در این روزها که رئال‌مادرید با چالش‌های متفاوتی رو‌به‌رو است تفاوت تیم‌های سابق آقای خاص را با تیم فعلی‌اش، رئال‌مادرید مورد ارزیابی قرار داده‌ایم. مورینیو در سال‌های گذشته به همراه چلسی، اینتر و البته پورتو به افتخارات فوق‌العاده‌ای دست یافته بود، همین موضوع موجب شد مدیران رئال با آوردن وی به سانتیاگو برنابئو، رئال را به مسیر موفقیت در سال‌های پرافتخار قبلی باشگاه بازگردانند. عمده‌ترین ویژگی تیم‌های چلسی و اینتر در زمان مربیگری مورینیو، استفاده از بازیکنانی بود که به بلوغ فوتبالی خود رسیده بودند و جوانگرایی در آن تیم‌ها هیچگاه مدنظر مورینیو قرار نداشت. به عنوان مثال مورینیو در تابستان فصلی که منجر به قهرمانی اینتر در لیگ قهرمانان شد، با خرید بازیکنانی مانند اشنایدر، ساموئل اتوئو و دیه‌گو میلیتو، کیفیت فنی بازیکنان باتجربه تیمش را بالاتر برد، در آن سال اینتر از بازیکنان زیر 25 سال کمتر استفاده می‌کرد و اکثر بازیکنانشان در بالاترین سطح تجربه بودند. پیش از این نیز این داستان کمابیش در چلسی اتفاق افتاده بود. اما سیاست کاری مورینیو در رئال به طور کامل تغییر کرد. مورینیو فصل اول حضورش در رئال، با خرید بازیکنانی مانند دی‌ماریا، اوزیل و خدیرا و در فصل دوم با خرید بازیکنی مانند کوانترائو، خرید‌های متفاوتی نسبت به سالیان قبلی مربیگری‌اش انجام داد، همه این بازیکنان در هنگام بستن قرارداد با رئال بازیکنانی با سن کمتر از 22 سال بودند که جز مقطع کوتاهی درخشش در جام‌جهانی آنچنان برای فوتبالدوستان آشنا نبودند. مودریچ بازیکنی که این تابستان به رئال پیوست، تنها بازیکنی است که خریدش با این سیاست منطبق نبود (از بازیکنانی مانند اسین یا کاروالیو که به طور قرضی وارد باشگاه شدند یا در پایان دوران فوتبال خود با رئال قرارداد بستند، چشمپوشی می‌کنیم). سیاست مورینیو با تیم‌های قبلی‌اش کاملا متفاوت است.