مهدی طاهرخانی
1-
هیچکس بهتر از مانوئل ژوزه نمی‌فهمد،هیچ فردی برای پرسپولیس بهتر از او پیدا نمی‌شود و ده‌ها نمونه دیگر از این دست حرف‌ها که اکثرا پس از ناکامی قرمزها از زبان سرمربی‌شان شنيده می‌شود. اما چرا هیچ ثباتی در تیم او دیده نمی‌شود؟ چرا اشتباهات گذشته که تصور می‌رفت مانوئل از آنها درس گرفته با قدرت تمام برگشته‌اند؟ باخت به تراکتورسازی بوی عقبگرد می‌داد. بوی بازگشت به همان عقایدی که روزهای نخست، زاییده «عدم‌شناخت» بود و حالا باز متولد می‌شوند با همان شکل، با همان بو و با همان اصرار. با جمله صحیح بازی کنیم و بیراه نگوییم؛ شیر از خواب بیدار شده است. این تیم همان تیم اول فصل است که در آن هنگام ژوزه آنها را نمی‌شناخت و حالا می‌شناسد و باز به اشتباه روی خیلی از اشتباهات گذشته اصرار می‌کند. بی‌مهره بودن بهانه است. دفاع چپ تیم ملی مهره‌ای که پیش از این احسان حاج صفی را ذخیره خودش در تیم کی‌روش کرده بود باید 90 دقیقه ذخیره مهره‌ای مثل فشنگچی باشد؟ ناکامی سرخ دلیل متافیزیکی ندارد. مانوئل حق ندارد بگوید بازیکنان‌مان محروم و مصدوم بودند و دست من خالی. تیمی که بازیکن فیکس تیم ملی را ذخیره می‌کند یعنی مشکلش بیش از آنکه مهره باشد «بی‌مهری» است.
در سالن کنفرانس خبری سرمربی پرتغالی هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای برای ذخیره کردن پولادی ندارد و حتی توضیح نمی‌دهد چرا مجددا به زمان اعتماد به «فشنگچی‌ها» برگشته است. مگر در ابتدای فصل همین مهره‌ها موجب دوری پرسپولیس از نتیجه مطلوب نشدند؟ مگر سامان آقا‌زمانی امتحانش را پس نداده که باید مجدد در یکی از مهم‌ترین بازی‌های پرسپولیس به عنوان «بازیکن جانشین» وارد زمین شود؟ مشکل دقیقا همین‌جاست، جایی که ژوزه می‌گوید حیطه اختیار او است و کسی حق دخالت در آن را ندارد اما تماشاگر پرسپولیس می‌بیند که بازیکنان ضعیف ابتدای فصل مجددا به هر بهانه‌ای مجال خودنمایی پیدا کردند و بهای این اعتماد همین ناکامی‌هاست.
اگر در دقایق پایانی امیرحسین فشنگچی می‌توانست موقعیت مناسب مقابل دروازه تراکتورسازی را درون دروازه قرار دهد جای تعجب داشت چون او در تمام طول بازی یکی از ضعیف‌ترین بازیکنان میدان بود. بازیکنی که توهم «تکنیکی بودن» ثانیه‌ای رهایش نمی‌کند و همین اعتماد به‌نفس کاذب شده بلای جان خودش و میلیون‌ها هوادار عاصی از فوتبال. حرجی به این بازیکن نیست. نه او و نه سامان آقا‌زمانی و نه بدتر از همه میثم نقی‌زاده که معجزه‌وار چندین‌ماه است در میانه پرسپولیس جا خوش کرده و دریغ از یک دقیقه بازی در‌خور نام این تیم. اینان متوسط‌های رو به ضعیفی‌اند که مانوئل ژوزه با بیرون راندن کریمی، ندیدن پولادی، فراری دادن زاید و ده‌ها تصمیم پر‌ایراد دیگر، خلق‌شان کرده است. غلامرضا رضایی و جواد کاظمیان هم به آرامی در این سیاهه عذاب‌آور قرار می‌گیرند و حالا هواداران قرمز به وضوح می‌بیند مهاجمان نامی تیم‌شان در غیاب انصاری‌فرد و نوروزی قادر نیستند یک موقعیت نصفه و نیمه روی دروازه تیم میهمان به وجود بیاورند.
