ضیاء‌الدین دری، فیلمساز و تهیه‌کننده سینما و تلویزیون در گفت‌وگو با تسنیم دلیل اصلی بروز مشکلات امروز سینمای ایران را نزاع گروه‌های مختلف سینمایی بر سر تصاحب سرمایه دانست.
برخی از گفته‌های کارگردان«كلاه‌پهلوي»
در ادامه می‌آید:
در شرایطی که سینمای ایران امروز در شرایط خاصی قرار دارد، فیلمسازان و تهیه‌کنندگان سینمای ایران بهتر است به جای منازعه بر سر «خوردن هر چه بیشتر پول نفت» اقدام به تشکیل کمپانی‌های بزرگ فیلمسازی کنند تا با تجمیع سرمایه و تمرکز بر مسائل محتوایی، سینمای ایران را از این وضع نجات دهند. بالغ بر 80 سال است کمپانی‌های معتبر آمریکایی بیش از 80 درصد محصولات سینمایی و تلویزیون آمریکا را می‌سازند.
همه اختلافات امروز بر سر مدیریت سازمان سینمایی و انتقادات اخیر به عملکرد شمقدری ناشی از این است که سازمان سینمایی از همه نهادهای دیگر درگیر در مساله سینما پول و سرمایه بیشتری در اختیار دارد و دعوای اصلی در واقع بر سر سهم‌خواهی از این بودجه
دولتی است.
سینمای ایران را کیارستمی و دار و دسته‌ای که به پیروی از او شیوه فیلمسازی خارجی‌پسند و بدون جذابیت را پایه‌ریزی کردند به ورطه
نابودی کشاندند.
از مجموع فیلم‌های سینمای ایران، هر سال 25 فیلم کیارستمی‌پسند تولید می‌شود که مخاطبان را کاملا از سینما گریزان کرده است؛ فیلمسازان بی‌سوادی که مجموع میانگین سنی‌شان زیر 30 سال است و شیوه فیلمسازی را از کیارستمی به ارث برده‌اند. کیارستمی چیزی بیشتر از یک دکان با مصرف خارجی نبود. زمانی که مسعود کیمیایی، کارگردان هم‌عصر کیارستمی، در فیلم‌هایش چاقو می‌کشید، کیارستمی هم حربه دیگری به کار می‌برد به نام «فیلمسازی بدون کات».
یکی از فلیمبرداران مشهور تعریف می‌کند: آقای کیارستمی دوربین را روی سه‌پایه گذاشتند، زاویه را تنظیم کردیم و دکمه ضبط را زدیم. آدم‌ها می‌آمدند و می‌رفتند و اتفاقی هم نمی‌افتاد اما دوربین همچنان روشن بود و فیلم می‌گرفت. به آقای کیارستمی یادآور شدم که چیزی در سینما وجود دارد به نام کات که گویا شما اسمش را هم نشنیده‌اید که آقای کیارستمی گفت تا وقتی با من هستید کات را فراموش کنید. دوربین را روشن به گوشه‌ای گذاشتم و رفتم گوشه‌ای ایستادم تا فیلمبرداری آن روز تمام شود. بهمن قبادی شاخص‌ترین پیگیر این شیوه البته با چاشنی مضامین ضدایرانی و ضدانقلابی است.
95 درصد تولیدات هر سال سینمای ایران «مزخرفاتی» است که ناشی از نابلدی کار سازندگانش است و 3 برابر تولیدات سینمایی ایران، صاحب‌نظر و تهیه‌کننده داریم که کارشان را هم بلد نیستند.
مشخص نیست چرا حوزه هنری برای خودش این حق را قائل شده که با وجود همه این نهادهای طول و دراز تصمیم‌گیری برای سینما درباره سینمای ایران راسا تصمیم‌گیری کند، در حالی که مسؤولان حوزه هنری دائم از اقتصاد خراب وضع سینمای ایران می‌نالند؛ مشخص نیست چرا با وجود ضرردهی اقدام به فروش و واگذاری سینماهایشان نمی‌کنند.