برخي افراد با سرمايه‌اي که به دست مي‌آورند اقدام به ساخت فيلم می‌کنند؛ فیلم‌هاي طنز سخيف. به تبعات ساخت اين فيلم‌هاي سطحي هم نمي‌انديشند. نمونه آن فيلم‌هاي طنزي است که امروزه در شبکه نمايش خانگي توليد و پخش مي‌شوند و هرگز ارزش‌هاي لازم را براي ماندگاري يک اثر سينمايي ندارند. اصولا لازمه فعاليت در هر رشته تخصص است و متاسفانه اين مهم در روند فيلمسازي شبکه نمایش خانگی رعايت نمي‌شود. خانواده‌ها براي خريد اين فيلم‌ها هزينه‌اي پرداخت مي‌کنند و بايد به تماشاي فيلمي نازل بنشينند. اين فيلم‌ها را ٧٠ ميليون نفر مخاطب مي‌توانند تماشا کند و جالب آنکه برخي از اين آثار نيز توسط مسافران به ديگر کشورها مي‌رود و ممکن است اين آثار سخيف ملاک و معيار وضعيت سينماي ايران تلقي شود. غذاي مسموم يک رستوران در نهايت موجب مسموميت ٥٠ نفر مي‌شود اما يک کالاي فرهنگي مسموم سبب مسموميت يک جامعه می‌شود و براي درمان اين وضع بايد سال‌ها زمان و هزينه گذاشت.