پرشمارشان، ركوردهاي بي‌نظيرشان و خاطره‌هاي فراموش‌نشدني‌شان. دردناك است اگر عقده بي‌توجهي به غيرمهاجمان با انتخاب نشدن دوباره رونالدو مضاعف شود و من فكر مي‌كنم بايد توپ طلا را نصف كرد. نيمي را به مسي داد و نيمي را به رونالدو تا فوتبال بر فرزندانش بي‌رحم نباشد.