فیل بال:
همواره به این مساله می‌اندیشیدم که تیم تیتو آینده به نسبت بهتری از تیم پپ خواهد داشت و چنین فرضیه‌ای در مصاف روز شنبه با برد 5 بر یک برابر اتلتیک به اثبات رسید و امتیاز 40 را برای تیم به ارمغان آورد. تنها مصافی که بردی را برایشان به همراه نداشت (از 14 بازی اول) تساوی آنها در برابر رئال‌مادرید در نوکمپ بود. نتیجه‌گیری پیش‌رویمان آن است که بارسلونا بهترین آغاز را در تاریخ لیگ حرفه‌ای اسپانیا داشته است که به سال 1928 بازمی‌گردد. بهتر است مقاله با چنین آماری آغاز شود. گرچه هرگاه نامی از بارسلونا برده می‌شود به رکوردها و همچنین پسرفت‌ها اشاره می‌شود. (مدیریت بالای پاس‌کاری‌های آندرس اینیستا، خشونت‌های شخصیتی ویکتور والدس). با این حال در اسپانیا در لیگ رقابتی غوغایی است و خبر غلبه رکورد لیونل مسی بر مولر بر سر زبان‌ها افتاده است و شک و تردید‌ها همچنان پابرجاست که در نهایت چه کسی برنده نهایی «ایکس فکتور» در هفتم ژانویه خواهد شد.
جالب است که یک مراسم «تجاری» جمع‌آوری رای راه‌اندازی شده تا کوچک‌ترین حالات این 3 نفر (مسی، اینیستا و رونالدو) را با دوربین‌های بزرگشان زیر نظر بگیرد و ریزبینانه به دنبال تیک‌های خاصشان در جست‌و‌جو هستند تا دهن‌کجی یا قطره‌اشکی جایی ببینند گرچه به نظر می‌رسد رای‌ها دیگر جای خود را پیدا کرده‌اند. شاید به همین علت است که رکوردها سیر افولی پیدا کرده است. بارسلونا در طول سال 92-1991 بر رئال‌مادرید غلبه کرد و 12برد و یک تساوی را به همراه داشت. آن فصل به قول خود اسپانیایی‌ها «اعجاب‌انگیز» بود. قسمت جالب آن این بود که رئال هیچ بردی را از آن خود نکرد بلکه این بارسلونا بود که رئال را به سمت یک امتیاز سوق داد. نکته دیگر درباره این فصل این بود که بازی افتتاحیه مادرید در بارسلونا به نتیجه یک بر یک ختم شد که دور از انتظار( با سابقه چنین فصلی) نبود.
آخرین تلاش‌های رئال در بازی چهاردهم در ساراگوسا بود که 3 برد را از 10 بازی بعدی در پی داشت که ضرب‌المثل اسپانیایی را یادمان می‌اندازد: «خورشید و بعد سایه» بارسلونا اما رضایت خاطری آنچنانی ندارد. آنها تا‌کنون 48 گل را ثبت کرده‌اند (یک گل کمتر از مادرید در چنین پایگاهی در فصل گذشته) و به‌رغم ظاهر بلند‌مرتبه و در عین حال بیگانه بازیکنان در درک و حرکت دوطرفه در مصاف شنبه‌شب، رهبرشان تیتو همچنان از خود مردیت نشان می‌دهد. عجیب است اما از زمان فاجعه «پی آر» لوئیز فان‌خال بارسلونا تخصصش را در مدیریت دوستانه به رخ کشیده است. فرانک رایکارد رفتاری مهربان و دوستانه در موقعیتش از خود نشان می‌داد. گوآردیولا، گوآردیولا بود. با وجود تیپ خاص شخصیتی‌اش همواره بهترین هدف‌ها را داشت و کمتر به اصطلاح امروزی، از کوره در می‌رفت. ویلانووا اما کمتر حرفه‌ای به نظر می‌رسد و تصمیماتش را در قالب کلاسیک گوآردیولاگونه مطرح می‌کند و خدا می‌داند چگونه تیمش را با چنین آرامش روحی جلو خواهد برد! گوآردیولا بر بازی سرد «ویوا لا ویدا» تاکید داشت که همواره در رختکن قبل از بازی اجرا می‌شد و بر این مفهوم بود که هیچگاه از داشته‌ات راضی نباش.
