ادامه از صفحه اول
جریان بسترساز این فتنه، یعنی اصلاح‌طلبان، هیچگاه گروه‌های سیاسی نخواهند بود، بنابراین دوستان بهتر است به جای برخی خودسری‌ها برای جبران ناکامی‌های انتخابات اخیر، در اندیشه مراجع دیگری برای بده و بستان باشند. اینک و با استناد به «جرم بزرگ» می‌توان این سوال را مطرح کرد که اصلاح‌طلبان که بسترساز و عامل جرم بزرگ علیه نظام بودند آیا می‌توانند به موضوع بازگشت به درون نظام بیندیشند؟ بدیهی است کسی نمی‌تواند مانع این تصور شود ولی مقدمات آن باید فراهم شود. مقدمات این بازگشت چیست؟
مسیر فتنه 88 یک مسیر دوطرفه است. جریان اصلاح‌طلب برای بازگشت به مجموعه نظام باید از مسیر رفته بازگردد. یک باور سختگیرانه اما واقع‌بینانه می‌گوید «همه اصلاح‌طلبان فتنه‌گرند مگر خلاف آن ثابت شود». این باور از آن ناشی می‌شود که فتنه از دل جریان اصلاح‌طلب بیرون آمد و همه افراد وابسته به این جریان یا عامل فتنه بودند، یا حامی، یا همراه آن! بنابراین نمی توان تصور کرد یک عنصر ساکت اصلاح‌طلب در جریان فتنه می‌تواند یک تشکیلات مجزا از فتنه داشته باشد! همه جریان اصلاح‌طلب یک تشکیلات و دارای یک مانیفست است؛ هرچه غیر از این تصور شود، توهم و خوش‌خیالی است. با این حال مقدمات بازگشت اصلاح‌طلبان به درون نظام باید «به طور کامل» فراهم شود. این مقدمات در مسیر بازگشت از فتنه 88 عبارتند از:
1ـ
اصلاح‌طلبان مایل به بازگشت باید در وهله نخست از ریشه جرم و ظلم بزرگ یعنی تقلب، ابراز برائت کنند. اعلام برائت از دروغ تقلب، نشانه حسن‌نیت به نظام برای پذیرش ساختارها و نیز اطمینان‌بخشی به مردم برای احترام به حقوق اکثریت و بدیهیات دموکراسی است. این اقدام می‌تواند به مثابه یک چراغ سبز تلقی شود، البته برخی عقلا معتقدند مجرم را نباید در موقعیت مجدد جرم قرار داد.
2ـ
اردوکشی‌های خیابانی در سال 88 حاوی یک منطق خطرناک و ناشی از رسوب آنارشیسم در بدنه جریان تصمیم‌گیر اصلاح‌طلب است. وقتی در یک سیستم حکومتی یک جریان سیاسی عادت به «جرزنی» و اتهام‌افکنی علیه سیستم دارد و علیه نظام اردوکشی خیابانی می‌کند، منطق این جریان به مثابه یک آفت و ویروس برای کالبد سیستم است. کدام وجوه از عقلانیت سیاسی اغماض در قبال چنین روحیاتی را تجویز می‌کند؟ بنابراین مرحله دوم فراهم‌سازی مقدمات بازگشت برخی اصلاح‌طلبان به درون نظام، نفی اردوکشی‌های خیابانی و مذمت منطق مجوز این هرج و مرج‌طلبی است. البته این اقدام می‌تواند به معنای یک حسن‌نیت دیگر نیز تلقی شود و آن این است که با نفی اردوکشی‌ها، مخالفت با هرگونه سوءاستفاده‌های سیاسی و امنیتی دشمنان نظام از اردوکشی‌های خیابانی اعلام می‌شود.
3ـ
همانگونه که گفته شد آنهایی که در رقابت‌های جریانی به اصلاح‌طلبی اشتهار دارند باید نسبت به همه گزاره‌ها و نشانه‌های فتنه برائت جويند. در همین راستا باید به صورت صریح و واضح مرزبندی خود را با «سران فتنه» مشخص کنند. نفی تقلب و اردوکشی خیابانی اگرچه مسیر را برای اعتماد جمهوری اسلامی هموار می‌کند اما اعلام برائت از «مجرمان بزرگ» می‌تواند به این اعتمادسازی شتاب دهد. به هر حال نمی‌توان تقلب را نفی و اردوکشی را مذمت و تقبیح کرد اما نسبت به عوامل طرح ادعای تقلب و دعوت‌کننده به اردوکشی‌های خیابانی موضع ملایم داشت. ابراز تمایل یا علاقه به سران فتنه به معنای تایید ادعای تقلب و اردوکشی خیابانی است و حتی می‌تواند اقدامات اعتمادساز قبلی را زیر سوال ببرد. اصلاح‌طلبان خود می‌دانند در این قبیل موارد «لایی‌کشی سیاسی» فاقد اعتبار است.
4ـ
در مسیر برائت از فتنه‌گران باید اصل دیگری را نیز مورد اشاره قرار داد و آن «عدم ارتباط با احزاب و تشکل‌های منحله وابسته به جریان اصلاح طلب» است. این احزاب و تشکل‌ها بازوان یا به تعبیری ژنرال‌های فتنه 88 بودند. اصلاح‌طلبان مایل به بازگشت باید این مهم را نیز انجام دهند. در تکمیل بیشتر و توضیح این مقدمات باید 2 نکته مکمل یادآوری شود؛ نخست اینکه هر کدام از این موارد چهارگانه نباید در سابقه اصلاح‌طلبان مایل به بازگشت وجود داشته باشد. با احتساب این نکته، به خوبی مشخص است تصمیم‌گیران با چه کیفیتی نسبت به حراست از نظام اهتمام دارند. دومین نکته نیز اطلاع تصمیم‌گیران اصلاح‌طلبان از این مقدمات است. از همین سو می‌توان مواضع ناامیدانه و پرخاشجویانه برخی از آنها طی هفته‌ها و روزهای اخیر را به ارزیابی نشست. این نشانه یک پیام است و آن اینکه جریان اصلاح‌طلب نمی‌خواهد یا اینکه نمی‌تواند نسبت به بازتعریفی جدید از خود اقدام کرده و ریشه‌های سیاسی و عقیدتی خود را از فتنه 88 مجزا کند. بدون تردید نظام از مقدمات بازگشت اصلاح‌طلبان ذره‌ای عدول نخواهد کرد. مواضع رهبر انقلاب در نمازجمعه 29 خرداد 88 تاکنون ثابت مانده و جمله معروف «بنده زیر بار بدعت‌های غیرقانونی نمی‌روم» تا برچیده شدن فتنه از خیابان ثابت مانده است.