کبری آسوپار
هر قدر گزارش کمیسیون امنیت ملی مجلس را درباره پرونده مرگ ستار بهشتی، وبلاگ‌نویس مخالف که در تحت نظرگاه پلیس فضای مجازی تهران بزرگ (فتا) فوت کرده بود، بالا و پایین کنیم و بخواهیم از لابه‌لای جملاتی که در گزارش آمده، سراغ مقصر اصلی ماجرا برویم، آخرش به این نتیجه می‌رسیم که همه هنر پلیس فضای مجازی تهران بزرگ در این قضیه، آن بوده که از یک وبلاگ‌نویس 35 ساله با تحصیلات سیکل که نوشته‌هایش، محتوایی که هیچ، بلکه پرت و پلاست و از وبلاگی که بازدید روزانه‌اش کمتر از انگشتان 2 دست بوده و لابد نیمی از همین میزان هم، ماموران پلیس فضای مجازی بوده‌اند موضوعی به قامت یک سوژه تمام‌قد امنیت ملی برای نظام دست و پا کند و آبروی جمهوری اسلامی را هزینه پلیس‌بازی آمیخته با عملکرد غیرقانونی‌اش کند. جرم بزرگی که در برابر آن، رئیس پلیس فتای تهران بزرگ با حکم برکناری مواجه شد. گفتن ندارد که پای این نظام و جمهوری اسلامی شدنش، خون‌ها رفته و خون‌دل‌ها خورده شده و قصه اینقدرها هم ساده نبوده که حالا بیفتد دست چند نفر که چون 4 تا نیرو زیر دستشان هست و 2 تا زندانی در سلول‌های تحت ریاستشان، نظام و آبرویش را ملک شخصی خویش بدانند و تصور کنند صاحب اختیارند که بر آنچه برای به دست آوردنش جان‌ها و مال‌ها و عرض‌ها رفته، چوب حراج بزنند! من مانده‌ام که ما، جمیع حامیان انقلاب اسلامی و نظام برخاسته از آن، چرا متعرض اینان نمی‌شویم که این نظام، برای همه ما است و ملک شخصی شما نیست که هرطور خواستید ببرید، بدوزید و متوقع باشید ما هم تن واژه‌هایمان کنیم و دم برنیاوریم! اسم این سکوت توجیه‌گرانه را هم بگذاریم رعایت مصلحت لابد! این کدام مصلحتی است که از سر برداشت نادرست (یا حتی درست) از یک فیلم سینمایی، عده‌ای رگ گردنشان متورم شده و خیابان، غرق اعتراضشان شود اما در برابر عملکردی که آبروی نظام اسلامی برخاسته از خون هزاران شهید را در رسانه‌های معاند سکه یک پول کرده و بهانه فراهم می‌کند که صدای هر کس و ناکسی علیه تمامیت نظام اسلامی‌مان بلند شود، کنج خانه بنشینیم و دم برنیاوریم و اجازه دهیم عملکرد چند مامور به پای کل نظام نوشته شود؟! اصلش مصلحت نظام از کانال برخورد با خطاکار در هر پست و مقامی و اطلاع‌رسانی صحیح به مردم می‌گذرد؛ نه سرپوش‌گذاری بر خطاهایی که از هزار دریچه به گوش مردم می‌رسد و سندی هر چند توهمی بر ادعاهای ضدانقلاب درباره نظام می‌شود!
برای همین است که عملکرد کمیسیون امنیت ملی مجلس و برخورد قوه قضائیه جای تقدیر دارد اما جای این سوال هم هست که تا چه زمانی یک عده می‌توانند خودسر باشند و همه نظام و همه حامیان نظام تاوان خودسری اینان را بدهند؟! آیا لازم نیست برخوردهایی سنگین‌تر برای این خودسری‌ها پیش‌بینی شده و جزئیات برخورد هم به اطلاع مردم برسد تا هم اعتمادی بر باد نرود و هم هوس چنین خودسری‌هایی دیگر در دلی نماند؟!
نکته بعدی آنکه پلیس فتا آنچنان که در گزارش کمیسیون آمده، ابتدا نام‌های مستعار و وبلاگ ستار بهشتی را شناسایی کرده و بعد شماره تلفن را (از روی خط اتصال به نت لابد) و بعد آدرس، ایمیل و... و گرفتن حکم قضایی و بازداشت و الی آخر! همه آنچه در 2 سطر بالا نوشتیم، به همین سادگی که نوشتم و به همین سرعتی که خواندید، به دست نمی‌آید، وقت می‌برد و هزینه و فکر و انرژی و... ناگاه این سؤال را در ذهن شکل می‌دهد که راستی! آیا پلیس فتای تهران بزرگ تا این حد سرش خلوت است که کلی وقت بگذارد سر اینکه مدیر فلان وبلاگ گمنام با 7 خواننده در روز کیست و کجاست و بعد هم برود سراغ حکم قضایی و بازداشت و...؟! فتا با این همه پتانسیل کاری و وقت خالی که صرف گمنام‌ترین وبلاگ‌نویسان و بی‌ارزش‌ترین نوشته‌ها می‌کند، چطور این همه مدت دستش به توهین‌کنندگان به امام‌هادی(ع) که یک سال با آلودگی فضای مجازی به انواع حرمت‌شکنی‌ها، خون به دلمان کردند، نرسید؟! به نظر می‌رسد تعریف وظیفه مناسبی برای پلیس فتا صورت نگرفته و بعضاً انرژی این نیرو صرف آنچه می‌شود که ضرورتی ندارد.
جمهوری اسلامی در نبردی نابرابر، مشغول یک جنگ اقتصادی، فرهنگی و سیاسی تمام‌عیار است که برای ایستادگی تمام‌قد مقابل گرگ‌های دندان‌تیز کرده برای بلعیدنش، باید کمترین روزنه‌های امیدواری آنان را هم ببندد؛ رهبران این سرزمین پی مدیریت جهانی‌اند، مملکت تمام‌قد، یقه در یقه بزرگ‌ترین قدرت‌های اقتصادی و نظامی دنیا ایستاده و آن وقت در این میان، عده‌ای در جست‌وجوی مخالفان نظام، به وبلاگی با 4 تا و نصفی(!) بازدید روزانه می‌رسند و به جوانی با تحصیلات سیکل! لابد کلی هم خوشحالند که ضد انقلاب گرفته‌ایم! یک نفر هم نیست بپرسد که اصلاً ستار بهشتی با همه آن اسم‌های مستعاری که داشته و برشمرده‌اید، در برابر نظامی که درگیر جنگ سردی تمام عیار است، چه وزنی داشت و میزان خطرش چقدر بود و اصلش چند نفر را ضدانقلاب کرده بود؟! زنبوری که بر تنه فیلی می‌نشیند، فیل برخورد که هیچ، حتی نگاهش هم نمی‌کند؛ حتی‌تر اصلا حسش هم نمی‌کند! حالا اینکه از سر دلسوزی طوری زنبور را بزنی که ضربه‌ات بدن فیل را هم زخمی کند، جز قصه دوستی خاله‌خرسه، چیز دیگری را به ذهن متبادر نمی‌کند. با این حساب، گرچه بازداشت و صدور قرار و... درباره ستار بهشتی کاملاً قانونی بوده اما به نظر می‌رسد به واقع ضرورتی برای این برخورد وجود نداشت. کدام خطری از جانب ستار بهشتی، نظام را تهدید می‌کرد که باید جلوی آن گرفته می‌شد؟! آیا حالا جلویش گرفته شد یا عدم مدیریت و نظارت درست، از هیچ، برای نظام موضوع امنیت ملی ساخت؟!