بهتر است دیگر زیاد از بارسا در این هفته«تعریف» نکنیم بلکه به باز‌تاکید زیرساخت‌های این تیم بپردازیم که ممکن است دیگر آنها را نبینیم. ایبایی گومز که گل بی‌نظیری را در بازی شنبه‌شب به دروازه نشاند، درحالی که تیمش 4 گل عقب بود ابراز کرد که تا به حال چنین تیمی ندیده است. آنچه مسلم است آن است که اگر کار منظم تیمی بارسا چنین نبود هیچ کدام از جادوهای به کار برده‌شان در بازی‌ها عملی نمی‌شد. 2 عامل شکست اتلتیک توسط بارسا را که از همه عوامل یک سر و گردن بالاتر هستند، بررسی می‌کنیم: نخستین عامل گل چهارم فابرگاس بود. بارسلونا حمله می‌کند و یکی از پاس‌هایشان در محوطه حمله توسط مدافع گرفته می‌شود. آندر هررا به نظر می‌رسد تنها گزینه مناسب برای ضد‌حمله باشد، بوسکتس اما سر می‌رسد و در نهایت توپ به اینیستا می‌رسد که با فریفتن خط دفاعی توپ را به فابرگاس می‌رساند. تماشاچیان شاید فقط نظرشان به پاس‌ها و گل‌های تیم جلب شود اما یک مربی و در کل رهبر تیم اعمال فردی مثل بوسکتس را در نظر می‌گیرد.
عامل دوم در دقیقه آخر رخ می‌دهد. پیکه در برابر حمله اتلتیک دفاع می‌کند و خودش به جلو پیشروی می‌کند طوری که همه فکر می‌کنند او برای گل ششم پیش می‌رود اما در نهایت توپ را به مسی می‌رساند تا او نیز با گرد مولر برابری کند. بنابراین بازی مقابل آنها وحشتناک به نظر می‌رسد! و تیم مقابل به خود خواهد گفت چه زمانی این کابوس پایان می‌یابد؟ در جایی دیگر در مادرید داربی در نوکمپ به موفقیت می‌انجامد. و همانطور که همیشه به پایان می‌رسد با پیروزی به رنگ سفید به پایان رسید. از زمانی که اتلتیک همسایگانش را شکست داد 13سال می‌گذرد. بازی عجیبی بود. بازی در نیمه اول از کیفیت خوبی برخوردار نبود و فشارهای اتلتیک با مقاومت‌های رونالدو روبه‌رو می‌شد و اکثرا به ضربه‌های آزاد رونالدو ختم می‌شد که به موفقیت هم نمی‌انجامید زیرا رونالدو همیشه در ضربه‌های آزاد بد عمل کرده است. آخرین باری که او گلی به ثمر رساند اتفاقا در بازی مقابل اتلتیک بود. با این حال «اسپانیش پرس» از او تعریف و تمجید‌های بی‌شماری در روز یکشنبه به عمل آورد که بوی عجیبی از مراسم هفتم ژانویه می‌داد؛ با چنین تفسیری که «یا به او رای دهید یا او دوباره خشمگین خواهد شد!» با این حال رئال‌مادرید از این بازی جان سالم به در برد و اگر می‌باختند به طرز تراژیکی همه چیز برایشان از بین می‌رفت و فشارهای فرهنگی بر آقای خاص شروع می‌شد. مو مربی خوبی است اما به قول جامعه‌شناسان «ذات موقت» دارد. شما نمی‌توانید بزرگ‌تر از نهاد‌های افسانه‌ای که خود آنها را انتخاب کرده‌اید تا برایشان کار کنید، باشید. مو ممکن است هر چیزی باشد اما ساده‌لوح نیست. اتلتیک کاملا دفاعی عمل می‌کرد و با استراتژی در تله انداختن چابی آلونسو پیش رفت و درنتیجه رئال نقشه‌ای تا زمان به ثمر رسیدن گل رونالدو نداشت که نشان می‌دهد مو با وجود مربیگری به نسبت خوبش باید همچنان تلاش کند تا ارزش خود را به عنوان مربی‌ای همه فن حریف ثابت کند و این را باید در بازی‌های بعدی رئال دید. در جایی دیگر، در والنسیا مائورو پلیگرینو که سال‌های طلایی 2005-1999 را برای والنسیا رقم زد با باخت 2-5 در برابر رئال سوسیداد ناکام ماند. گرچه با 10 نفر بازیکن در نیمه دوم انتظار بیشتری نمی‌توان داشت اما چنین مساله‌ای به نفع آنها نیز نبود. صحبت از مدیران شد، بهتر است از خاویر آگیره نیز یادی کنیم؛ خاویر آگیره‌ای که جادوی خود را با چهارمین تیم لالیگای خود بعد از اوساسونا، ساراگوسا و اتلتیکو به کار انداخت.
منبع:soccernet
ترجمه: پگاه تشکری