سیدعماد حنیف
درباره لزوم امر به معروف و نهی از منکر دست‌اندرکاران و حکام نظام اسلامی و شیوه و آداب آن نویسندگان و اهل تحقیق بحث‌ها کرده‌اند اما گوهر این بحث‌ها آن است که هر مسلمان، مجاز بلکه موظف است متولیان امور و حاکمان جامعه اسلامی را خالصانه امر به معروف و نهی از منکر کند. امام محمدباقر(ع) درباره برکات و آثار امر به معروف و نهی از منکر فرمودند: به وسیله آن واجبات برپا می‌شود، زمین‌ها آباد می‌شود، از دشمنان انتقام گرفته می‌شود و کارها به واسطه آن سامان می‌پذیرد. بی‌شک برخی واکنش‌ها و تجمعاتی که در واکنش به رویدادهای فرهنگی و هنری کشور توسط جریان‌های مذهبی و گروه‌های دغدغه‌مدار انجام می‌پذیرد مصادیقی از امر به معروف و نهی از منکر مسؤولان است و نمی‌توان آن را در زمره تخطی از اصول قانونی دانست. اینکه عده‌ای جوان و دانشجو از سر ایمان و اعتقاد دست به تحصنی بزنند و در قبال اشاعه فرهنگی غلط یا سنتی ناروا بایستند، نمی‌توان و نباید با انگ قانون‌گریزی، برچسب آنارشیسم بر آنها چسباند و روحیه امر به معروف و نهی از منکر را به بهانه عمل در چارچوب‌های قانونی در بطن جامعه ایمانی خشکاند، گذشته از اینکه این مهم نه‌تنها فعلی قانون‌گریزانه نیست بلکه طبق اصل هشتم قانون اساسی کاملا قانونی است و تصریح شده وظیفه‌ای است همگانی و متقابل برعهده مردم نسبت به یکدیگر، دولت نسبت به مردم و مردم نسبت به دولت. نکته قابل توجه جدا از اصل این اعتراضات و تجمعات، سمت و سوی آنهاست، تجمعات و واکنش‌هایی که به نیت حفاظت و صیانت از ارزش‌های انقلاب شکل گرفته اما به نظر می‌رسد در تعیین مصداق و پیدا کردن مخاطب دقت نشده است. وقتی با جلوگیری از اکران یک فیلم، بی‌بی‌سی هم اظهار خوشحالی می‌کند باید کمی تامل کرد، حادثه توقف اکران فیلم «زندگی خصوصی» در شرایطی که این فیلم از معدود آثار سینمایی بود که سیر تحولی برخی از شاخص‌ترین افراد اصلاحات را به نمایش می‌کشید آن هم به واسطه اعتراض جوانان متدین، گواهی از این دارد که نشانی غلطی داده شده تا این شور مقدس سمت و سویی دگر پیدا کند و ماحصل آن چیزی شود در سبد اغیار. نه اتفاقات آن روزها و نه اتفاقات این روزها بر اساس آدرس صحیحی شکل نگرفته، در حالی به «من مادر هستم» می‌تازیم که شاهد اکران بی‌سر و صدای اثری از سه‌گانه کارگردانی هستیم که خیانت و ناامیدی و بی‌بند و باری را در بستر سیاهنمایی ایران امروز به خورد مخاطب می‌دهد و در حالی با آدرس «گشت ارشاد»، «زندگی خصوصی» را از سردر سینماها پایین می‌کشیم که بی‌بی‌سی هم برایمان کف و سوت می‌زند، بگذریم که هنوز برایم سوال است آتش این خشم مقدس چرا بیشتر و پیش‌تر «آتشکار» را نگرفت و چرا از «نقاب»، نقاب برنکشیدیم و بر طبل رسوایی آن نکوبیدیم؟ همه حرف همین است که عزم و نیتمان برای حرکتی اصلاح‌گرایانه و نهی از منکر ستودنی است اما نشانی غلط است و آدرس اشتباه و بالطبع نتیجه آن بالعکس.