زهرا طباخي
چند وقت پیش به مناسبت پخش سریال باشکوه، ساده و پندآموز «آخرین روزهای زمستان» از «استراتژی اخلاص» نوشتم. واقعیتش را که بخواهید هر هفته شوکه می‌شدم از قدرتی که در پس گام‌های این بچه بیست و چند ساله، معروف به «حسن باقری» بود. تهران و برخی شهرستان‌ها تبدیل به اماکن تروریستی شده بود، دانشگاه شلوغ بود و دولت به دست نااهلان افتاده بود اما یک بار تصمیم نگرفت این جبهه را رها کند و آن یکی را جمع کند. متقین کار درست سیستمشان این طور بود، می‌گفتند «این بخش کار را نایب امام زمان(عج) به ما سپرده، اینقدر خوب کار می‌کنیم که خیالش راحت باشد.» توکلشان به اندازه‌ای بود که خدا به قدر اخلاص برکت می‌داد به امورشان نه در حد تلاش شبانه‌روزی‌شان! صدها برابر بیشتر! به اندازه‌ای که با دست خالی بر ارتش بین‌المللی ملعونین فرامنطقه‌ای پیروز شوند. این خصوصیت معامله با خداست... گزینه باخت ندارد!
اینها را قبلا نوشته بودم اما احساس می‌کنم درس‌های زندگی را زود فراموش می‌کنیم. «حسن باقری» را خیلی دوست داریم اما به محض اینکه درمی‌یابیم مجلس محترم شورای اسلامی به بهانه اصلاح قانون انتخابات توجه نمی‌کند به قربانی شدن «آزادی انتخاب مردم» پیش پای امیال برخی قدرت‌خواهان جبهه پدرخواندگی سیاست بی‌پدر و مادر، کم می‌آوریم! رئیس‌جمهور را که می‌بینیم درگیر وانفسای عرفان من درآوردی این و آن است، غصه می‌خوریم و می‌گوییم «حیف آن همه زحمت!» انگار که ملت تلاش می‌کنند تا فلانی یا بهمانی را رئیس‌جمهور، نماینده مجلس یا حتی رئیس اداره‌ای کوچک در دهستانی دورافتاده کنند و تمام!
نقش خدا را که قلم می‌گیریم در زندگی نتیجه‌اش می‌شود کم آوردن در امتحاناتی که بناست واسطه رشد بشریت باشند. یادمان می‌رود عملی که برای غیر باشد بی‌نتیجه می‌ماند و قطعا مزدی هم اگر در کار باشد به قدر دنیاست نه در اندازه‌های خیلی بزرگ اخروی! بی‌توجهیم به انگیزه‌های الهی مردم برای شرکت در انتخاباتی که مطمئن نیستند نتیجه‌اش چه خواهد شد. یادمان می‌رود پیرزنی که با آمبولانس سر صندوق رای حاضر شد تا با توکل به خدا «وظیفه»اش را عملی کند اصلا زنده نماند تا نتیجه کار را ببیند. راستی! چرا به خود زحمت داد؟ این چه معامله‌ای است که خون دل خوردن هم در آن «بی‌مزد و پاداش» نمی‌ماند؟ آخرین روزهای زمستان خواست بگوید: «نیات» را که اصلاح کنیم درگیر «نتیجه» نخواهیم ماند. نتیجه را خودش تضمین می‌کند... اصلا گارانتی هزار ساله دارد این سنت الهی! بعضی بچه حزب‌اللهی‌های امروزی الفبای مبارزه را اشتباه آموخته‌اند؛ انگار نه انگار که روزی در همین کشور بچه‌مسلمان‌هایی می‌زیستند که نور ایمان وجودشان حجت مسلمانی یک لشکر بود! منتقد برتر شده‌اند! اصلا مگر «منتقد» هم شغل است!؟ اصلاح که می‌خواهند بکنند یادشان می‌رود طرف حسابشان «دشمن» نیست. طوری باید سخن بگویند و راهکار ارائه دهند که طرف احساس نکند اینها فقط لگد می‌زنند به کارنامه اعمالش و هیچ! می‌گویی چرا گوشه کار را در بخشی نمی‌گیرید و کمک نمی‌رسانید برای حاکمیت ارزش‌هایی که مدعی هستید برای برپایی‌اش «جان» هم حاضرید بدهید؟ می‌گویند «سیستم مشکل دارد! حضور ما را برنمی‌تابد! تازه! ممنوع‌التصویر هم هستیم!»
