اعضای گروه سلامتی همچنان به صحبت درباره شیوه‌های تمرکز حواس به روش‌های غیر‌مذهبی و سکولار ادامه داده و در گردهمایی‌های عمومی هم به معرفی راه‌های تسهیل ارتباطات غیرخشن، گوش دادن عمیق و عشق به خود و دیگران می‌پرداختند. یکی از اهداف گروه ارائه فضاهای متفاوت فرهنگی به مردم بود تا با زندگی‌های مختلف آشنا شده و به جای سرکوب تفاوت‌ها با آنها مواجه شوند و زندگی مسالمت‌آمیزی با این تفاوت‌های فرهنگی و مذهبی داشته باشند. جلسات مدیتیشن افراد را در موقعیتی قرار می‌داد تا در پاسخ به برخی مسائل خاص از روش‌های غیر‌تهاجمی و غیرخشونت‌آمیز استفاده کنند. این کار باعث می‌شد از واکنش‌های لحظه‌ای که اغلب با سوء‌تفاهم همراه هستند و منجر به اختلافات بزرگ‌تر می‌شوند، خودداری کنند.
مراقبه و مدیتیشن‌های روزانه کم اما آشکارا سودمند است. کارگروه مدیتیشن ساعات جلسات مدیتیشن را هر روز هفته از ساعت3:30 تا 4:30 قرار داد و در آخر هفته‌ها هم از ساعت 13 تا 14 این جلسات برگزار می‌شد. مسؤولان برگزاری جلسات مدیتیشن از 2 گروه وابستگی متقابل و مدموب جلسات را راه‌اندازی و مدیریت می‌کردند. در طول روز، مسؤولان تدارک آموزش‌های خود را با شاماتا آغاز می‌کردند که شامل به دست آوردن آگاهی در زمان تنفس، توجه به زمانی که مغز سرگردان می‌شود و برگرداندن آن به وضعیت پایدار خودش می‌شود و در ادامه به مدیتیشن «همنوع‌دوستی» می‌پرداختند که شرکت‌کنندگان یاد می‌گرفتند چگونه خودشان را دوست بدارند، عشق خود را به بیرون از وجودشان کشانده و سعی کنند دیگران را هم دوست داشته باشند، بعد از آن به دوست داشتن تمام موجودات و کائنات می‌رسید. افراد شناخته شده معنوی نیویورک هم از این جلسات مدیتیشن در پارک زاکوتی حمایت می‌کردند. گروه مدیتیشن مجموعه سخنرانی‌های عمومی‌ای را نیز تدارک دید که به وسیله رابرت تورمان موسس خانه تبت، راسل سیمونز، یکی از شرکت‌کنندگان در حلقه‌های مدیتیشن و دیپاک چوپرا از رهبران یکی از گروه‌های مدیتیشن در میدان صورت می‌گرفت.
بیشترین و مهم‌ترین بازخوردی که این جلسات داشتند این بود که شرکت‌کنندگان اعلام می‌کردند بعد از شرکت در این کلاس‌ها از احساسات قوی فاصله گرفته‌اند: آنها می‌توانستند انتخاب کنند که آیا باید با خشونت و عصبانیت رفتار کنند یا نه. برای مثال یکی از اعضای جنبش که همیشه با اطرافیان خود مشاجره و دعوا می‌کرد، بعد از شرکت در این کلاس‌ها و مدیتیشن تصمیم گرفت به جای این رفتار، با آرامش و طمأنینه و در عین حال قاطعیت برخورد کند. در ادامه گروه مدموب نیز یک دوره کلاس‌های مدیتیشن سکوت را نیز در مقابل کلاس‌های گروه رقیب به راه انداخت.
چارلی گنزالس درباره اقداماتی که در پارک و بیرون از جلسات مدیتیشن انجام می‌داد، گفت: « بیشتر اوقات من در اطراف پارک می‌گشتم و موقعیت‌های مختلفی را درست می‌کردم تا با مردم درباره گوش دادن فعالانه، اشتراک ایده‌ها صحبت کنم و به همه یادآوری می‌کردم که ما اینجا نیاز نداریم که مطالبه‌ای از کسی داشته باشیم تا بدانیم آزادی داریم. من آنجا نبودم تا اعتراض کنم. من آنجا بودم تا دنیای اشتراکی جدیدی بسازم.» چارلی متوجه تغییراتی در آگاهی جهانی شده بود، تغییراتی که موجب می‌شد مردم بفهمند آن‌طور که فکر می‌کنند با بقیه جهان بیگانه نیستند بلکه قسمتی از یک ارتباط و جامعه بزرگ‌تر هستند.
ترجمه: ثمانه اكوان