حسين قدياني
روزنامهنگاری بویژه شاخه یادداشتنویسی، الحق شغل سخت و طاقتفرسایی است.
بدتر هم میشود اگر عنصر «تعهد» را نیز وصل کنی به روزنامهنگاری. ما با روحمان در معدنی تنگ و تاریک، قلم میزنیم که از آن، نه مس استخراج میشود نه طلا. آنچه از این معدن، بیرون میآید، «سوهان» است. روح سوهانخورده و مجروح روزنامهگار متعهد امروز، دیدنی است. و الا روزنامهنگاری که نسبتی با تعهد ندارد، یک روز با خاتمی میبندد، یک روز با کروبی، یک روز با هاشمی و دگر روز با دختر دیک چنی در دوبی. روزنامهنگاری بدین سیاق، کاری است در مایههای آفتاب گرفتن در سواحل آنتالیا. روزی بر سر رئیسجمهور قانونی مملکت از فتنه تقلب چماق میسازی و... حالا از سویی رئیسجمهور نگران بسته شدن دکان 100نبش توست، اما از سوی دیگر، احمدینژاد که اصلا و رسما غیرقانونی خطابش میکردی، تیتر یکهای 6 ستونیات میشود! غصهای هم نداری! چیزی که زیاد است روزنامه زنجیرهای! تو هم بیتعهد، بعد از کروبی و خاتمی و هاشمی و دختر دیک چنی و... چه لزومی دارد این بار با احمدينژاد نبندی؟! و گل از گلت نشکفد وقتی میبینی رئیسجمهور حالا قانونی شده تو، هردم از این باغ، بری 6 ستونه، خوراک تیتر یک روزنامهات میکند؟!
واقعا چه میشود نوشت از ملیجکهای رسانهای دربار انحراف؟!
معلوم است که این وجیزه «یادداشت روز» نیست. پشت صحنهای است از کار در معدن.
جمع میان چیزهایی که باید بنویسی و چیزهایی که باید ننویسی، سوهان روح قلم شده است. واقعا ماندهام چگونه میشود درباره کسی که مجلس شورای اسلامی را منتخب فقط 30 درصد مردم میداند، «نقد محترمانه» نوشت؟!
بر مبنای این حرف بیمبنا آیا نمیتوان نتیجه گرفت که احمدینژاد فقط رئیسجمهور 51 درصد ملت است؟! آیا جز این است که 61 درصد از 85 درصدی که در انتخابات 88 شرکت کردند و به احمدینژاد رای دادند، به عبارتی فقط 51 درصد ملت ایراناند؟! این حساب و کتاب اگر درباره دیگر روسای جمهور قبل و بعد هم تعمیم داده شود، محصول چیست؟!
این درحالی است که مجلس فعلی نتیجه 64درصد رای مردم است، اما یعنی چه این حرفها؟! بیمبناتر از این حرفها و این نتیجهگیریها، آیا حرف دیگری هم میتواند رئیسقوه مجریه بزند؟! قبول کنید محترمانه نقد کردن حرفهای سطح پایین، کار سختی است اما چه خوب میشد اگر رئیس دولت، شأنی برای خویش قائل نیست لااقل حرمت رای ملت را نگه دارد و همه آن عظمت و حماسه حضور را سوار بر دوش فلان و بهمان نکند. این همه تملق، زیبنده منتخب رای ملت نیست. ما به یک نفر رای دادیم. عجبا که گرانی با تودههای مردم، بد تا میکند، مشکل بیکاری بالاست، مجال اشتغال در گیر و دار سخنان رئیس قوه مجریه گیر کرده و... آن وقت، رئیس قوه مجریه، فلانی را آدم صبور و عارف میخواند. صبور و عارف ملت ایراناند که «سینا» نرفته، بعضیها رایشان را سامریوار مصادره میکنند!
آقای احمدینژاد! گیرم شما نماد جمهوریت؛ اما باید دید اصولا چرا جمهور به شما رای داد؟! و رای داد تا کدامین انتظاراتش برآورده شود؟! هم الان خواسته آحاد ملت از شما چیست؟! من فکر نکنم دعوا با قوای دیگر، مطالبه ملت از شما باشد. به جای این حرفهایی که همهاش حرف است با ملت سخن از کارنامه دولت در سال تولید ملی بگویید. قوه مجریه مشخصا در این زمینه، چه کرده؟ ملت از رئیس دولت، سامان اوضاع ارز را متوقع است. ملت از رئیس دولت، مهار گرانی و بهبود وضع معیشت را متوقع است. ملت از رئیس دولت، اشتغال میخواهد، نه مشغول شدن به بحثهای بیسر و ته.
ملت از رئیس دولت، استمرار خدمات 4 سال اول را میخواهد. ملت از رئیس دولت، راه وجاده و نان و پیاز... آری! پیاز و سلامت و بهداشت و بیمه و پزشک خانواده و مسکن و کنترل اجارهخانه و تثبیت بازار و... میخواهد. مردم، نمادجمهوریت را به «کار» میشناسند؛ به اصلاح قیمت گوشت و لبنیات. مطالبه تودههای جامعه از دولت و رئیس قوه مجریه اصلاح نابسامانیها در حوزه اقتصاد است، نه اینکه یک روز این قوه متهم شود، یک روز آن قوه، یک روز پیامک دوست و یک روز تحریم دشمن!! واقعیت این است که «نماد جمهوریت» اندازه این پز عالی، باید کار کند و الا نماد و این حرفها بر وزن باد است اگر شأن رئيسجمهور بالاتر از كار بود، خاتمي كه بود! مطالبه ملت از رئیس قوه مجریه این است که به جای نقشه کشیدنهای انتخاباتی و صدور احکام جدید، دمی در مظلومیت و مهجوری حکم قدیمی خدمت درنگ کند.
ملت از آنچه بعضیها فکر میکنند، خیلی فهیمترند. ملت، آرامش میخواهد و کار و وحدت و امنیت. کسانی که دم از ملت میزنند و خود را «نماد جمهوریت» میخوانند، آیا رواست تخممرغشان را در سبد حرف و حکم و
دعوا بگذارند؟!
***
آقای رئیسجمهور! «هدیه الهی» برای شما نیک اگر بنگری «رای ملت» است.
زمان موسی کلیمالله نیز، سامری، گوساله را با زرورق عرفان، قالب کرد!
آقای احمدینژاد! مراقب باشيد در این روزگار بیخورشید، مهتابی را با ماه اشتباه نگيريد.