ساختار اقتصادی سینمای ایران بیمار است وگرنه همه جای دنیا چیزی به نام شبکه نمایش خانگی دارند و هیچ تهدیدی هم برای حوزه سینما نیست. منتها یک تفاوت‌هایی هست، مثلا هیچ جای دنیا قیمت کامل تولید یک فیلم توسط شبکه نمایش خانگی پرداخت نمی‌شود و اصولا قیمت نمایش خانگی فیکس نیست. در ایران چون نظارت کم است تهیه‌کننده‌ها برای اینکه دیگر نگران فیلمشان نباشند، قیمت را فیکس می‌کنند و فیلم را می‌فروشند ولی در همه جای دنیا کپی حقوق ویدئویی خیلی خرید و فروش نمی‌شود، بلکه بر اساس میزان تیراژ فروش اتفاق می‌افتد. تفاوت دیگر بحث قیمت‌هاست. قیمت دی‌وی‌دی در اروپا، آمریکا، کشورهای حاشیه خلیج‌فارس کشورهای آسیای‌شرقی مثل چین، ژاپن و کره 20 تا 25 دلار است. قیمت بلیت هم میانگین در آمریکا 5/5، در اروپا 8 و در کشورهای آسیای جنوب‌شرقی جز چین 8 دلار است. شما تفاوت قیمت بلیت سینما را با یک دی‌وی‌دی مقایسه کنید، اول ترجیح می‌دهید بروید سینما فیلم را ببینید؛ در ایران بالعکس است.