گروه بين‌الملل:
سرانجام باراک اوباما، سناتور سابق جمهوریخواه «چاک هیگل» را برای تصدی ریاست پنتاگون، بزرگ‌ترین دستگاه جنگی جهان به کنگره آمریکا معرفی کرد. اما در حالی که رئیس‌جمهور دموکرات انتظار دارد وزیر دفاع مطلوبش به سرعت رای اعتماد بگیرد، مخالفت‌های سرسختانه علیه «هیگل» تحت تاثیر لابی صهیونیستی، چالشی دشوار را فراروی این کهنه‌سرباز جنگ ویتنام قرار داده است که حاضر نیست به‌طور مستقیم به رژیم صهیونیستی ابراز وفاداری کند. روز دوشنبه وقتی اوباما به همراه هیگل و «جان برنان» که قرار است ریاست سازمان سیا را برعهده بگیرد، پشت تریبون کاخ سفید قرار گرفتند، او را چنین معرفی کرد: «هیگل رهبری است که سربازان ما لیاقت او را دارند. او یک وطن‌پرست آمریکایی است. هیگل در ارتش خدمت کرده است و برای رفتن به ویتنام شخصا داوطلب شده بود». البته اوباما اشاره‌ای به این موضوع نکرد که هیگل پس از بازگشت اجباری از ویتنام به‌خاطر مجروحیت، سوگندخورده بود از آن پس برای جلوگیری از جنگ کاری موثر انجام دهد. ضدجنگ بودن در واقع بزرگ‌ترین اتهامی است که از سوی همپالگی‌های جمهوریخواه سابق در کنگره که جنگ را به دیپلماسی ترجیح می‌دهند به او وارد می‌شود اما نباید از این موضوع گذشت که تصمیمات عقلایی هیگل در دوران سناتوری‌اش امروز در نظر گماشتگان لابی وسیع صهیونیستی- اسرائیلی به مثابه جرائمی نابخشودنی جلوه‌گر می‌شوند، مثل وقتی که او از به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی به عنوان تصمیم‌گیرنده مسائل داخلی کشورش سر باز زد و از اولویت منافع آمریکایی صحبت کرد یا زماني که در سال 1999 حاضر نشد نامه کمیته یهودیان آمریکایی (AJC) به بوریس یلتسین درباره برخورد با آنتی سمیتیسم (ضدیهودی‌گری) در روسیه را امضا کند و نویسندگان نامه را به جای «اسرائیلی»، «یهودیان تندرو» خواند. این در حالی بود که 99 سناتور دیگر کنگره آن نامه را امضا کرده بودند. کینه دیگری که جنگ‌طلبان و صهیونیست‌ها مشترکاً از هیگل به دل دارند، مربوط به زمانی است که او و معدودی سناتورهای دیگر حاضر نشدند به قرار گرفتن «سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران» در لیست آمریکایی مربوط به تروریسم رای بدهند. استدلال آن روز سناتور هیگل و همفکرانش این بود که نومحافظه‌کاران با همدستی اسرائیل قصد دارند از نام «سپاه» همانند «صدام» یا «طالبان» برای توطئه و لشکرکشی دیگری که هدفش «ایران» بود، بهره ببرند. با این وجود باز هم تاکید اصلی منتقدان امروز هیگل روی عدم وفاداری او به اسرائیل و اهداف توسعه‌طلبانه‌اش در خاورمیانه است. دشمنان او بویژه در آیپک، سیاهه‌‌ای از موارد عدم وفاداری سناتور سابق نبراسکا را منتشر کرده‌اند تا توسط مخالفان او در کنگره به عنوان دستاویزی برای رای عدم‌اعتماد مورد استفاده قرار بگیرد حتی اگر خود او بارها تاکید کرده باشد که دوست اسرائیل است.
ضداسرائیلی‌ترین وزیر دفاع تاریخ آمریکا
آخرین سمت چاک هیگل 66 ساله که تا همین لحظه آن را برعهده دارد، ریاست مشترک هیات مشاوران اطلاعاتی رئیس‌جمهور اوباماست. جان برنان که به موازات ریاست هیگل در پنتاگون، قرار است نفر اول دستگاه اطلاعاتی آمریکا (CIA) شود در همین شورا معاون هیگل است. البته برنان که سابقه‌ای 25ساله در سازمان سیا دارد، هرگز به اندازه هیگل مورد مخالفت لابی صهیونیستی نبوده و نیست و بعید است که با انتقادات خاصی مواجه شود. اما در عین حال برنان ناگزیر خواهد بود در صورت تصدی ریاست سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده از سیاست‌های کلی وزیر دفاع یعنی هیگل تبعیت کند؛ سیاست‌هایی که اگر هنوز در اندیشه هیگل پا برجا باشند مواردی مثل فشار آوردن به اسرائیل برای مذاکره با حماس (2006) یا خروج کامل نیروهای اشغالگر از افغانستان و عراق (2011) و همچنین پرهیز از ورود مستقیم به هر جنگ دیگری در خاورمیانه و شمال آفریقا (2012) را شامل می‌شوند. شاید به خاطر چنین نظریاتی باشد که لیند‌سی‌گراهام، سناتور جمهوریخواه اهل کارولینای جنوبی که در حال حاضر به کرسی کمیته خدمات نظامی مجلس سنا تکیه زده است، او را «ضداسرائیلی‌ترین وزیر دفاعی می‌داند که تاریخ آمریکا به خود دیده است.» جان‌مک‌کین، دیگر جمهوریخواه برجسته و رقیب اوباما در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2008 که در همان کمیته نامبرده، کنار گراهام می‌نشیند به کنایه از هیگل به عنوان «جمهوریخواهی که به سختی می‌توان هضمش کرد» نام می‌برد. این در حالی است که معدود طرفداران هیگل که حتی شمارشان در میان دموکرات‌ها هم چندان زیاد نیست، درست برخلاف اظهارنظر مک‌کین، هیگل را «متعادل‌ترین جمهوریخواه زنده در سراسر ایالات متحده» لقب داده‌اند. البته نباید در میانه این اتهامات و تعارفات از حقایق غافل شد. حقایقی مثل اینکه هیگل اگر هم تصمیمی مخالف لابی‌صهیونیستی گرفته آن را به عنوان یک علاقه‌مند حقیقی به اسرائیل عنوان کرده یا در سال 2006 در بحبوحه جنایات جنگی رژیم تل‌آویو در لبنان، او یکی از حامیان افزایش کمک‌های نظامی به اسرائیل برشمرده می‌شد. همچنین هیگل هیچگاه مخالف صددرصد حملات نظامی آمریکا نبوده است مثل سال 1999 که او محرک اصلی حمله مشترک آمریکا و ناتو به بالکان بود. موضع او در قبال ایران نیز به هیچ‌عنوان غیرخصمانه نبوده است. یکی از عوامل تحریم‌های گسترده آمریکا علیه ایران، مشاوره چاک هیگل به رئیس‌جمهور اوباما بود؛ همانگونه که او در کوبیدن بر طبل توخالی «ایران هسته‌ای، به هیچ عنوان» یدطولایی داشته است.