انجمن دفاع از قربانیان تروریسم طی نامه‌ای به بان‌کی مون به درخواست او برای اعطای پناهندگی به منافقین اعتراض کرد. به دنبال درخواست بان‌کی‌مون، دبیرکل سازمان ملل از کشورهای عضو این سازمان برای اعطای پناهندگی به ساکنان اشرف، انجمن دفاع از قربانیان تروریسم طی نامه‌ای اعلام کرد: جای تردید نیست نجات ساکنان لیبرتی وظیفه بزرگی است. با این وجود، طرح این سوال اهمیت زیادی پیدا می‌کند که دولت‌های عضو سازمان ملل چگونه می‌توانند به ساکنان کمپ لیبرتی به عنوان اعضای فرقه تروریستی مجاهدین خلق اعتماد کرده و به آنها پناهندگی دهند؟ بویژه که این افراد به عنوان شبه‌نظامی، دوره‌های نظامی، حملات تروریستی و خرابکاری را در سال‌های سکونت در پادگان اشرف و عضویت در ارتش به اصطلاح آزادیبخش ملی گذرانده‌اند؟ در بخش دیگری از این نامه تصریح شده است: به خاطر سال‌ها سلطه ساختار فرقه‌ای حاکم بر رفتار و مناسبات درونی، آنها عملا دچار افسردگی روحی و روانی بوده و با توجه به شست‌وشوی مغزی بسیاری از آنها در طول این مدت، دست زدن به اقدامات خطر‌آفرین و خرابکارانه از سوی این افراد بسیار محتمل است. خودسوزی‌های ژوئن سال 2003 میلادی 10 تن از اعضای فرقه مجاهدین خلق در اعتراض به دستگیری مریم رجوی نمونه‌ای از اقدامات خطر‌آفرین و تهدیدهای تروریستی این گروه برای شهروندان اروپایی و کشورهای احتمالی پذیرنده است. این انجمن همچنین خطاب به بان‌کی‌مون تاکید کرد: صرف اعطای پناهندگی نمی‌تواند مشکلی را حل کند. حتی بالعکس می‌تواند کاملا مشکل‌ساز شود. تا وقتی که ساکنان لیبرتی در اسارت فرقه رجوی گرفتار شده‌اند و اجازه ارتباط با دنیای واقعی نداشته و همچنان در فضای فکری فرقه‌ای مجاهدین خلق سیر کنند، می‌توانند تهدیدهای بالقوه جدی برای امنیت کشورهایی به حساب آیند که بخواهند به آنها پناهندگی بدهند. همین تهدید بالقوه این افراد به عنوان شبه‌نظامیان آموزش دیده موجب شده تا هیچ کشوری حتی کشورهای اروپایی حاضر به پذیرش آنها نشوند.