سابقه جواد خياباني و خاطرات جالبي كه علاقه‌مندان فوتبال از او در ذهن دارند موجب شده ديگر كسي توقع يك گزارش خوب و بدون اشكال را از او نداشته باشد. اما خیابانی در بازی ایران - عربستان مرزهاي قبلي را باز هم گسترش داد و یکی از بدترین گزارش‌های عمرش را ارائه کرد. آقاجواد طبق معمول در ابتداي گزارش گفت:«ما هم دقیقا تصاویر رو همین جور که شما دارید می‌بینید، دریافت می‌کنیم!» در نگاه اول باید پرسید واقعا این چه توجیهی است برای رگبار اشتباهات در امتداد 90 دقیقه؟ محسن مسلمان 6سال است در لیگ برتر بازی می‌کند اما خياباني او را نمی‌شناسد! به مهرداد اولادی می‌گوید احمد حسن‌زاده و در دقیقه 28 می‌گوید این نخستین‌باری است که اولادی را می‌بینیم! خیابانی که سوزنش روی محسن مسلمان گیر کرده بود، وقتی پیام صادقیان از زمین بیرون رفت، او را محسن مسلمان نامید. يعني گزارشگر سيماي عريض و طويل ايران از این مساله اطلاع نداشت که محسن مسلمان و پژمان منتظری از پرواز تیم ملی جا مانده‌اند؟! اگر حافظه او تا اين حد مشكل دارد چرا یادش نرفت که مرتب نام بانک رفاه را تبلیغ کند؟! او چهره امید ابراهیمی و محمدمهدی نظری را هم اصلا نمی‌شناسد. اینها خبط بزرگی است برای سیمایی که گزارشگرانش مدام به عدم جوانگرایی در تیم ملی ایراد می‌گیرند اما اصلا خودشان اسم این جوانان را هم بلد نیستند. آقاجواد در پایان هم ضمن ایراد گرفتن از تلویزیون کویت می‌گوید دست‌اندرکاران مسابقات باید فکری به حال سایت بازی‌ها بکنند! در کمال تاسف باید یادآور شویم انگار جواد خیابانی بازی‌های داخلی حتی مهم‌ترین‌هایش را نمی‌بیند وگرنه حتما امید ابراهیمی را می‌شناخت تا در زمان به بازی آمدن او – و با در نظر گرفتن اینکه او محسن مسلمان است- این تعویض را تغییری در جهت تهاجمی‌تر شدن تیم ملی بداند! شاید اگر خیابانی دقایقی از 2 بازی قبلی پرسپولیس مقابل ملوان و تراکتورسازی را می‌دید آشنایی کوچکی با چهره و استیل محمد رضا خان‌زاده پیدا می‌کرد تا بعد از درست گفتن نام او در دقایق ابتدایی بازی - آن هم با اشاره نصف و نیمه همکارانش- مدتی طولانی او را احمد حسن‌زاده خطاب نکند و مجبور به عذرخواهی از خانواده خان‌زاده در شروع نیمه دوم نشود! هر چند پست بازی خان‌زاده و حسن‌زاده اصلا شبیه هم نیست اما انگار خیابانی معرف‌ترین و شناخته شده‌ترین بازیکنان حاضر در ترکیب تیم ملی مقابل عربستان را هم از روی فهرست و شماره‌هایی که در اختیارش گذاشته بودند می‌شناخت و تنها با تکیه بر این فهرست اسامی بازیکنان و تعویض‌ها را اعلام می‌کرد. در واقع این فهرست سراسر اشتباه بود که مسلمان در تهران جا مانده را در آن می‌شد پیدا کرد اما برای گزارشگر درجه یک و شناخته شده سیما این عیب نیست که مثلا محمدمهدی نظری، مهاجم شاخص فجرسپاسی را نشناسد و از کارگردان تلویزیونی بخواهد تصویر آهسته ورود او به میدان را به تصویر بکشد تا این بازیکن را شناسایی کند؟ سوال اساسی اینجاست که چنانچه فهرستی در اختیار گزارشگر تلویزیونی قرار نگیرد آیا او باید در شناختن نیمی از بازیکنان تیم ملی کشورش که به نوعی ستارگان لیگ برتر به حساب می‌آیند و برخی از آنها بارها در اردوی تیم ملی بوده‌اند -یا حداقل چندباری مصاحبه‌هایشان در روزنامه‌های ورزشی همراه با تصاویر مختلف از آنها چاپ شده– عاجز بماند؟ خیابانی بارها به این موضوع اشاره کرد كه فهرست داده شده به او که توسطAFC صادر شده، ایراد دارد و مثلا به جای خان‌زاده پسوند فامیل او که نادر است مقابل محمدرضا درج شده اما به غیر از نکته فوق و اینکه چرا باید دانش گزارشگر آنقدر کم باشد که به فهرست محتاج باشد، این مسابقات اصلا زیر نظر AFC برگزار نمی‌شود و تشکیلاتی مجزا دارد اما متاسفانه خیابانی نه تنها بازی‌های داخلی‌مان را نمی‌بیند و روزنامه ورزشی هم نمی‌خواند بلکه از این مساله هم بی‌اطلاع است.
البته یقین داریم تمام این شناختن‌های مجدد و تصحیح اشتباهات مربوط به خان‌زاده، ابراهیمی، حسن‌زاده و نظری توسط افراد بیرونی و احتمالا خارج از استودیو و سیما به آقاجواد منتقل شده اما چرا باید این اتفاقات آنقدر متعدد و آزاردهنده باشد که خیابانی برای نخستین‌بار در عمر گزارشگری‌اش در پایان مسابقه به خاطر اشتباهات متعدد خود مجبور به عذرخواهی از مردم شود؟
یادمان نرود گزارش ایران- عربستان سال 2001 یکی از تاریخی‌ترین گزارش‌های جواد خیابانی در حافظه فوتبالی‌مان نقش بسته اما باید از خود او پرسید در این 11-10 سال و از آن بازی تا این رویارویی ایران و عربستان چه بر سر او آمده که برخی ترجیح می‌دهند فوتبال‌های پرهیجان اروپایی و برخی مسابقات مهم داخلی و ملی که با گزارش او پخش می‌شود را با صدای بسته تماشا کنند؟!