اخوی! خدا که ممنوع‌التصویرت نکرده است! وقتی نمی‌توانی بدون درشت‌گویی و عصبانیت 5 دقیقه روی خط آنتن سیما با یک تهیه‌کننده خیلی معمولی بحث کنی انتظارت از مخاطب چیست؟ حق را به غلط‌گویی حقوقی شما بدهد؟ اشکال حقوقی رو می‌کنی اما یادت می‌رود جوابیه طرف را گوش بدهی! اشتباه پشت اشتباه! این عصبیت‌های نشأت گرفته از نمی‌دانم کجا به جبهه حق صدمه می‌زند؛ قطعا! شک نکن!
بازی کردن به روش «زیرمیز زنی» موجب شد وزیر ارشاد از خود دفاعی پرشور کند در محضر ملت و ما معترضان را مقصر دانستیم برادر!
دیگری طلبه است. می‌گوید به حضرت آقا نامه 8بندی نوشته‌ام که اینجا و آنجا به نظر من نیاز به اصلاح دارد. یک سال است منتظرم جواب نامه‌ام را بدهند. اتفاقا دوست دیگر طلبه‌ام یک نامه فدایت شوم به گمانم(!) برای ایشان نوشت و یک انگشتر هدیه گرفت در جواب! پاسخ من در راه گم شده است انگار!
مانده بودم چه جوابت را بدهم حزب‌اللهی! فرمانده‌ات در میانه جنگ فرهنگی یک‌تنه در هزار میدان می‌جنگد و خم به ابرو نمی‌آورد، از تو برنمی‌آید یک دهات اطراف قم را سرپرستی فرهنگی کنی؟!
حکایت ما شبیه داستان آنها شده که از خراسان نزد امام صادق شتافتند با این پیام که ولی خدا! چه نشسته‌ای که شیعیانت از مرز هزاران گذشته‌اند! قیام کن آقا جان! اغلبمان دست بالا که بگیریم «محب» هستیم، شیعه «حسن باقری» بود!
شعار خوب می‌دهیم اما پای عمل که می‌رسد اینقدر پاکار نیستیم که پسر همسایه را ببریم پیش خودمان شاغلش کنیم. خدا ما را برای کارهای بزرگ آفریده است مثل «مدیریت»! این تیپ کارها وظیفه دولت است. اصلا انقلاب کردیم که کار نکنیم، دستور بدهیم و سیستم خود به خود امور را رتق و فتق کند.
دست و دلمان برای سرپرستی یک مستمند که در همسایگی‌مان خانه‌نشین شده نمی‌لرزد اما حاضریم هر روز ساعت‌ها «نچ نچ» کنیم برابر آمار فقر من درآوردی یا واقعی اینجا و آنجا!
می‌ترسم از روزی که می‌پرسند «تو چه کردی بنده؟» می‌ترسم از آینده‌ای که با حسن باقری بناست مقایسه شوم. اساتید غرغر و فرمان‌فرمایی را راهی به محضر اولیا هست؟ گمان نکنم!
ناز شست جهادی‌ها که توالت‌سازی و پل‌سازی در مناطق محروم برایشان فرقی با جهاد فی سبیل‌الله ندارد! ماشاءالله به همت بچه‌بسیجی‌هایی که جان می‌دهند تا مسجد برادران سنی‌مذهبشان در سیستان خاکی و خونی نشود! دم بچه‌هیاتی‌هایی که پس از سینه‌زنی بر سر مشکلات جهان اسلام فرود می‌آیند گرم! همان‌ها که امروز برای غزه پول جمع می‌کنند، فردا خرج تحصیل پسر کارگر شرکتشان را می‌دهند و پس‌فردا هم به امید خدا در لشکر حضرت صاحب(عج) سرداری می‌کنند.
نیت‌ها را باید اصلاح کنیم. استراتژی ما «نتیجه‌محور» شده است. بازگشت به «استراتژی اخلاص» خواست امام ما خمینی بود که امروز مولایمان خامنه‌ای به دنبال زنده کردنش است.