2-
هیچکس بهتر از مانوئل برای پرسپولیس نیست. این حرف تکراری مرد غالبا شکست خورده‌ای است که در اواسط بازی تیمش مقابل تراکتورسازی به این نتیجه می‌رسد مساوی هم بد نیست. شکست دقیقا از همین لحظه شروع شد. هنگامه‌ای که سرمربی پرتغالی تراکتورسازی با ولع تمام در ورزشگاه آزادی فریاد می‌زد و تیمش را رو به جلو فرا می‌خواند اما در این سو مانوئل مسخ بازی شده بود. عینکش را بر‌می‌داشت پاک می‌کرد زیر لب غر می‌زد و وقتی توپ لو دادن‌های بازیکنانش را می‌دید فقط قادر به تکان دادن سرش بود و احتمالا چند فحش آبدار به زبان مادری. در تیم او بازیکن فیکس تیم ملی ذخیره می‌شود و احتمالا ژوزه تصور می‌کند پولادی هم مثل کریمی اجیر کرده کی‌روش است.او به راحتی شک می‌کند و راحت‌تر از آن تهمت می‌زند. ناگهان به یک خبرنگار بخت برگشته می‌تازد و می‌گوید تو مرا مسخره کردی و همین بهانه‌ای می‌شود برای صحبت نکردن با رسانه‌ها. یک روز دیگر با میثاقیان دست نمی‌دهد چون فکر می‌کند اهانت بزرگی از سوی میثاقیان به او شده است. آن هم هیچکس نه اکبر میثاقیان! کریمی را آدم کی‌روش می‌داند و حالا هم نوبت پولادی شده است تا اینچنین در ورزشگاه آزادی شاهد جولان دادن ذخیره‌اش در تیم ملی باشد آن هم در روزی که فشنگچی ضعیف‌ترین بازیکن میدان بود. اینان اشتباهات بزرگمرد بزرگی است که همه عظمتش را در مصر جا گذاشت و یک مرد مشکوک، عصبی و مغرور را به ایران فرستاد.
3-
کیفیت این لیگ مشخص است. وضعیت بازیکنان تیم‌های صدرنشین هم عیان. پرسپولیس با وجود کثرت محروم و مصدوم در بازی مقابل تراکتورسازی باز هم از نصف بیشتر صدرنشینان پر‌مهره‌تر بود اما مانوئل ژوزه خودش را به ندیدن زده است.
چشم او مجدد به سمت بازیکنانی رفته که در ابتدای فصل متهمان شماره یک شکست بودند. در این بین تنها جای شهاب گردان خالی بود که در 2 هفته گذشته به‌خاطر مصدومیت نیلسون او هم به ترکیب بازگشت و نتیجه‌اش هم دریافت 4 گل بود. حالا سامان آقا‌زمانی هم می‌تواند امیدوارتر باشد. فشنگچی هم تا پایان فصل فرصت دارد تا دفاع چپ تیم ملی را ذخیره خودش ببیند و در زمین مسابقه تمرین توپ خراب کردن کند بدون ذره‌ای ترس از خروج از زمین. این وضعیت امروز پرسپولیس است؛ مجموعه‌ای که چوب اشتباهات بی‌پایان سرمربی‌اش را می‌خورد و اینچنین است که عذاب قصد هجرت از این تیم را ندارد. آنها تکلیف تماشاگر را به صورت روشن مشخص نمی‌کنند. 2 بازی را می‌برند ناگهان در بازی سوم فاجعه. شاید حق با پیرمرد عصبی‌مزاج باشد؛ هیچکس بهتر از او برای این تیم در شرایط موجود پیدا نمی‌شود. فقط او است که می‌تواند با سورپرایزهایش همه را شگفت‌زده کند. منتظر نیم‌فصل دوم باشید، روزهایی که کریمی و پولادی و احتمالا رضا حقیقی روی نیمکت کنار هم می‌نشینند تا آقا‌زمانی، نقی‌زاده و فشنگچی‌ها فرصت «بازی با قدمت یک باشگاه» را پیدا کنند. نیم‌فصل دوم در چشم برهم زدنی از راه می‌رسد. احتمالا در اواسط راه چند خائن دیگر توسط مانوئل کشف می‌شوند. یکی مثل رضا حقیقی پتانسیل بالایی دارد تا اجیر کرده کی‌روش شود برای زمین زدن پیرمرد پرتغالی.
4-
رویانیان می‌تواند در دانشگاه علمی- کاربردی پرسپولیس، روی سرمربی تیمش به عنوان استاد اعظم یک درس 3 واحدی به خوبی حساب کند؛ توهم توطئه از سوی دیگران.