بعد از تماشای بازی ذوب‌آهن- استقلال این سوال برای هواداران فوتبال داخلی پیش آمده که واقعا اگر زمین‌های چمن باکیفیتی داشتیم شرایط جدول چقدر و چگونه تغییر می‌کرد. کیفیت پايین چمن ورزشگاه فولادشهر صدای استقلالی‌ها را درآورد تا بار دیگر بحث مشکلات سخت‌افزاری در بالا‌ترین سطح فوتبال ایران نمود داشته باشد. امیر قلعه‌نویی چمن ورزشگاه فولادشهر را به آسفالت تشبیه کرد و جواد نکونام به علاوه چند تن از یارانش نسبت به کیفیت پايین زمین بازی در اصفهان معترض شدند تا یکی از دیدارهای مهیج هفته بیستم لیگ برتر به سبب همین مساله تبدیل به یکی از کسل‌کننده‌ترین بازی‌های هفته شود.
در دیدار جمعه، بازیکنان 2 تیم در دقایقی طولانی از مسابقه با پاس‌های اشتباه حوصله بیننده تلویزیونی را سر بردند تا علاوه بر آن ۵ هزار نفری که در ورزشگاه از شدت سرما می‌لرزیدند و به این بازی ضعیف معترض بودند بینندگان تلویزیونی هم از تماشای این مسابقه پشیمان شوند. این اتفاق البته در حالی رخ می‌دهد که هفته آینده پرسپولیس هم باید برای بازی مقابل صبا به شهر قم برود و در زمین بی‌کیفیت این شهر که قطعا فوتبال هر 2 تیم را تحت تاثیر قرار می‌دهد بازی کند. بدین‌ترتیب می‌توان انتظار داشت یک پخش تلویزیونی زنده دیگر که می‌تواند جذابیت‌های خاصی داشته باشد تحت تاثیر این مساله قرار خواهد گرفت و فنا می‌شود! البته مشکل زمین‌های بی‌کیفیت لیگ برتر محدود به این 2 ورزشگاه و 2 شهری که نام برده شد، نیست. زمین چمن مصنوعی دستغیب در شیراز و همچنین زمین چمن مصنوعی ورزشگاه عضدی رشت طی هفته‌های گذشته صدای حریفان این 2 تیم و حتی بازیکنان و مربیان میزبان را هم در آورده اما انگار قرار نیست فوتبال ایران در یک فصل لیگ برترش شاهد استادیوم‌های شیک و زمین‌های بدون مشکل باشد. حالا و بعد از تماشای بازی ذوب‌آهن- استقلال این سوال برای هواداران فوتبال داخلی پیش آمده که واقعا اگر زمین‌های چمن باکیفیتی داشتیم شرایط جدول چقدر و چگونه تغییر می‌کرد و آیا تیم‌هایی که با فوتبال سطحی، بازی مستقیم و اوت دستی می‌برند و نتیجه می‌گیرند باز هم در این لیگ جایگاه قابل قبولی داشتند یا خیر؟
حنيف در حمله؛ تكرار يك حربه ناكام
هرچند شرایط بد زمین چمن ورزشگاه فولادشهر و نوع بازی ذوب‌آهن، استقلال را با یک امتیاز هم راضی به خانه فرستاد اما در این بازی امیر قلعه‌نویی باز هم تغییراتی در ترکیب تیمش انجام داد که چندان به مذاق فوتبالدوستانی که هر روز شیوه‌های نوی رسیدن به دروازه رقبا در فوتبال‌های اروپایی را می‌بینند خوش نمی‌آید. قلعه‌نویی در این بازی ابتدا آرش برهانی و سپس ایمان موسوی را از زمین بیرون کشید تا برای دقایقی عملا بدون مهاجم بازی کند. با این حال امیر خط حمله تیمش را چندان هم خالی نگذاشت و مثل چند بازی قبلی حنیف عمران‌زاده را جلو فرستاد تا به خاطر چمن بی‌کیفیت فولادشهر با بازی مستقیم به گل برسد. این استراتژی تکراری قلعه‌نویی از داربی تهران به ذهن او خطور کرده و هر از گاهی عملی می‌شود البته این بار هم جواب نداد و البته در یکی از معدود دفعات به‌کارگیری عمران‌زاده در خط حمله یک بار با سانتر خوب خسرو حیدری او موفق به تهدید دروازه حریف شد که برای این تغییر نکته امیدوارکننده‌ای نیست! بدی این تغییر تکراری و استراتژی دم‌دستی وقتی بیشتر به چشم می‌آید که بدانیم با توجه به ناکارآمدی حنیف در خط حمله و تحت تاثیر قرار دادن شکل بازی استقلال، این تیم در دقایق آغازین نیمه دوم و حتی تا میانه‌های نیمه داشت خوب کار می‌کرد و فوتبال نسبتا روانی- با توجه به زمین بد فولادشهر- ارائه می‌داد اما تغییرات قلعه‌نویی و البته تعویض‌های کاظمی در جهت بد‌تر شدن شکل بازی آبی‌ها رخ داد.حال برای هواداران فوتبال و علاقه‌مندان استقلال این پرسش پیش خواهد آمد که تیمی که در خانه حریف می‌تواند روان بازی کند و موقعیت گل به شیوه درست و با کار ترکیبی بسازد چرا باید رو به بازی مستقیم بیاورد و از یک مدافع میانی پیش‌تاخته طلب گل کند؟ آن هم وقتی بدانیم این راهکار در تمام نوبت‌های قبلی پیشروی حنیف هرگز جواب نداده است.